Film Review: Case 39 (2009)

review film case 39 2009
Emily and Lily/ Paramount Pictures

Case 39 is een psychologische horror thriller met drama elementen die goed weet te vermaken en ook weet te beangstigen.

Een geliefd onderwerp in het horrorgenre is van iets totaal onschuldigs of puurs iets heel engs of zelfs kwaadaardigs te maken. En dat doet het vooral goed bij lieve kleine onschuldige kinderen die de duivel himself, zoals in The Omen (1976), blijken te zijn. Want niets is meer verontrustender om onze gevoelswereld en idee van hoe de wereld in elkaar hoort te zitten, op zijn kop te zetten. Alhoewel Case 39 niet het niveau van The Omen bereikt, wordt ook hier het onschuldige van een kind goed uitgebuit. Dit keer gaat het om het tienjarige meisje Lily, dat op het eerste oog een onschuldig kind is, blootgesteld aan mishandeling door de ouders, maar niets is minder waar.

Het verhaal

Emily, een sociaal maatschappelijk werkster die voornamelijk zaken behandeld van probleemgezinnen waarbij de kinderen op één of andere manier mishandeld of verwaarloosd worden, is heel erg betrokken bij haar werk en niet zonder reden. Ze voelt zich erg nauw betrokken bij de kinderen aangezien zij vroeger in haar jeugd eenzelfde soort situatie heeft meegemaakt. Het werk is zwaar, op emotioneel gebied, maar ook fysiek uitputtend omdat ze al haar energie en tijd er in stopt, zodat ze zelfs geen tijd heeft om een echte relatie op te bouwen met de kinderpsycholoog waar zij ook mee samen werkt.

Die betrokkenheid gaat zover dat ze als ze vermoedt dat een meisje genaamd Lily mishandeld wordt, zonder dat daar fysieke aanwijzingen voor zijn, ze voor dat meisje door het vuur gaat en dat lijkt terecht, want als ze op een nacht een telefoontje van haar krijgt, snelt ze naar het gezin toe, schakelt de hulp in van een bevriende politieagent en zijn ze net op tijd om het meisje te redden. Net op tijd want het meisje werd door haar ouders in de oven gestopt om haar te verbranden. Maar alhoewel het meisje gered is, haar moeder ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard en in een gesticht terecht komt en haar vader in de gevangenis belandt, moet de arme Lily naar een tehuis.

Lily smeekt Emily of ze alsjeblieft bij haar mag komen wonen totdat ze bij een nieuw gezin geplaatst kan worden. Emily stemt toe, trotseert het bureaucratische systeem en neemt Lily in huis. Maar dan lijkt Lily een heel ander meisje dan ze had gedacht, ze is heel intelligent, intuïtief en als er langzaam op een vreemde manier doden beginnen te vallen, beseft Emily pas wat ze in huis heeft gehaald. “Soms beseft een gezin pas dat ze een probleem hebben als het te laat is…” zoals Emily dat altijd tegen het probleemgezin in kwestie zegt. Is dat bij haar nu ook het geval?

Emily en Lily

Case 39 is een goed opgebouwde horror. Er zit een twist in het verhaal, maar dat kan zelfs de niet doorgewinterde horror- of mysteriekijker wel snel achterhalen. Maar het gaat ook niet zozeer om die desbetreffende twist, maar hoe het verhaal zich ontwikkelt. Van altruïstische sociaal medewerkster verandert Emily langzaam in een paranoïde vrouw, die pas te laat beseft dat het allesbehalve paranoia is. Ook het meisje Lily verandert langzaam van een onschuldig kind in een nietsontziende demon. Beide ontwikkelingen zijn goed opgebouwd, zodat de spanning er goed in blijft, terwijl er toch goed de tijd wordt genomen voor die ontwikkelingen.

Het personage Emily is goed weergegeven, zoals gezegd een betrokken persoon, maar niet te emotioneel of sentimenteel, waardoor haar overgang naar paranoia geloofwaardiger is en de film niet uit de bocht vliegt.

Horror en drama

De horrorscènes zijn gebaseerd op de angsten van het beoogde slachtoffer en dit komt tot een hoogtepunt aan het einde van de film wanneer we het achtergrondverhaal van Emily kennen en wordt uitgediept en de kijker weet wat haar angst is en ook de reden waarom ze zich zo betrokken voelt bij de kinderen van de probleemgezinnen. Hierdoor zijn de horrorscènes niet zomaar erin gezet om de kijker bang te maken, maar ook ter verduidelijking van een aantal personages met name Emily en Lily.  Wel moet gezegd worden dat de horrorscènes niet per se heel eng zijn, maar wel eng genoeg om het een horror te noemen.

Cinematografie

De special effects en de vormgeving van de demon zijn in orde. Maar er wordt niet veel gebruik gemaakt van speciale cinematografie. In plaats daarvan richt de film zich geheel op het personage Emily en haar verhaal en wat ze meemaakt met Lily. De film is goed in balans en dat ligt met name aan de goed gekozen opbouw van scènes van handeling. Hierdoor blijft de logica in beeld en is alles wat Emily doet zeer geloofwaardig. Ook al is het een bovennatuurlijke horror, degenen die meer van het thrilleraspect houden, zullen deze film ook weten te waarderen.

Conclusie

Case 39 is een spannende psychologische bovennatuurlijke horror die zowel de focus legt op angst en horror, maar vooral op de personages Emily en Lily. Die betrokkenheid van Emily voor Lily en van de kijker voor Emily is goed gekozen, waardoor de film een sterkere horror is geworden. Alhoewel de personages aandacht krijgen en meer de diepgang wordt opgezocht, blijft het een horror met drama elementen. Voor een horror is de film effectief en vermakelijk een aanrader voor een griezelig avondje op de bank.

Praktische info

  • Case 39 (2009) 109 min
  • Directed by: Christian Alvart
  • Produced by: Lisa Bruce, Steve Golin, Alix Madigan, Kevin Misher
  • Written by: Ray Wright
  • Starring: Renée Zellweger, Jodelle Ferland, Ian McShane, Bradley Cooper
  • Music by: Michl Britsch
  • Cinematography: Hagen Bodanski
  • Edited by: Mark Goldblatt
  • Production company: Paramount Vantage
  • Distributed by: Paramount Pictures