Film Review: I Kill Giants (2017)

review film i kill giants 2017
I Kill Giants/ RLJE Films

I Kill Giants is een drama met fantasy elementen, waarin de tiener Barbara Thorson het op moet nemen tegen dodelijke reuzen.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, is dit niet zoals de titel of misschien de marketing heeft doen vermoeden een fantasy (actie) film waarin Barbara reuzen opspoort en doodt om haar en haar familie te beschermen. I Kill Giants is een droevig drama dat met fantasy elementen een apart, eenzaam en verdrietig en boos meisje helpt haar moeilijke periode te doorstaan. Hiermee is het een film waarin de fantasie als coping mechanisme wordt gebruikt om of een zware periode te ontkennen of moediger te worden om deze te doorstaan. Beiden zijn aan de hand als het gaat om Barbara. Het is een integere film over verdriet, rouw, boosheid en omgaan met de dood, gezien door de ogen van een meisje met veel fantasie. De film is gebaseerd op de comic/graphic novel van Joe Kelly, die ook de screenplay verzorgde en Ken Niimura.

Het verhaal

Tiener Barbara Thorson woont in een plaatsje aan de kust samen met haar oudere zus Karen en haar broer Dave. Karen moet veel werken om hun hoofd boven water te houden, terwijl zij ook voor haar jongere broer en zus moet zorgen. Dave is een angry tiener die enkel gamet en schietspellen doet, terwijl Barbara zichzelf verliest in haar liefde voor het spel Dungeons and Dragons, gek is van draken, maar vooral alles weet over reuzen. Er zijn verschillende soorten reuzen en er zijn Harbingers, wezens die de komst van reuzen en rampspoed aankondigen. Reuzen zijn vol haat en dood en kwaadaardig op elke manier die je je maar kunt bedenken. Barbara ziet overal tekenen dat er iets ergs op komst is. In het bos heeft ze allerlei vallen gezet om een reus te verslaan en in haar tas heeft ze haar geheime wapen Coveleski, dat alleen gebruikt mag worden in een extreme situatie.

Barbara is een eigenzinnig meisje, een einzelgänger, maar ook eenzaam. Ze heeft haar boeken over reuzen, haar geheime plek, een zelfgemaakte verrekijker waardoor ze speciale tekens kan zien en overal op school en andere plekken waar ze komt heeft ze geheime afweertekens aangebracht tegen de reuzen.

Op een dag maakt ze kennis met een meisje dat net in het stadje is komen wonen, Sophia. Zij vindt haar gelijk interessant, maar Barbara heeft moeite om haar toe te laten.

Op school wordt Barbara gepest door Taylor en haar bende, die het op haar heeft voorzien omdat ze vindt dat Barbara raar is, maar ook omdat Barbara haar pesterijen niet op zich laat zitten en terug vecht, wat haar een groter doelwit maakt.

Wanneer er weer een confrontatie is tussen de twee wordt Barbara naar de schoolpsychologe geroepen, Mrs Mollé, die zich zorgen maakt om haar. Terwijl het gevaar van de reuzen steeds dichterbij komt. Barbara besluit om Sophia in vertrouwen te nemen en vertelt haar alles over de reuzen. Maar dat is slechts het begin van de echte strijd die Barbara staat te wachten.

Persoonlijk drama

De film is geheel verteld vanuit het perspectief van Barbara. Zo blijft het lang onduidelijk of het gaat om echte reuzen of dat dit allemaal haar fantasie is. Die vaagheid zorgt voor terughoudendheid bij de kijker, omdat de focus te lang ligt op het mysterie in plaats van het drama, aangaande het personage Barbara. Maar dit wordt wel op een goede manier opgelost door juist wanneer het uitgesproken wordt, door Mrs Mollé en later Sophia, het gehoor wegvalt bij Barbara, zodat ook de kijker slechts tonen en klanken hoort alsof je in een grote bubbel zit, waardoor het onbekend blijft waar nu precies het probleem zit bij Barbara. Deze audio bubbel is tevens de weerspiegeling van de persoonlijke bubbel waarin Barbara zit, hetgeen waar het in de film eigenlijk om draait.

Toch sijpelt de waarheid langzaam door. De afwezige ouder, waarbij de oudere zus op haar broer en zus moet passen en voor moet zorgen is al vreemd. De bovenverdieping waar Barbara zich niet durft te vertonen en enge schaduwen die ze van de trap ziet komen, zijn allemaal verwijzingen naar wat de echte angst van Barbara is, en wat er werkelijk speelt.

review film i kill giants 2017
Barbara Thorson/ RLJE

Echte reuzen of fantasie? (spoilers)

De vraag is dan ook: zijn de reuzen echt? Of zitten ze in haar hoofd? Soms hebben we meer nodig om de waarheid onder ogen te durven zien. Soms is het te hard, te pijnlijk. Voor Barbara is het feit onder ogen zien dat haar moeder ernstig ziek is, ondraaglijk. De dood is niet te verslaan, maar reuzen wel, als je maar weet hoe. Als je het juiste wapen hebt en bewijst om waardig te zijn.

