Is Hereditary (2018) de engste film ooit?

hereditary 2018
A24

Daar gaan we weer met de meest gevreesde tagline van horrorfilms. De zin waar ik van gruwel, en die eigenlijk niet kan worden waargemaakt. Deze keer is het de beurt aan de horror Hereditary.

Het is nog niet eens zo heel erg lang geleden, afgelopen februari om precies te zijn, dat de film Verónica (2017) op Netflix als de engste film ooit werd betiteld, zo eng zelfs dat mensen de film niet eens af durfden te kijken. In dit artikel heb ik al een stuk geschreven waarom Verónica niet de engste film aller tijden is, maar wel een erg goede horror.

Nu na een paar maanden is Verónica blijkbaar niet meer de engste film, maar is dat Hereditary die op deze manier als een flinke hype in de markt wordt gezet. De film zou enger zijn dan The Exorcist uit 1973. Mensen zouden zijn flauwgevallen, gillend de zaal zijn uitgerend, terwijl anderen zouden hebben overgeven. Wat is dat toch dat er zo een bizarre hype moet worden gecreëerd om mensen maar naar de film te lokken? En waarom moet het zo extreem gelijk de engste film aller tijden zijn?

Horrorfans van nu zijn sowieso al heel wat gewend qua horror, maar ook het grotere publiek vindt zijn weg naar de horrorfilms. Dat is een goede zaak, want hoe meer publiek, hoe meer geld in het laadje en dus meer budget voor meer en betere horrorfilms. Maar om het publiek met een hype naar de bioscoop te krijgen, door te zeggen dat het de engste film ooit is, kan ook een averechts effect hebben. Want alhoewel Hereditary door de critici (metascore 8.6 op IMDB) en fans (userscore 8.0 op IMDB) wordt bejubeld met hoge cijfers, gaven de bioscoopgangers volgens CinemaScore de film een D+. De vraag is waarop deze score dan gebaseerd is. Heeft deze score dan meer betrekking op hoe eng deze is dan hoe goed de film is of in hoeverre de verwachtingen werden waargemaakt?

Dat is een grote discrepantie, wat door deze hype marketing verklaard zou kunnen worden, omdat mensen op deze manier met een te hoge verwachting naar de film gaan. Dan blijkt het dus niet de engste film ooit te zijn, en zijn mensen diep teleurgesteld.

Maar je wilt toch ook dat een horror eng is? Natuurlijk is horror bedoeld om je bang te maken, het heet niet voor niets zo. Horror is ook een vorm van verhalen vertellen om juist angsten te vangen en te bezweren, in een vorm te gieten zodat deze handelbaar wordt. Horror is meer dan alleen maar bangmakerij, het moet een dieper gevoel oproepen, dat verbeeld wordt door de horror. Het kan een symbool kan zijn voor onze angsten, reëel of irreëel. Horror kan dit op een veilige manier duidelijk maken of zelfs inzicht geven in de duistere krochten van onze geest en menselijkheid. Horror kan een drama zijn, verdrietig, heroïsch, een coming of age, maar ook pure escapisme, een verwerkingsproces, een copingsmechanisme.

Meerdere horrors richten zich op meer dan alleen bangmakerij (alhoewel dat ook erg leuk kan zijn), zowel vroeger als nu. Horror wordt nog vaak gezien als het slasher genre, met gillende halfnaakte tieners, maar horror is zoveel meer dan dat, sterker nog het slashergenre is maar een klein subgenre. Ook is horror meer dan enge geesten en zelfs tienerslashers kunnen ergens voor staan. De film The Final Girls (2015), is zowel een parodie als een slasher, maar verbeeldt zeker ook de verwerking van de dood van haar moeder. Of A Nightmare on Elm Street 2 uit 1985 dat het thema homoseksualiteit uitgebreid behandelt en laat zien hoe moeilijk dat toen was voor de hoofdpersoon. Of Carrie (1976) dat in wezen gaat over een meisje dat anders is en gepest wordt, ook de insteek van Stephen King zelf. Candyman (1992) dat handelt over de maatschappelijke problemen in The Projects en de kwetsbaarheid van de Afro-Amerikanen aldaar. Of de symboliek van Night of the Living Dead (1968) met de mens als monster en de rassenkwestie die wordt aangestipt.

Horrors kunnen mooi en sterk en eng zijn op elk vlak, van sociale issues tot cinematografie. Horror exploreert een groot menselijk gebied op een indirecte manier, zoals echte drama’s dat niet kunnen doen. Dat zou mensen naar de bioscoop moeten trekken, en niet per se hoe eng de film wel niet is.

En het vreemde is juist dat films van de distributeur A24 horrors zijn die het genre anders behandelt en naar een ander of hoger niveau tilt, maar die hun films wel als enge horrors in de markt zetten, met nu als toppunt Hereditary. Horrors als The Witch (2015) en It Comes at Night (2017) komen van A24. Horrors die meer drama in zich hebben, grotere thema’s aanspreken, mooie cinematografie hebben en willen aanzetten tot denken. Maar, en dat is een grote maar, qua CinemaScore heel slecht scoorden, respectievelijk C- en D-, terwijl ook deze films bejubeld werden door de critici. The Witch kreeg een metascore van 8,3 op IMDB en een userscore van 6,8. It Comes at Night kreeg een metascore van 7,8 op IMDB en een userscore van 6,2.

