Film Review: The House of the Devil (2009)

review film the house of the devil 2009
the house of the devil/MPI Media Group, Dark Sky Films, Gorgon Video

The House of the Devil is een verrassende horror film, die de jaren 80 weer helemaal doet herleven.

The House of the Devil is een zeer goede horror met een goede suspense opbouw die eindigt in een mega climax. De film speelt zich niet alleen af in de jaren 80, maar je waant je werkelijk in die tijd waarin de vrees voor satanische sekten in Amerika groot was. Met technieken en beelden die doen vermoeden alsof de film is gemaakt in 1984 brengt regisseur Ti West, die ook de film The Innkeepers (2011) maakte, niet alleen een ode aan de films die toen werden gemaakt, maar doet die tijden herleven, wat een spannende, suspensevolle en zeer verontrustende film tot gevolg heeft met een zeer gory en waanzinnig einde.

Het verhaal

Het is 1983, studente Samantha Hughes wil heel graag een eigen appartementje huren, maar heeft eigenlijk geen geld. Als ze dan toch een huisje weet te huren heeft ze dus dringend geld nodig. Op de campus hangen advertenties voor babysitting en ze reageert waarop ze een zeer mysterieuze man aan de lijn krijgt. Die avond al, moet ze oppassen, maar ze krijgt een aanzienlijke vergoeding. Haar beste en rijke vriendin Megan vindt het nogal een vreemd geval en biedt haar geld aan om de eerste huur te betalen. Sam weigert en in plaats daarvan brengt Megan haar naar het afgelegen huis alwaar zij moet oppassen.

Eenmaal daar aangekomen, blijkt de man aan de telefoon nog vreemder evenals het baantje wat niet inhoudt om op een kind te passen, maar op de moeder van zijn vrouw die boven ligt te slapen. In eerste instantie wil Sam niet, maar de man biedt haar 400 dollar voor vier uur en ze hoeft niets medisch te doen, er alleen maar aanwezig te zijn voor het geval zich een noodsituatie voordoet. Megan drukt haar nogmaals op het hart dat het zaakje niet te vertrouwen is en dat het vreemd is en dat ze zich uit de voeten moet maken. Maar het geld is te aanlokkelijk en Megan vertrekt zonder Sam.

Tijdens het “oppassen” probeert Sam zich te vermaken met haar walkman, te studeren en bestelt ze pizza. Totdat ze voetstappen hoort boven, maar niemand aantreft. Langzamerhand begint ze zich steeds eenzamer en onveiliger te voelen, terwijl ze Megan niet kan bereiken aan de telefoon terwijl zij toch allang thuis had moeten zijn. Ondertussen is iedereen in de ban van een volledige maaneclips die de maan twee uur lang uit het zicht zal laten verdwijnen. Terwijl de kijker al weet waarom Megan haar telefoon niet opneemt en wij weten wat er achter de deur van de kamer van moeder bevindt, is Sam tot het laatste moment in het ongewisse welk lot haar te wachten staat.

review film the house of the devil 2009
a real eighties vibe/ MPI Media Group, Dark Sky Films, Gorgon Video

In de jaren 80 gemaakt?

Vanaf de eerste seconde na aanvang van de film waan je je in de jaren 80. Het lettertype van de openingcredits, de manier waarop die openingcredits tevens zijn gefilmd, de shots van de lopende benen van Sam, de stills van shots van de in beeld verschijnende namen. De muziek van de intro. Als je niet beter zou weten dan zou je denken dat je deze film in de jaren 80 hebt gemist. Niet alleen de sfeer en uitstraling van de jaren 80 is geheel aanwezig, ook de technieken, de manier van filmen alles uit die tijd en dat tijdsbeeld is gebruikt, zodat het net lijkt alsof de film in die tijd is gemaakt. Die hele vibe zet zich door niet alleen in de styling van de personages, het haar, de mode, die stamt uit de tijd van eind jaren 70, begin jaren 80, de auto’s, de walkman inclusief de oranje beschermers om de oortjes, de ellenlange telefoondraad (waar je altijd in verstrikt raakte) van een telefoon met een draaischijf, tot aan de tijdsgeest waar men in de ban was van satanische sekten.

