Film Review: The Descent (2005)

review film the descent 2005
The Descent/ Lionsgate

Alhoewel The Descent een claustrofobische film is, komt het gevaar van meerdere kanten en lijken de nauwe grotten slechts kinderspel. Dat maakt deze film meer dan slechts een survival horror met enge wezens, maar ook een psychologische survival.

De claustrofobische film waarin zes sterke vrouwen zich een weg moeten banen door een onbekend grottenstelsel, herbergt meer horror dan waar zij en de kijker op gerekend hadden. Dat levert een zeer spannende film op, die ook genoeg gore en thriller elementen in zich heeft.

Het verhaal

De film begint wanneer de vijf vriendinnen, Sarah, Juno, Beth, Becca en Sam samen aan het raften zijn en de man en het dochtertje van Sarah aan de kant toekijken. Wanneer ze samen naar huis rijden lijkt de man van Sarah, Paul, afgeleid waardoor ze een auto-ongeluk krijgen. Paul en het dochtertje komen hierbij om terwijl Sarah in het ziekenhuis wordt opgenomen.

Een jaar later probeert iedereen en met name Sarah het ongeluk achter zich te laten en besluiten ze een grot-expeditie te doen. Nieuwkomer Holly gaat dit keer ook met hen mee, terwijl Juno de hele expeditie op touw heeft gezet. Eenmaal in de grot gaat het mis wanneer ze door een smalle doorgang moeten kruipen en de gang achter hen instort. Het is een tegenslag, maar zo redeneert de groep, komt na een bepaalde tijd wanneer zij zich niet hebben gemeld, hulp.

Juno moet dan bekennen dat ze in een heel ander nieuw grottenstelsel zitten en dat dus hun locatie verkeerd is doorgegeven, waarop de hoop op hulp nul is. Ze besluiten om door te gaan en een andere uitweg te zoeken. Maar naarmate ze dieper de grotten in gaan, stijgen niet alleen de spanningen onderling en blijkt dat niet iedereen te vertrouwen is, maar stuiten ze op nog onontdekte wezens die hen zien als een makkelijke prooi. De vrouwen zijn echter niet zo snel klein te krijgen ondanks dat hun survivaltocht een tocht op leven en dood blijkt te zijn.

review film the descent 2005
before the descent into the caves/ Lionsgate

Psychologische horror en symboliek

De film begint eigenlijk drie keer. De eerste keer wanneer ze aan het raften zijn en het ongeluk dat daarop volgt. De tweede keer wanneer de vrouwen herenigd zijn na een jaar en vol goede moed hun oude leven met elkaar weer op proberen te pakken. En de laatste keer wanneer ze ingesloten raken in het grottenstelsel. Iedere keer krijg je als kijker een andere blik op hun onderlinge verhoudingen die uiteindelijk, wanneer ze moeten vechten voor hun leven, dubbel op scherp komen te staan.

Die onderlinge verhoudingen worden subtiel neergezet zodat je weet dat er iets speelt, maar niet weet wat. Al snel is duidelijk vanaf het eerste stuk van de film dat Beth de beste vriendin is van Sarah. En uit het tweede stuk blijkt dat Juno zich om een nog onbekende reden extra zorgen maakt om Sarah. Op zich niet zo vreemd aangezien er duidelijk blijkt uit het gedrag van Sarah dat zij het ongeluk nog niet helemaal heeft verwerkt. Dat komt mooi tot uiting bij hun hereniging in de blokhut de dag voordat ze de grotten intrekken, waarbij Sarah zich het meest afzijdig houdt en ook geestelijk afwezig is.

Extra benadrukt wordt haar labielere toestand wanneer de gang instort op het moment dat zij als laatste er doorheen kruipt. Zowel letterlijk als figuurlijk lijkt de wereld ingestort, haar wereld. Het feit dat zij zegt dat ze zich niet kan bewegen, is mooi symbolisch voor het feit dat het ongeluk haar geestelijk lam heeft gelegd en dat nu in een gevaarlijke situatie zijn weerslag heeft op haar fysiek. Beth is degene die haar eruit weet te trekken en te praten. De hele grot echter zou zelfs gezien kunnen worden als de isolatie waarin Sarah zich bevindt, afgesloten van de rest van de wereld. Ze beseft dat ze haar beste vrienden nodig heeft om eruit te komen, net zoals uit het dal van het ongeluk te komen, maar dat er ook verraad op de loer ligt en niet iedereen te vertrouwen is. Dit psychologische aspect is heel mooi verweven met wat er letterlijk verder gebeurt in de grot.

Claustrofobisch

Want alhoewel de vrouwen inclusief Sarah geestelijk en fysiek erg weerbaar en sterk zijn in de grotten zelf en ze de obstakels die ze tegenkomen met kracht weten te overwinnen, zijn ze niet voorbereid op datgene wat er in de grotten leeft. Het donker, de obstakels en de smalle ruimtes, zorgen op zich al voor genoeg spanning, maar wanneer de wezens in beeld komen, neemt de horror pas echt toe. De wezens die zich hebben aangepast aan het volledige duister, duiken dan ook te pas en te onpas op voor hen en voor de kijker, waardoor schrikmomenten gegarandeerd zijn. Deze momenten zijn echter niet te vergelijken met goedkope jumpscares. Het zijn geen onnodige schriksituaties, maar verbeelden precies hoe de zes vrouwen zich moeten voelen.

