Film Review: Ringu 2 (1999)

review film ringu 2 1999
Ringu 2/ Toho

Ringu 2 is een direct vervolg op Ringu (1998). Maar het is niet het officiële vervolg op Ringu.

Ringu is gebaseerd op de boeken trilogie van Koji Suzuki. Het vervolg op het boek Ringu is Rasen, ook de titel van de vervolgfilm, die in 1998 verscheen. Maar aangezien deze niet goed werd ontvangen en te veel voor de kijker afweek van Ringu, besloten ze om een ander vervolg te maken, Ringu 2 dat beter op het eerste deel aansluit qua verhaal en waarin de videoband een rol blijft spelen in tegenstelling tot Rasen dat een geheel andere kant op gaat. Het lijkt hiermee veel op Halloween III (1982) dat afweek van de franchise omdat Michael Myers ontbrak en daardoor weer in Halloween 4 (1988) werd terug gebracht met de passende ondertitel: The Return of Michael Myers.

Alhoewel de twee films samen één verhaal vormen, verschillen de twee films toch best van elkaar en dan voornamelijk qua sfeer. Waar Ringu vooral een creepy onderhuids gevoel vast weet te houden en uitmondt in een echt spookverhaal met een gruwelijke achtergrond, gaat de tweede film dieper in op de helderziendheid van niet alleen Sadako, maar ook van de andere personages en krijgt hierdoor een mix van wetenschappelijke benadering van het paranormale, als het vervreemdende aspect van die helderziendheid, terwijl ondertussen de dodelijke videoband nog steeds rondwaart en Sadako nog altijd uit is op wraak.

Wat er in Ringu gebeurde

In Ringu draaide het verhaal om Reiko en haar zoontje Yôichi en haar ex Ryūji. Nadat Reiko op onderzoek uit is gegaan naar de dood van haar nichtje Tomoko, vindt zij de beruchte videoband. Op die videoband staan vreemde beelden en na het kijken belt er een vrouw op die zegt dat je over zeven dagen zal sterven. Reiko bekijkt de band ook en lijkt het volgende slachtoffer te zijn. Ze maakt een kopie en laat het aan Ryūji zien, een wiskunde professor en medium die haar helpt uit te zoeken waar de videoband vandaan komt en hoe ze de moorden kunnen stoppen.

Ze belanden op het eiland Ōshima. Daar woonde ooit Shizuko een medium met haar dochtertje Sadako, die nog sterkere krachten had dan haar moeder. Nadat Sadako iemand had gedood met haar gedachten sprong Shizuko in de vulkaan en nam Dr Ikuma Sadako mee. Ze ontdekken dat hij haar in een put gooide in Izu waar later het vakantiehuisje op werd gebouwd en waar Reiko de videoband vond, net als eerder haar nichtje met haar vrienden. Ze weten het lichaam van Sadako uit de put te halen en Reiko, Ryūji en Yôichi die inmiddels ook per ongeluk de tape heeft gezien, zijn gered. Maar als dan toch Ryūji door de vloek van Sadako sterft, beseft Reiko dat alleen zij is ontsnapt doordat zij een kopie heeft gemaakt en die aan Ryūji heeft laten zien. Daarop vraagt ze haar vader om de tape te bekijken om Yôichi te redden.

Het verhaal

Het is een week later. De vader van Reiko wordt dood gevonden in zijn huis en Reiko en Yôichi zijn spoorloos. Het laatst overgebleven familielid van de familie van Sadako, haar oom Takashi, die we al zagen als eigenaar van de herberg waar Reiko en Ryūji al naar toe waren geweest op het eiland Ōshima, komt haar identificeren en nadat er een reconstructie is gemaakt van haar gezicht. Het blijkt dat zij dertig jaar in de put heeft gezeten, maar pas twee jaar geleden is gestorven. Hij neemt haar mee terug en gooit haar kist is de zee.

We volgen Mai de studente en assistente en vriendin van Ryūji die we in Ringu al even zagen. Zij wil weten waarom hij is gestorven en dat brengt haar naar de journalist en collega van Reiko, Okazaki, die tevens wil weten waar Reiko is gebleven. Ze komen erachter dat het vriendinnetje van Tomoko, Masami, die er bij was toen Tomoko stierf, is opgenomen in een inrichting. Ze zoeken haar op en komen zo in contact met haar arts, Dr Kawajiri, die ook onderzoek doet naar paranormale verschijnselen. Hij heeft vreemde beelden ontdekt op foto’s die genomen zijn van Masami en hij is van mening dat de kwade energie van Sadako is overgedragen op Masami. Door middel van een experiment wil hij die energie uit haar halen en haar zo genezen. Mai is getuige van die energie van Masami als zij ziet dat beelden op de tv beïnvloed worden door Masami en de beelden die op de tape staan verschijnen. Het experiment mislukt echter.

