Film Review: Creepshow (1982)

review film creepshow 1982
Creepshow/ Laurel Entertainmnet, Warner Bros. Pictures

Creepshow is een komische anthologie horror film, geregisseerd door George A. Romero en geschreven door Stephen King die zelf ook de hoofdrol speelt in het tweede segment.

Creepshow bevat 5 korte komische horror verhalen, met daarbij het intro, de proloog en laatste stuk, de epiloog, die samen ook een klein verhaaltje vormen. Dat intro gaat over een klein jongetje gespeeld door de zoon van Stephen King, Joe Hill (die nu ook een schrijver van horror boeken en comics is), die een comic ‘Creepshow’ leest wat zijn vader woedend maakt. Zijn vader wil absoluut niet dat het jongetje deze vuile onzin leest en gooit het bij het vuilnis. Terwijl de wind de bladzijden omslaat, kunnen we de eerste pagina lezen van het eerste verhaal.

 

Father’s Day

review film creepshow 1982
Father’s Day/ Laurel Entertainment, Warner Bros. Pictures

Het is Vaderdag 1979 en Sylvia, haar zoon Richard en dochter Cass met haar echtgenoot Hank (gespeeld door Ed Harris), wachten op de komst van tante en oudtante Bedelia zodat ze Vaderdag kunnen vieren. De Vaderdag van de overleden en zeer rijke, maar nare man Nathan Grantham. Aan Hank vertelt Sylvia de reden van deze vreemde viering, want het was precies op Vaderdag dat Bedelia Nathan vermoordde…

Dit segment is zowel eg komisch als cheesy horror, maar dan op een goede manier. Het heeft echt een vibe van die de jaren 80 met nog een hint van de jaren 70. Terwijl de familie wacht op de komst van Bedelia zien we door middel van flashbacks die op een comic-achtige manier, met gekleurde kaders, comic tekentjes, worden ondersteund in beeld, wat Sylvia aan Hank vertelt. Dit levert een heel leuk effect op en brengt je goed in het verhaal. Een verhaal overigens dat Hank met een korreltje zout neemt en samen met Cass zich vermaakt op dansmuziek.

De reden dat Bedelia erg lang op zich laat wachten is omdat ze eerst een bezoek brengt aan het graf van haar vader, samen met een fles whiskey, dat ze per ongeluk morst. Iets dat ze beter niet had kunnen doen. Aangezien de naam whiskey afstamt van het Iers-Gallische woord uisce beatha oftewel fuisce afgekort, dat levenswater betekent.

De vormgeving van het huis, de begraafplaats vlak naast het huis, de als een rottend lijk tot leven gekomen Nathan zien er uit als een waar spookhuis, niet eng, maar erg vermakelijk. Wat de herrezen met maden bedekte Nathan vervolgens gaat doen nu hij weer in het land der levenden is, is nu eindelijk krijgen waar hij vlak voor zijn dood zo ongeduldig op heeft moeten wachten. Die kleine twist is de grote grap in het verhaal en met een grote knipoog wordt het verhaal afgesloten.

Dit verhaal is speciaal voor deze film door Stephen King geschreven.

 

The Lonesome Death of Jordy Verrill

review film creepshow 1982
Jordy Verrill/ Laurel Entertaiment, Warner Bros. Pictures

Dit verhaal heeft Stephen King zelf in de hoofdrol. Hij speelt Jordy Verrill een boer die aardig wat klappen van de molen heeft gehad. Als hij plotseling in zijn tuin een meteoriet vindt, rekent hij zichzelf al rijk en kan hij zijn schulden afbetalen. Maar wanneer hij de meteoriet op wil pakken, is het ding gloeiend heet. Daarom gooit hij er een plens water overheen, maar als hij het dan wil oppakken, breekt de meteoriet in tweeën en ziet hij zijn fortuin in rook opgaan. In de twee helften van de meteoriet zit een vreemde vloeistof die hij uitgiet in het gat dat de meteoriet heeft geslagen, maar hij krijgt ook wat van het spul op zijn vingers…

