A Quiet Place (2018): Waarom het jammer is dat er niet optimaal gebruik is gemaakt van het personage van Millicent Simmonds; Regan.

a quiet place 2018
photo by Jonny Cournoyer/ Paramount Pictures

A Quiet Place wordt door velen geroemd door de ongebruikelijke stilte waarin de film zich hult.

Helemaal wanneer je de film kijkt in een bioscoopzaal waar je normaal gesproken altijd wel geluiden hoort van telefoons tot pratende en popcorn kauwende mensen, en waar nu absolute stilte heerst, waartoe je bijna gedwongen wordt door de film. De film maakt door deze manier van aanpak indruk. De film is echter niet vrij van een aantal flaws, waaronder te geproduceerde plot devices om spanning in het verhaal te brengen en een aantal onlogische keuzes en zelfs inconsequente doorvoering van het afwenden van gevaar en aantal decibel van geluid. Wie de film gevoelsmatig op zich in laat werken, zal deze flaws niet opvallen of naast zich neer leggen, maar ik persoonlijk kan me dan niet goed meer over deze onlogische plot devices of inconsequenties heen zetten.

Regan puur functioneel

Maar wat ik me afvraag is waarom een film die over stilte gaat, niet optimaal gebruik heeft gemaakt van de dove dochter Regan. Zij is puur functioneel voor het plot in de film neergezet. Zij is doof, waardoor het gezin al gebarentaal kende en zich dus goed begrijpelijk kunnen maken aan elkaar zonder dat de monsters hen horen. Ook geeft het meer kracht aan de film door hen in gebarentaal te laten praten, waardoor er vrijwel niet in wordt gesproken.

Daarnaast fungeert dit personage als aanzet van hun allereerste tragische tegenslag, wanneer het jongste kind toch stiekem een raket met batterijen onderweg aanzet en dit zodanig lawaai maakt dat het kind door een monster wordt gegrepen. De raket mocht hij niet meenemen van zijn vader, maar Regan stopte hem het stiekem toe, zonder batterijen weliswaar, die pakte hij zelf nog mee. Dit bezorgt Regan een enorm schuldgevoel en zorgt met name voor een conflict tussen vader en dochter. Dat is haar functie in de film en niet meer.

Millicent Simmonds

De actrice die Regan speelt, Millicent Simmonds is in het echt een dove actrice. Op zich al bijzonder genoeg (best jammer eigenlijk dat dit zo bijzonder is) om een dove actrice in een film te zien, al is het nog wel puur functioneel. A Quiet Place had echter nog sterker de nadruk kunnen leggen op die volkomen, enge en zware stilte wanneer de film vanuit het perspectief van Regan was gefilmd, in plaats van dat dit nu meer bij de ouders lag.

Spil van de film

Want wanneer je een film maakt over stilte, wat is dan beter om het vanuit het perspectief van een doof iemand te laten zien. Geen geluiden, geen begeleidende muziek, enkel dat wat zij hoort: niets en het gepiep van het kapotte gehoorapparaatje. Dan wordt je als kijker pas echt gewaar wat het doet als je in volkomen stilte moet leven, iets wat een doof iemand altijd doet.

Symboliek

Het spiegelt gelijk het meisje Regan tegengesteld aan de blinde monsters. De monsters moeten alles op gehoor doen en zij op haar zicht. Hoe eng zou het zijn wanneer Regan ziet dat er geluid wordt gemaakt en weet dat de monsters komen, zonder dat zij hen aan hoort komen en enkel op haar zicht kan vertrouwen? Hoe claustrofobisch zou die wereld zijn? Het feit dat zij vervolgens degene is die door middel van het gepiep van het gehoorapparaatje opmerkt dat de monsters daar niet tegen kunnen, zou dan logischer en organischer in het verhaal zijn, misschien zelfs wel een catharsis voor haar. Het zou tevens dat wat misschien niet consequent is doorgevoerd, wat hoeveel geluid maakt en en vanaf welke afstand de monsters iets kunnen horen minder belangrijk maken.

Tevens laat het de keuzes van de ouders die niet altijd even begrijpelijk of logisch zijn (zwanger worden terwijl een baby niet alleen heel veel lawaai maakt evenals een bevalling, maar het ook niet het optimaal voor het kind zelf is, en ook de praktisch onnodige suicide oerkreet die niet per se had gehoeven, maar puur emotionele functionaliteit heeft) en andere plot devices (de spijker, het water) meer naar de achtergrond verdwijnen.

Thematiek

Wie echt wil laten zien hoe lawaaierig wij zijn, zal met de oren van een dove pas merken hoe benauwend stilte kan zijn.

Daartegenover laat de scène waarin Regan kwaad is op haar vader en ze het zou willen uitschreeuwen en dingen kapot zou willen slaan, maar zich moet inhouden, heel duidelijk zien hoe frustrerend het is om je in te houden en je niet echt te kunnen uiten. Wat mij betreft de enige echte scène die haar recht doet en kippenvel geeft. Millicent is daarom de echte ster van deze film die al haar gevoel in mimiek kan stoppen in plaats van woorden.

Lees ook de editorial: Monster of the week episode 4: The Creatures uit A Quiet Place (2018)