Return to the eighties

Maar dat is allemaal aankleding, het scheppen van de sfeer, het terughalen van de jaren 80 en die doen herleven, wat bijdraagt aan de ultieme ervaring van het verhaal dat niet alleen een jaren 80 thema heeft, maar ook op die manier is verteld. Maar vergis je niet, want de film zorgt voor een aantal goede verrassingen, die zowel jumpscares bevatten als een enorme suspense opbouwen. Het verhaal komt traag op gang en is daarom een slow burn, al zij het zeker wel sfeervol met begeleiding van al even sfeervolle muziek van viool, cello en piano. De kijker krijgt genoeg aanwijzingen dat er iets verschrikkelijks op handen is en dat Sam regelrecht in de val loopt. Megan beseft dat maar al te goed en is voor haar een reden om zich uit de voeten te maken. Voor de kijker is het echter een reden om te blijven kijken.

We worden getrakteerd op een Hitckcockiaanse spanning, waarbij je voortdurend iets verwacht, en in spanning blijft zitten. Die spanning is aanwezig op het moment dat Sam alleen in het huis is met de onzichtbare mysterieuze moeder waar ze op moet passen, wat me deed denken aan Burnt Offerings (1976), een genre en vibe waar deze film ook iets van weg heeft. Tijdens haar verblijf in haar eentje vermaakt ze zich al zij het op een soms wat ongemakkelijke manier. De hints die wij directer hebben meegekregen, die bleken uit de uitspraken van Mr Ulman, de aankomende eclips en de shots van het grote afgezonderde huis, doen ons beseffen dat het er niet pluis is. Sam ervaart dit echter op een onderbuikgevoelniveau, waardoor de creepyness in een groot onbekend huis, enkel aan dat kan worden afgedaan.

De kijker weet echter wel beter, zeker wanneer we het lot van Megan meemaken en een glimp opvangen van wat er zich in de kamer van de moeder bevindt. Sam is zich hier niet van bewust en het feit dat ze geld nodig heeft om op zichzelf te gaan wonen in plaats van op de studentenkamer met haar asociale huisgenoot, begrijpen wij haar noodzaak om het baantje aan te nemen. Vierhonderd dollar voor vier uur is veel geld en bijna te mooi om waar te zijn. Megan, de blonde verstandige vriendin, herkent dit gelijk en waarschuwt Sam dat het dan ook te mooi is om waar te zijn. Het addertje onder het gras had zij echter ook niet vermoed. Al deze feiten, waarschuwingen, omens en de eclips, zorgen dat de spanning niet alleen aan blijft houden, maar ook oploopt.

review film the house of the devil 2009
a gorefest finale/ MPI Media Group, Dark Sky Films, Gorgon Video

Knallende finale

En na 1 uur en een kwartier worden we dan ook echt beloond. Wanneer dan tenslotte de finale ook daadwerkelijk in gang wordt gezet, weet je als kijker niet wat je overkomt. De film wordt een mashup van verschillende genres van suspense naar gory horror compleet met bovennatuurlijke sekten, rituelen en demons. Iets wat ook voorkomt in The Void (2016) die eveneens een ode is aan de jaren 80, maar andere horrorstijlen mixt. De coole camerastandpunten, de snel bewegende camera’s, de vreemde situatie waar Sam zich ineens in bevindt, de visioenen en vreemde beelden zorgen voor net zo’n chaotische kijkervaring als waar Sam zich in bevindt. De kijker wordt er dichtbij betrokken en meegenomen en net zoals Sam weet je niet wat je overkomt. Dit werkt heel goed en zet de film op z’n kop.

Conclusie

The House of the Devil is niet alleen een ode aan de jaren 80 films, maar lijkt er direct uit te zijn weggelopen. De cinematografie is fantastisch en neemt je terug naar oude tijden van eind jaren 70 en begin jaren 80, evenals de prachtige aankleding. De film begint als een sfeervolle horror, waarin suspense de boventoon voert en waarbij het alle kanten op kan gaan, van een slasher naar een haunted house. De verrassing komt aan het einde, wanneer de film de kijker trakteert op een waar horrorfestijn dat je nog lang zal heugen. De film is eng, creepy, spannend en heftig en wie een ware liefhebber is van horror zal zeker van deze zeer kundig gemaakte film genieten. Voor wie een kind is van de jaren 80 is het ook nog eens een feest van herkenning.

Praktische info

  • The House of the Devil (2009), 95 min
  • Directed by: Ti West
  • Produced by: Josh Braun, Derek Curl, Roger Kass, Peter Phok
  • Written by: Ti West
  • Starring: Jocelin Donahue, Tom Noonan, Mary Woronov, Greta Gerwig, Dee Wallace
  • Music by: Jeff Grace
  • Cinematography: Eliot Rockett
  • Edited by: Ti West
  • Production company: Constructovision, Ring TheJig Entertainment, Glass Eye Pix
  • Distributed by: MPI Media Group, Dark Sky Films, Gorgon Video