Die spanning en horror met de wezens is erg goed opgebouwd. Eerst een kleine glimp, dan een vol in beeld wezen, op een onverwacht moment, terwijl ze vanaf het plafond op de vrouwen azen. Het geeft een heel beklemmend gevoel. Dat unheimische gevoel wordt nog eens versterkt door de subtiele muziek die sporadisch, maar met simpele zware tonen aanwezig is en doet denken aan de muziek van The Thing (1982). Maar ook het rode licht van de flares en de kleine lichtbundels van hun hoofdlampen dragen sterk bij aan de creepy sfeer zo diep onder de grond. Dat ondergrondse wordt benadrukt door de echo’s en het holle geluid in de grotten, die vaak wel, maar soms jammer genoeg niet consistent aanwezig zijn.

review film the descent 2005
these are not the only monsters/ Lionsgate

Horror

De manier waarop de wezens in beeld zijn gebracht is zowel subtiel als volop in beeld. Gefilmd met gewone camera’s en met handycams met nightvision, geeft dat steeds een andere kijk op de gebeurtenissen die elkaar opvolgen nadat ze de wezens zijn tegengekomen. Niet alleen verandert dan de film van een spannende tocht door een onbekend grottenstelsel in een horror met enge wezens, maar wordt er ruimschoots aan de gore gedacht.

Het feit dat dit een film is met zes vrouwen in de hoofdrol, wil niet zeggen dat er geen hoop bloederige gevechten in voorkomen, genoeg ranzigheid en Sarah belandt zelfs in een soort vijver met bloed, organisch spul, waar zij helemaal onder komt te zitten. Een scène overigens die doet denken dat ze als een feniks uit haar as/bloed herrijst en als een strijdvaardige warrior wordt herboren. Het is een duidelijke overgang die zij meemaakt en niet alleen haar instinct om te overleven op volle kracht wordt ingeschakeld, maar ze ook uit is op wraak.

Cinematografie

De gevechten met de wezens zijn mooi in beeld gebracht en Juno lijkt degene die het sterkste is en opzettelijk het gevecht aangaat, terwijl Becca en Sam zich liever verstoppen. Dit laat ook duidelijk zien hoe hun karakters in elkaar zitten. Maar het laat meer zien dan dat. Het laat ook de ware aard zien van één van hen, waarbij beheersing van controle of juist gebrek daar aan, datgene is wat haar eigen ondergang zal inluiden. Dat is treffend in beeld gebracht en heeft een mooie goede aanloop. En leidt uiteindelijk tot de final battle die niet slechts wordt gehouden tegen de wezens.

De cinematografie is erg goed in deze film, aangezien er op subtiele wijze mee is gespeeld. Niet alleen gebruik van kleur, rood van de flares en groen van de nightvision, maar ook de hoeken van de camerastandpunten waaruit gefilmd is. De scène waarin Sam aan het plafond bungelt en in gevecht raakt met zo’n wezen is op een manier gefilmd waardoor je er zelf duizelig van wordt. Ook wanneer ze door smalle gangen kruipen, kruipt de camera achterwaarts met hen mee en wankelt met hen mee, waardoor je de beweging meevoelt. Ook de droombeelden en hallucinaties van Sarah zijn mooi en geven net wat extra’s aan de film. Wanneer zij door een gang bezaaid met beenderen omhoog kruipt levert dat een prachtig surrealistisch shot op.

review film the descent 2005
Sarah climbing her way out/ Lionsgate

Krachtige vrouwen

De film neemt zes sterke vrouwen in beeld, die ondanks de korte tijdspanne van het verhaal en de beperkte ruimte erg goed in beeld worden genomen en waarbij hun eigenschappen goed tot uiting komen. Maar alhoewel het zes vrouwen zijn, worden ze niet als zodanig in beeld genomen, hun vrouw zijn is minder belangrijk in de film, dan hun mens-zijn en dat is tevens de kracht van de film. Het leuke is ook dat het een vrij internationale cast is, waardoor de eigenzinnigheid van de vrouwen misschien nog wel beter tot hun recht komt.

Conclusie

The Descent is een hele goede horror, waarbij claustrofobie, enge wezens en vertrouwen en verraad de boventoon voeren. Het is een horror met meer diepgang dan je aan de oppervlakte ziet van de film. Het psychologische aspect is prima verweven met het horror verhaal, zodat het zich nooit naar de voorgrond duwt, maar altijd sluimert op de achtergrond en precies op het juiste moment naar boven komt. Wie een horror wil zien, die spannend is op verschillende vlakken en wie niet bang is voor een hoop gore en bloed, moet zeker The Descent gaan kijken.

Praktische info

  • The Descent (2005) 100 min
  • Directed by: Neil Marshall
  • Produced by: Christian Colson
  • Written by: Neil Marshall
  • Starring: Shauna MacDonald, Natalie Medonza, Alex Reid, Saskia Mulder, MyAnna Buring, Nora-Jane Noone
  • Music by: David Julyan
  • Cinematography: Sam McCurdy
  • Edited by: Jon Harris
  • Production company: Celador Films, Northmen Productions
  • Distributed by: Pathé, Lionsgate