Wat mij zelf opviel bij deze beide films is dat ze als echte horrors in de markt werden gezet. De trailers waren vrij eng en dat schept een bepaalde verwachting die de gehele film zelf niet waarmaakt bij het grote publiek. The Witch richtte zich in de trailer op een enge sfeer en een suggestie van een heks die een grote rol speelt en It Comes at Night laat een trailer zien met creepy opa Bud, de enge rode deur, een suggestie naar het bovennatuurlijke en de vraag wat er dan ’s nachts komt. De mensen vroegen zich respectievelijk af waar de heks bleef en wat It nou was. En dan blijkt de film dus helemaal niet zo eng als werd voorgesteld in de trailer. Dat het gewoon goede films zijn die zowel drama, als horror en bepaalde thema’s in zich hebben, die sterk en mooi worden neergezet en dat de horror zich op een ander niveau afspeelt, wordt dan aan voorbijgegaan. En dat is zonde van zulke goede films die dan als het ware misunderstood zijn. Waarom blijft A24 dan toch steeds hun films op deze manier promoten?

Dit draag namelijk niet echt bij aan het feit dat over het algemeen het horror genre nog een slechte naam heeft. Het helpt om mensen naar de bioscoop te trekken, maar wanneer ze vervolgens of ‘kotsend’ of teleurgesteld de bioscoop verlaten en de film de grond in boren, wat levert dat de film of de horrorindustrie op? Een slechte beoordeling van de bioscoopganger enerzijds, maar wel door de grote opkomst een hoop geld, maar anderzijds ook een goede beoordeling van de critici. Blijven deze bioscoopgangers dan naar een film gaan die op deze wijze wordt gepromoot of blijven ze de volgende keer weg? En voor wie is deze vorm van marketing bedoeld? Voor de horrorfans of juist de mainstreambioscoopbezoeker? Blijven mainstreambezoekers juist weg door een te extreme tagline en worden de fans hierdoor teleurgesteld?

Ze zullen er vast onderzoek naar gedaan hebben, maar voornamelijk uit commercieel oogpunt, lijkt mij. Maar komt dat uiteindelijk de kwaliteit van horrors wel ten goede? Moet zo’n film zich dan onafhankelijk opstellen en het hebben van mond op mond reclame alleen? Maar dan wordt het waarschijnlijk alsnog door een groepje gehypt, voornamelijk mensen die echt lyrisch waren over de film. Wat wil een bedrijf bereiken met de film de engste aller tijden te noemen en snijden ze zichzelf uiteindelijk hiermee niet in de vingers? Feit is dat er nu heel veel over wordt gepraat, het mensen naar de bioscoop trekt, maar wat zal het betekenen voor de lange termijn?

Er wordt steeds maar gezegd dat er een nieuw horrortijdperk is aangebroken, (dat is namelijk praktisch elk decennium het geval), maar dan wordt het ook tijd om de promotie ervan aan te pakken en dat te vertalen naar het nieuwe horrortijdperk. Zodat het publiek weet wat het kan verwachten.

En ik? Ik word er zo langzamerhand een beetje moe van.  Want ook ik ben er gevoelig voor. Ik geef het eerlijk toe. Ik hou ervan om bang gemaakt te worden. Maar in de loop der jaren zijn er weinig films geweest waarvan ik echt bang werd. En zeker nu ik ouder ben, steeds meer enge films heb gezien, en zoals gezegd wat desentitized ben geworden, eng went, horror went, vind ik geen enkele film meer echt eng. Ik ben niet meer bang dat Sadako zomaar achter een deur vandaan springt, of dat er geesten dwalen in mijn huis. Gelukkig niet, want zo heb ik de kans om horror op een andere manier te bekijken. Want niet alleen vind ik horror leuk omdat het eng kan zijn, maar vooral de manier van verhalen vertellen, hoe issues verpakt worden in een eng verhaal dat valt binnen het horror genre, vind ik interessant en spreekt me tot de verbeelding. Dus horrors kijk ik ook om er op een andere manier door verrast te raken, omdat horror bij uitstek geschikt is om via een fantasievolle manier iets te verbeelden, waarbij de makers zich uit kunnen leven.

Toch word ook ik door zo’n tagline getriggerd, maar tegelijkertijd word ik er ook recalcitrant van. Aan de ene kant wil ik de film heel graag zien, maar ben bang dat ik teleurgesteld word. Aan de andere kant heb ik door zo’n hype er al geen zin meer in en geniet ik er liever van wanneer het hele gedoe er om heen wat is afgezwakt, om zo mijn eigen mening beter te kunnen vormen en er van te genieten op mijn eigen manier.

De vraag is dus niet of ik Hereditary durf te kijken, maar of ik er nog wel zin in heb, of gewoon wacht totdat de hype voorbij is. 

→ Lees hier het review van Hereditary (2018)

→ Lees hier alles over de Scares in Hereditary (2018)