Film Review: Inferno (1980)

review film inferno 1980
Rose/ 20th Century Fox

Inferno (1980) is het tweede deel van de Three Mothers trilogie van de Italiaanse regisseur Dario Argento.

Het eerste deel, Suspiria (1977) was een prachtig cinematografisch gestileerde surrealistische film die erg werd geprezen. Dit tweede deel echter heeft door onbekende redenen van de filmmaatschappij nooit de grote release in de bioscopen gehad als zijn voorganger. De film werd door de critici niet zo goed ontvangen als Suspiria, echter nu heeft de film een cultreputatie gekregen, al hebben de critici ergens wel gelijk want deze film heeft Suspiria zeker niet overtroffen.

Het verhaal

Het begint bij een jonge vrouw, Rose die in New York woont. Ze leest het boek The Three Mothers van Varelli, dat gaat over drie heksen, die op drie verschillende plekken op de wereld wonen. De eerste is Mother Suspiriorum, the Mother of Sighs, de oudste en woont in Freiburg, Duitsland. De tweede is Mother Lachrymarum, the Mother of Tears, de knapste en woont in Rome, Italië. De derde is Mother Tenebrarum, the Mother of Darkness en woont in New York.

Varelli, alchemist en architect heeft de drie verschillende huizen voor hen gebouwd en één van die huizen, het huis in New York, lijkt verdacht veel op het gebouw waar Rose in woont. Verder leest ze dat er drie sleutels zijn om het desbetreffende huis en mother te ontdekken. De eerste sleutel ligt in de kelder alwaar een portret van de mother die er woont hangt. De tweede sleutel symboliseert de geur die in en om het huis hangt en de dood en verderf dat er plaatsvindt. En de derde sleutel is te vinden onder je schoenzolen.

Ze schrijft een brief naar haar broer Mark die muziek studeert in Rome om hem op de hoogte te stellen van haar verdenkingen. Maar voordat Mark de brief kan lezen heeft een medestudente Sara, de brief meegenomen, leest hem en gaat op onderzoek uit in de bibliotheek om meer informatie te vergaren over de Three Mothers. Maar dat is niet zonder gevaar en zonder dat ze het beseft heeft ze een eeuwenoud kwaad over zich afgeroepen. In New York vergaat het Rose al niet veel beter en als Mark eindelijk daar aankomt is zij verdwenen en is het aan Mark om uit te zoeken wat er allemaal aan de hand is.

The Three Mothers

Het leukste aan deze film is dat er uitleg en achtergrond van deze legende wordt gegeven. In Suspiria tast je als kijker nog volledig in het duister naar waar het allemaal om draait. Dat wordt pas onthuld aan het einde van de film, maar er wordt niet meer weggegeven dan dat het gaat om een oude heks. Maar nu we meer informatie krijgen al in het begin van Inferno, worden gelijk een aantal gebeurtenissen uit het eerste deel verklaard. Eerlijk gezegd maakt dat de film Suspiria alleen maar interessanter zonder dat het tijdens het kijken de hele clue werd verklapt en de spanning en het mysterie er af is. Dat geldt natuurlijk dan wel gelijk voor Inferno. Vanaf het begin weet de kijker al dat we te maken hebben met een heks. Het is alleen de vraag: Wie is het? Het mysterie is er dus af en dat moet goed gemaakt worden met een spannend verhaal en/of wederom prachtige surrealistische cinematografie. Helaas moet ik zeggen dat van beiden niet echt sprake is.

review film inferno 1980
beautiful under water sequence/ 20th Century Fox

Sterk begin

Het verhaal begint wel erg sterk. De onderwaterscène is heel mooi gefilmd en ook zijn er een aantal shots te zien die sterk doen denken aan Suspiria. Zoals de middle in frame shots, de belichting en kleur. De nadruk op een rood licht en paarsachtig rood en blauw geeft weer die impressie van surrealisme. Ook de eerste moordscènes waarbij hard op de achtergrond Verdi klinkt zijn heftig en indrukwekkend, een beetje cheesy, maar wel op een stijlvolle manier die in de trilogie zou passen. Het afknippen van de hoofdjes van de papierslinger van meisjes is zeer origineel, echter het shot van het opgehangen meisje is raadselachtig. Wie het is en waarom dat dan in beeld kwam blijft onbekend. Het werkt wel vervreemdend en zorgt voor een shock effect, maar qua logica blijft het onduidelijk.