Ondertussen krijgt Okazaki de videoband in handen, maar durft hem niet te bekijken. Mai komt erachter dat zij zelf ook paranormaal begaafd is en wordt hierin begeleid door de geest van Ryūji. Zo komt zij op het spoor van Reiko en Yôichi en het blijkt dat ook Yôichi diezelfde vreemde energie in zich heeft, zoals Masami. Mai neemt hen mee naar Dr Kawajiri om hen te helpen, maar beseft dat dit gevaarlijk is voor hen en laat hen ontsnappen, waardoor Reiko in een auto-ongeluk overlijdt. Mai ontfermt zich over Yôichi en besluit om met hem terug te keren naar het eiland waar het allemaal begon om antwoorden te krijgen en de vloek te beëindigen, wat tot een gevaarlijke climax zal leiden.

review film ringu 2 1999
Sadako’s curse isn’t over/ Toho

Het paranormale

Deze film is erg gericht op de paranormale aspecten van het verhaal. Niet alleen waren Shizuko en Sadako paranormaal begaafd alsook Ryūji, maar in het tweede deel ook Mai en Yôichi en in zekere zin ook Masami. Het wordt wetenschappelijk verklaard door energie, in dit geval kwade energie die zich uit in angst en woede, die wordt overgedragen op de videoband en op beeld. Het spannende mysterie met een unheimisch gevoel is al behandeld in de eerste film, maar dat wil niet zeggen dat deze film ook niet behoorlijk creepy is.

Waar in de eerste film het vooral ging om suspense, is de engheid van het tweede deel meer gericht op enge vervreemdende beelden, wat ook meer bijzondere cinematografie oplevert. Alhoewel de engheid niet op kan tegen de laatste momenten van deel één wanneer Sadako uit de put komt en langzaam naar het beeldscherm loopt om er vervolgens uit te kruipen en heel creepy over de vloer naar Ryūji kruipt, valt er nog genoeg te griezelen.

Vervreemdende cinematografie

Wat deze film eng maakt is het vervreemdende, dat vooral in beeld worden vormgegeven. Wanneer Okazaki de band terug kijkt met daarop een interview met een meisje dat hem de bewuste tape van Sadako wil geven, levert dat behoorlijk wat creepy beelden op, die langzaam en op een zeer goede manier worden opgebouwd, zodat het ook echt bezit van je gaat nemen. Maar ook de nachtmerrie van Yôichi die werkelijkheid wordt in de herberg op Ōshima, waar Mai getuige van is, is heel eng, maar zeer mooi en goed in beeld genomen. Ook staan er nu meer enge beelden op de videoband, zoals mensen die in slowmotion vooruit kruipen, maar achterwaarts wordt gespoeld en ook is de het silhouet van de man die zien die van boven naar beneden in de put staart. Tenslotte is de dream sequence van Reiko wanneer ze sterft mooi en vervreemdend in beeld gebracht. Wat dit betreft is de film zeer geslaagd om je wat enge scènes voor te schotelen.

Andere vibe dan Ringu

De vibe van de film is echter wel geheel anders dan het eerste deel. Persoonlijk vind ik dat wel een goede keuze. Anders loop je het gevaar meer van hetzelfde te zien, waardoor de verrassing eraf is en het dus ook veel minder eng is. De focus op het paranormale is een interessante keuze die perspectief heeft geboden voor meer bijzondere cinematografie die vrijwel geheel ontbrak in het eerste deel, afgezien van de beelden op de videoband en de laatste actie van Sadako.

Ook gaat de film niet verder met de personages uit de eerste film, alhoewel zij wel een belangrijke rol vervullen. Nu is het de beurt aan de bijpersonages uit de eerste film, Mai, Okazaki en Takashi. Wederom een goede keuze, het verhaal wordt vanuit een ander perspectief bekeken, wat een nieuwe blik geeft op het verhaal, terwijl zij toch al eerder betrokken waren en niet opnieuw alles hoeven te ontdekken, en gaat de speurtocht naar de ware aard van de videoband en Sadako verder. Hierdoor zijn de twee verschillende films als geheel een goede combi, waarbij door verschillende benaderingen vanuit de personages en manier van filmen je een completer beeld krijgt van de impact van Sadako, zowel intern en klein en via het gezin van Reiko in het eerste deel, als meer extern wetenschappelijk en meer omvattend in het tweede deel.

Conclusie

Ringu 2 is een goede aanvulling op het eerste deel Ringu. Waar in Ringu het echte spookverhaal werd verteld met dito benadering, richt het tweede deel zich op meer vervreemding in cinematografie in combinatie met een wetenschappelijke benadering. De film is net zo eng, al is het op geheel andere manier en spreekt het andere facetten van engheid aan. De film heeft dan ook geen enkel moment waarop het in herhaling valt en zeker niet voorspelbaar wordt. Wie denkt dat met dit tweede deel het verhaal ten einde is gekomen, heeft het mis. Wie nog lang niet genoeg heeft van deze reeks, kan zijn hart ophalen met Rasen (1998) dat het officiële vervolg is van Ringu. En wie meer wil weten over Sadako kan verder griezelen met Ringu 0 (2000), de prequel op Ringu, waarbij je nog op een aantal twists en verrassingen zal stuiten.

Meer lezen over de Ringu franchise? Klik dan op onderstaande link:

Praktische info

  • Ringu 2 (1999), 95 min
  • Directed by: Hideo Nakata
  • Produced by: Takashige Ichise, Shin Ishihara
  • Screenplay by: Hiroshi Takahashi
  • Based on: Ring by Kôji Suzuki
  • Starring: Miki Nakatani, Rikiya Otaka, Fumiyo Kohinata, Hitomi Satō, Nanako Matsushima, Hiroyuki Sanada, Rikiya Ōtaka, Yôichi Numata
  • Music by: Kenji Kawai
  • Cinematography: Hideo Yamamoto
  • Edited by: Nobuyuki Takahashi
  • Production company: Asmik Ace Entertainment
  • Distributed by: Toho