Stephen King speelt de rol met verve, als een echte sullige dombo en hij speelt het hele stuk in zijn eentje. Dat is weer eens wat anders dan een kleine cameo als pizzabezorger. Dit segment zit erg leuk in elkaar. Want door middel van zijn gedachten komen we bij de wetenschapper aan wie hij de meteoriet wil verkopen, en bij de dokter wanneer het spul een vreemde uitwerking heeft op zijn vingers. Het is geen realistisch beeld dat we van die zogenaamde denkbeeldige bezoekjes krijgen, niet alleen door de manier waarop het is gefilmd, waar ook de welbekende comic kaders niet ontbreken, maar ook wat Jordy denkt wat er tijdens die bezoekjes gaat gebeuren. Dat levert een paar komische situaties op, terwijl hijzelf wel wat medelijden opwekt. Dit stuk is erg vermakelijk, en heeft de grootste comic vibe, niet per se door de cinematografie, alhoewel deze wel een komische vibe heeft, maar door de gebeurtenissen zelf.

Leuke knipoog is het wegwijsbordje dat naar Castle Rock wijst, een belangrijk stadje in het Stephen King Universum.

Dit verhaal had Stephen King al eerder geschreven onder de titel ‘Weeds,’ dat eerder in het tijdschrift Cavalier is verschenen in 1976.

 

Something to Tide You Over

Dit derde segment is naast het laatste, mijn minst favoriete. In de hoofdrol zijn Ted Danson en Leslie Nielsen. Nielsen speelt Richard Vickens een rijke psychopaat die aanbelt bij Harry Wentworth (Danson). Richard zegt namelijk Becky de vriendin van Harry en de vrouw van Richard te hebben ontvoerd en als Harry niet met hem meekomt, dan zal haar iets vreselijks overkomen. Ze rijden naar het strand, wat Richard bezit en begraaft Harry tot zijn nek in het zand. Ditzelfde heeft hij eerder met Becky gedaan en Richard sleept een tv naar het strand zodat Harry kan zien wat er met haar is gebeurd. En dit lot staat hemzelf ook te wachten, wanneer de vloed op komt zetten… Hij moet gewoon erg lang zijn adem in kunnen houden.

Eenmaal weer thuis, bekijkt Richard het hele gebeuren op zijn tv-schermen, maar er staat hem zelf ook een verrassing te wachten.

Dit segment is zowel het wreedst, het meest serieus, maar wel met een vrij corny einde. Ook dit verhaal is door Stephen King speciaal voor Creepshow geschreven.

 

The Crate

review film creepshow 1982
The Crate/ Laurel Entertainment, Warner Bros. Pictures

Het vierde segment is mijn favoriet. Het gaat over twee professors op de universiteit en een conciërge die een krat vindt ergens verscholen onder een trap, achter een hek. Op de krat staat: versturen naar Julie Carpenter arctic expedition 1834. Ondertussen zijn professor Henry Holbrook samen met zijn vreselijk irritante vrouw Wilma, noem mij maar Billie, en professor Dexter Stanley op een tuinfeestje van de universiteit. Conciërge Mike belt Dexter op om hem te informeren over de krat. Dexter gaat naar de universiteit en samen tillen ze de krat naar een lab om het open te maken. Tot zijn verbazing zegt Mike dat er iets leeft in de krat. En voordat ze beseffen wat er gebeurt, wordt Mike gegrepen, aan zijn arm gekauwd  en in de krat getrokken.

Dexter vlucht in paniek, komt een student tegen die denkt dat de professor aan de drugs zit en gaat een kijkje nemen om ook te worden opgegeten door het grote harige monster uit de krat. Hierop gaat Dexter naar Henry, hij weet zich geen raad. Maar Henry wel. Tijdens het tuinfeestje fantaseerde hij al meerdere malen hoe hij Billie kon vermoorden. Hij schoot haar neer, waarop iedereen ging applaudisseren en hij wurgde haar. Maar nu heeft zich een hele nieuwe kans voorgedaan die hij met beide handen aangrijpt.

Dit segment heeft de sterkste opbouw. Het is een echt verhaal, waarvan je niet weet vanaf het begin waar het precies naar toe zal leiden, maar dat langzamerhand wel duidelijk wordt. Niet alleen de opbouw is sterk, maar ook het harige monster, een animatronic, is erg goed gemaakt, alhoewel het niet angstaanjagend is. Maar ook in cinematografie blinkt dit segment uit door onder andere het gebruik van het rode licht. Het is een origineel verhaal met een goed plot en zwarte droge humor. Met goede acteurs, die het verhaal goed tot leven weten te brengen. En het is doorspekt met verwijzingen naar John Carpenter.