Zeer matig tweede deel

Maar op het moment dat Mark in New York aankomt verzandt het verhaal in niets. Ook de prachtige cinematografie houdt het voor gezien. We worden getrakteerd op een vrij nare scène waarbij katten een vrouw aanvallen (en je iemand net nog per ongeluk in beeld een kat naar de vrouw ziet gooien), een scène waarbij een kat wordt mishandeld (ook al is het nep, wanneer de man de kat in zijn nekvel vastgrijpt zie je dat het dier echt pijn en stress heeft) en er worden katten verdronken (ook nep natuurlijk). Tenslotte eet een kat een levende rat op (volgens mij wel echt?). Het zijn scènes die grafisch niets anders toevoegen dan shockeren en echt helemaal nergens voor nodig zijn. Ondertussen onderzoekt Mark een beetje het gebouw, vindt kruipruimtes onder de appartementen, worden er nog wat mensen vermoord en vliegt het gebouw tenslotte in de fik waardoor Mark uit de klauwen van de Mother of Darkness kan ontsnappen.

Camp of cheesy?

In de scène overigens waarin Mark de Mother of Darkness ontdekt, heeft hij nog steeds geen enkel idee wat er aan de hand is en wie zij is, totdat zij tenslotte aan hem haar ware aard toont. Die ware aard is een skelet in zwarte mantel die ontsnapt lijkt te zijn uit Tales of the Crypt. Het kan zowel als camp of als cheesy worden uitgelegd, al naar gelang de bedoeling van de makers en de smaak van de kijker. Wel doet de film hierdoor echt jaren 80 aan in plaats van het experimentele en surrealistische van de jaren 70. 

Ook de scène waarin een man de katten wil verdrinken en vervolgens zelf vermoord wordt is eigenlijk een onlogische en rare scène. Want wanneer hij de zak met katten in het water gooit, komen er allemaal ratten op hem af die hem gaan opeten, terwijl hij is gevallen en als en halve kreupel op de grond ligt en niet in staat is om weg te kruipen. Dan komt de hotdogverkoper er aan die alles heeft zien gebeuren om hem te helpen, denk je. Maar die steekt hem met zijn grote mes dood. Het waarom wordt mij niet duidelijk. 

review film inferno 1980
Mark and the Mother of Darkness/ 20th Century Fox

Verbinding met de Three Mothers

De film heeft weinig dialoog en de muziek is dit keer niet van Goblin wat een gemis is. Wel wordt er klassieke muziek gebruikt, wat goed aansluit bij de studie van Mark, maar dit is niet continu doorgezet. Wel goed gedaan is de verbinding die de film maakt met de twee nog overgebleven mothers. Mark in Rome ziet een glimp van Mother of Tears. Ook het steeds schakelen tussen de twee steden, Rome en New York, is goed gedaan. Waarbij het vertelperspectief zeer organisch overgaat van Rose via Mark naar Sara. En weer via Mark naar Rose. Om uiteindelijk te settelen bij Mark. Het idee van de derde sleutel is wel erg origineel bedacht en geeft uiteindelijk toch de sprookjessfeer die we al kenden uit Suspiria. De kruipruimte die Mark onder elk appartement vindt en zo uiteindelijk via een geheime trap uitkomt in de schuil- en woonplek van Mother of Darkness en Varelli! ziet er prachtig uit. Pas dan komt het mooie filmwerk weer even aan bod evenals het interessante gesprek dat Mark met de oude Varelli voert. Maar wanneer hij dan de derde moeder vindt, wordt de film weer cheesy.

Conclusie

Het begin en sommige stukjes van Inferno doen denken aan de originele sfeer van Suspiria, maar dat wordt niet doorgezet. Het schijnt ook dat Mario Bava het grootste gedeelte van de film regisseerde en niet Argento omdat deze hepatitis kreeg en als dat echt zo is, dan is dat te zien. Het begin van de film zijn stijlvol en het verhaal interessant. Dan neemt de film een meer cheesy wending vanaf het moment dat Mark in New York aankomt. De film laat duidelijk de jaren 70 achter zich en gaat richting de jaren 80 waar het toch allemaal net iets meer camp en cheesy is. En dat is jammer. Het derde en laatste deel overigens, The Mother of Tears, is pas gemaakt in 2007, 30 jaar na de eerste film.

Meer lezen over de Three Mothers Trilogy? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • Inferno (1980) 107 min
  • Directed by: Dario Argento
  • Produced by: Claudio Argento, Salvatore Argento, Guglielmo Garroni
  • Screenplay by: Darion Argento
  • Story by: Dario Argento, Daria Nicolodi
  • Starring: Irene Miracle, Leigh McCloskey, Eleonora Giorgi, Daria Nicolondi, Alida Valli
  • Music by: Keith Emerson
  • Cinematography: Romano Albani
  • Edited by: Franco Fraticelli
  • Production company: Produzioni Intersound
  • Distributed by: 20th Century Fox