Film Review: Lights Out (2016)

review film lights out 2016
Lights Out/ Warner Bros. Pictures

De film Lights Out is van origine een zeer creepy korte film van David Sandberg. Wie meerdere van zijn korte films heeft gezien, van soms maar drie minuten weet dat hij heel goed in staat is om een hele enge sfeer neer te zetten. Lukt hem dat ook bij een lange speelfilm?

David F. Sandberg en zijn vrouw Lotta Losten hadden een korte film gemaakt voor een wedstrijd, maar ondanks dat de film niet won, ging deze toch compleet viral en kreeg daardoor veel bekendheid ook bij de grotere jongens in Hollywood. Eén van deze jongens was Lawrence Grey die samen wilde werken met James Wan om van de korte versie een lange speelfilm te maken. En zo geschiedde het en verhuisden David en Lotta naar LA waar ze maandelijks een Airbnb moesten huren aangezien ze geen echte woning konden krijgen en moest David aan de DOP vragen wanneer hij nou eigenlijk ‘Action’ moest zeggen. Wel een typisch “living the dream” verhaal natuurlijk, maar wel inspirerend én met een enorm goed eindresultaat, zeker voor een debuut.

Het verhaal 

De tienjarige(?) Martin is bezorgd om zijn moeder Sophie, want het gaat niet goed met haar. Hij hoort haar praten in de nacht en in het donker met iemand anders, maar er is niemand anders. Zijn moeder is ziek, ze lijdt aan depressies en aan manische episoden, maar ze weigert haar medicijnen te slikken. Als Martins vader Paul wordt vermoord door een vreemde entiteit in het donker in zijn warehouse, gaat het alleen maar bergafwaarts met Sophie en als Martin wegens slaapgebrek overdag op school telkens in slaap valt, wordt zijn oudere halfzus Rebecca gebeld die al jaren niet meer thuis woont. Samen met haar vriend Brett komt ze Martin van school halen en laat hem bij haar overnachten. Martin vertelt haar over de geheime vriendin van hun moeder die zich nooit laat zien, Diana en dat hij bang voor haar is. Als die nacht Diana ook bij Rebecca thuis verschijnt en hen kwaad wil doen, herinnert Rebecca zich dat Diana vroeger ook al bij hen was en komt ze tot het besef dat Diana, echt is en ze tot op de bodem wil uitzoeken hoe ze Martin en haar gezin kan beschermen.

Sterk neergezette personages en hun onderlinge relaties

Wat deze horror film wat meer diepgang geeft, is dat er gefocust wordt op de onderlinge verhoudingen binnen het gezin die als problematisch gekenmerkt kunnen worden. Moeder Sophie heeft niet alleen een stoornis, maar verwaarloost haar kinderen geestelijk en de relatie tussen Rebecca en Sophie is uiterst slecht te noemen. Rebecca neemt het haar moeder kwalijk dat ze nooit een goede moeder is geweest en daarom het huis is ontvlucht. Sophie neemt het haar dochter kwalijk dat zij haar in de steek heeft gelaten. Martin het jonge zoontje maakt zich vooral zorgen om zijn moeder. Brett wil graag een serieuze relatie aangaan met Rebecca, maar zij heeft bindingsangst, ontstaan door de slechte relatie met haar moeder waardoor ze moeite heeft met vertrouwen en daardoor een harde ‘sterke’ vrouw lijkt te zijn geworden.

Dit alles wordt heel mooi en realistisch in beeld gebracht, met respect voor elk personage, zonder veroordelingen, zonder goed of fout. De personages worden als echte mensen in beeld gebracht met hun eigen tekortkomingen, emoties en reacties, maar ook met de wil om het juiste te doen, onzelfzuchtig te zijn en de ander te willen helpen. Dit wordt niet alleen tot stand gebracht door het goede script, maar ook door de acteurs die allen hun personages heel echt en respectvol neerzetten.

Alhoewel de jumpscares misschien wel wat cliché zijn en het wezen Diana zeker, zijn de reacties van de personages dat zeker niet. Niemand doet onlogische dingen, elke gevaarlijke situatie waar ze in komen is denkbaar en hun acties zijn niet echt te bekritiseren.

review film lights out 2016
sharp color contrasts and great cinematography/ Warner Bros. Pictures

Drama en horror

Dit alles maakt de film misschien meer een bovennatuurlijk psychologisch drama met horror, waarin de horror an sich niet de boventoon voert. Wat er aan de film qua horror misschien ontbreekt is het enge unheimische gevoel van vervreemding en surrealisme van dingen die eigenlijk niet kunnen, wat meer tot uiting komt in de korte films van Sandberg. Nu is het gewoon een eng wezen dat vanuit de schaduwen de personages aanvalt en de kijkers laat schrikken. Diana deed me denken aan de Japanse Sadako, maar zo eng als Ringu (1998) wordt de film niet. Toch is de film wel in staat om de horror goed tot uiting te laten komen en zijn sommige scènes goed eng.

Symboliek en vormgeving

De film scoort dikke punten door de realistische personages en hun onderlinge relaties. Hierdoor grijpt het je best aan wat er met dit gezin allemaal gebeurt en niet alleen slachtoffer is van een psychische stoornis, maar ook van een tastbare entiteit. Diana zelf zou je ook als een metafoor voor manische-depressiviteit kunnen zien. Dat de stoornis niet alleen Sophie kapot maakt, maar ook haar kinderen. Dat gegeven maakt de film nog interessanter. 

De cinematografie van de film is vooral gericht op het spel tussen licht en donker en schaduwen, het spel dat Diana ook speelt en waarbij zijzelf zich alleen in het donker en de schaduwen kan bewegen. Licht en donker, negative space, spelen een grote rol, maar het contrast had wel nog iets scherper gekund, zodat er meer diepte gegeven kon worden. Dat zou ook meer fysieke diepte hebben gegeven aan Diana. Het feit echter dat je haar ziet in de schaduw, wanneer het licht uit is en je haar niet meer ziet en ze ophoudt te bestaan in het licht, is een origineel en eng gegeven, vooral wanneer het licht telkens aan en uit wordt geknipt. Dit doet in de verte een beetje denken aan de Weeping Angels van Doctor Who.

Vooral in de beginscène in het warehouse is het contrast en het spel tussen licht en donker en schaduw het sterkst. Die scènes zijn het engst van de hele film en ook het mooist in beeld gebracht, vrij stilistisch. Wanneer eenmaal het eigenlijke verhaal begint, gaat dat helaas over en wordt er meer op het drama gefocust en blijft de cinematografie iets achter bij het verhaal en de personages, maar die zijn dan ook wel erg sterk. Toch blijft de cinematografie niet op de achtergrond steken, want door een orginele insteek, door blacklight te gebruiken, is er ruimte voor mooi gekleurde contrasterende shots, wat ook een enge sfeer opwekt. 

Conclusie

Lights Out is spannend, heeft interessante personages, een goed simpel verhaal, diepgang, jump scares en voor de meesten best enge scènes. De focus op het drama van het gezin en hun onderlinge relaties, is een trend die het erg goed doet in horror, vooral waarbij het wezen of monster (zoals in de film The Monster, 2016) ook het werkelijke drama symboliseert. Lights Out is een goed geslaagde horror, die frisser is dan de meeste anderen uit Hollywood. Een heel goed debuut die vele horror fans zal aanspreken.

← Lees ook het review van de short film Lights Out (2013)