Niet alleen de naam op de krat, Julia Carpenter, maar ook de arctic expedition verwijst naar The Thing (1982), maar ook de acteurs in de hoofdrollen speelden in The Fog (1980) van John Carpenter. Henry, Hal Holbrook, speelde daarin Father Malone. En Adrienne Barbeau speelde Stevie Wayne de radio-eigenaar. Zij was tijdens Creepshow ook nog getrouwd met John Carpenter. Tom Atkins, die de vader speelt in de proloog, speelde overigens de held, Nick Castle in The Fog, maar ook in Halloween III: Season of the Witch (1982), geproduceerd door John Carpenter.

Maar Stephen King heeft ook nog een leuke verwijzing naar zichzelf gedaan, want de professors die voorgesteld worden op het tuinfeestje, heten Tabitha en Richard. Tabitha is de naam van de vrouw van Stephen King en Richard, de voornaam van Richard Bachman, zijn pseudoniem.

 

They’re Creeping Up on You

Dit laatste segment gaat over een gierige misantroop, Upson Pratt, die smetvrees heeft en iedereen kapot wil maken. Terwijl hij bezig is om levens te verwoesten, wat zelfs tot een zelfmoord heeft geleid, krijgt hij een koekje van eigen deeg in de vorm van een kakkerlakken invasie.

Dit segment vind ik persoonlijk het minst leuk, vrij saai, de hoofdpersoon is op geen enkele manier aimabel, wat ook niet de bedoeling is, maar er staat niets tegenover. Dat er veel levende kakkerlakken zijn gebruikt, waarvan sommigen geplet worden (hopelijk rekwisieten), maar verder alleen als ‘vies’ gezien kunnen worden. Dat het wraak kan zijn van de vrouw van de man die door toedoen van Pratt zelfmoord heeft gepleegd, wordt gesuggereerd en ook dat er nadat uit zijn lijk allemaal kakkerlakken uitbarsten, en ze allemaal vervolgens verdwenen zijn, duidt op een soort vloek of hekserij, maar dat blijft in het ongewisse.

 

Creepshow Comic Book

In datzelfde jaar werd er ook het comic boek Creepshow uitgebracht dat alle verhalen uit de film bevatte. Niet alleen werd tijdens de segmenten een comic vibe gecreëerd door de stijl, het omslaan van bladzijden, de ballonteksten, de kleuren kaders en kaders in een getekende vorm van bijvoorbeeld een doodshoofd, maar werd het laatste shot altijd omgevormd tot een tekening. Dit brengt de comic vibe nog meer tot leven.

Maar dat gebeurt ook door de proloog en de epiloog. Want de epiloog laat zien dat vuilnismannen het weggegooide comic boek vinden en ook zien ze dat er een bestelbon voor een voodoopop is uitgeknipt. Raden wie dat heeft gedaan… en zo eindigt de film in een mooi rond verhaal, waarin erg vermakelijke horror verhalen te zien waren.

Conclusie

Creepshow is een erg vermakelijke horror met zwarte humor. Het ene segment is leuker dan het andere, maar er zal voor iedereen wat bij zitten, aangezien ze best van elkaar verschillen qua verhaal. Wat de verhalen met elkaar verbindt zijn niet alleen de verwijzingen binnen de segmenten, zoals de asbak die overal terugkomt, waarmee Bedelia Nathan heeft doodgeslagen, de kleine verwijzingen naar Stephen King zelf, maar vooral door de comic vibe waarmee de hele film is doordrenkt. Dat alles geeft een erg leuke knipoog aan de film, die zeker door de horrorfans gewaardeerd zullen worden.

Praktische info

  • Creepshow (1982) 120 min
  • Directed by: George A. Romero
  • Produced by: Richard P. Rubenstein
  • Written by: Stephen King
  • Starring: Hal Holbrook, Adrienne Barbeau, Fritz Weaver, Leslie Nielsen, Carrie Nye, E.G. Marshall, Vivica Lindfors, Ted Danson, Tom Atkins, Ed Harris, Joe Hill, Stephen King
  • Music by: John Harrison
  • Cinematography: Michael Gornick
  • Edited by: George A. Romero, Pasquale Buba. Paul Hirsch, Michael Spolan
  • Production company: Laurel Entertainment
  • Distributed by: Warner Bros. Pictures