Barbara krijgt deze kans om zich te bewijzen wanneer er een orkaan over het stadje trekt en een Titan uit de zee oprijst. Barbara weet hem te verslaan, maar de Titan kwam niet voor haar moeder, maar voor haar. Dit tragische besef dat iedereen ooit dood gaat, dat dit niet te voorkomen is, wat je ook doet, is wel hetgeen waardoor ze haar ‘reus’ heeft verslagen, de angst om bij haar moeder te gaan kijken op haar sterf/ziekte bed. De reuzen zijn dan ook een symbool voor haar angst voor de dood en de angst om de confrontatie met haar moeder aan te gaan. Haar moeder zit voor haar ‘verstopt’ op de bovenverdieping, ze mijdt de angst, de confrontatie. Want wanneer ze bij haar zal gaan kijken, wordt die ziekte realiteit. Net zo is haar wapen Coveleksi, genoemd naar de honkballer Harry Coveleski een symbool. Het is haar fijne herinnering dat zij met haar moeder en diens interesse deelde, iets wat haar kracht geeft. 

Opbouw en vormgeving

Zowel tragisch als heroïsch wordt deze ontwikkeling en haar manier om daar mee om te gaan in beeld gebracht.  De film is vrij traag en de focus is op haar normale leven, thuis en op school, met haar nieuwe vriendin Sophia, haar gesprekken met Mrs Mollé en haar bully Taylor.

De bestrijding van de reuzen wordt vrij op de achtergrond gehouden. Maar wanneer ze zich daadwerkelijk tonen, een bosreus, de Harbingers en de Titan, zien ze er prachtig uit. De vormgeving is dreigend, maar wel zoals een tiener hen zou voorstellen. Haar eindstrijd met de Titan en haar hamer Coveleski ziet er echt mooi en indrukwekkend uit en geeft de ernst van haar innerlijke strijd weer.

Van verfrissend naar conformerend

Het einde waarin de Titan haar vertelt waar het om gaat, het leven en de dood, is een naar mijns inziens, in ieder geval voor volwassenen een te sentimenteel en moralistisch stukje dat niet per se nodig was geweest om deze boodschap over te brengen.

Een andere kanttekening is de verandering in het personage Barbara, nadat ze zich heeft neergelegd bij haar zieke moeder. We leren haar kennen met haar bunny oren, haar coole outfit, haar coole bril, heeft ze echt een stripachtig uiterlijk en een quirky uitstraling. Het past bij haar karakter dat zeker uit de toon valt wanneer afgezet tegen de ‘normale’ pubermeisjes. Maar wanneer ze echt vriendschap heeft gesloten met Sophia, weer echt fijn contact heeft gehad met haar moeder voordat ze stierf, kleedt ze zich ineens weer ‘normaal’. Haar bunny oren zijn verdwenen, en ze heeft zelfs een andere bril. Haar gedrag lijkt ook ineens socialer en past ze fijn tussen al haar andere klasgenoten.

Dat geeft een beeld dat wanneer je je anders kleedt, of net even anders gedraagt, dat er dan iets ‘mis’ is met je, psychische problemen, maatschappelijke problemen en wanneer deze zijn opgelost, dan pas je weer direct in het ‘normale’ plaatje. Terwijl er niks mis is met anders zijn, je anders gedragen, andere interesses hebben en je anders kleden. Dat terwijl het zo verfrissend was om eens een meisje en een meisje dat akward is als heldin te zien. Dit wordt door het te moralistische einde en het conformistische einde wat teniet gedaan.

Conclusie

I Kill Giants is een mooi verhaal over een apart meisje dat door het bestrijden van reuzen niet hoeft te denken aan de gruwelijke waarheid die zich bij haar thuis afspeelt. De film ziet er prachtig uit, met aandacht voor de personages. De film is qua opbouw wat traag en het mysterie te lang verborgen gehouden, wat voor sommigen uit zou kunnen monden in een desillusie. De film is dan ook een echt drama met fantasy elementen en waarschijnlijk ook net iets aantrekkelijker voor young adults dan volwassenen, ook qua boodschap. Dat neemt niet weg dat dit een ontroerende film is met een einde dat een traantje wel weet te ontlokken.

Praktische info

  • I Kill Giants (2017) 106 min
  • Directed by: Anders Walter
  • Produced by: Chris Columbus, Michael Banathan, Joe Kelly, Nick Spicer, Kyle Franke, Kim Magnusson, Adrian Politowski, Martin Metz
  • Screenplay by: Joe Kelly
  • Based on: I Kill Giants by Joe Kelly, Ken Niimura
  • Starring: Madison Wolfe, Imogen Poots, Sydney Wade, Rory jackson, Zoe Saldana
  • Music by: Laurent Perez Del Mar
  • Cinematography: Rasmus Heise
  • Edited by: Lars Wissing
  • Production company: 1492 Pictures, Ocean Blue Entertainment, XYZ Films, uMedia, Man of Action Studios, Parallel Films, Adonais Productions
  • Distributed by: RLJE Films