Film Review: Pyewacket (2017)

review film pyewacket 2017
be careful what you wish for/ Les Films Seville, Entertainment One, IFC Midnight

Pyewacket is een bovennatuurlijke horror die voor het eerst te zien was op het Toronto International Film Festival.

Het verhaal

De 16 à 17 jarige Leah woont samen met haar moeder nu haar vader is overleden. Leah, die een goede band had met haar vader heeft het hier erg moeilijk mee, net zoals haar moeder. Leah vlucht in het occultisme, waar ook haar beste vriendin en gothic Janice, zich mee bezig houdt. Haar moeder zoekt haar heil voornamelijk in een fles wijn. Beide vrouwen verwerken ieder op hun eigen manier hun verdriet en dat botst. Het komt tot een heftige emotionele woedeaanval van Leah wanneer haar moeder met haar wil verhuizen naar een huis in het bos om opnieuw te beginnen, Leah vervolgens ook nog naar een andere school zou moeten, omdat haar eigen school te ver weg is, en haar moeder op de koop toe haar ook een aantal kwetsende dingen naar het hoofd smijt. Uit pure razernij wenst Leah haar moeder dood en voert een occult ritueel uit om de heks Pyewacket op te roepen om die wens van haar te vervullen. Maar wanneer ze beseft wat ze eigenlijk heeft gedaan en dat haar wens wellicht uit zou kunnen komen, is het misschien al te laat.

Focus op Leah

De film is vrij simpel gehouden en focust zich voornamelijk op Leah en haar gevoelens. Alles wordt vanuit haar perspectief in beeld gebracht en de kijker ervaart haar belevenissen. Dat zorgt voor een intieme schets van een jonge vrouw die worstelt met haar verdriet en niet weet hoe ze daar mee om moet gaan. Dat ze weinig steun heeft aan haar moeder, komt niet zozeer doordat haar moeder telkens aan de wijn zit of haar niet wil begrijpen of egoïstisch is, maar omdat het nu eenmaal nooit gemakkelijk is om samen een verlies te verwerken omdat iedereen dat anders ervaart en moet verwerken. Die worsteling van beide vrouwen die om elkaar geven, maar dat niet altijd even goed kunnen uiten, wordt door middel van show don’t tell in beeld gebracht. Er wordt nergens iets uitgelegd over hun situatie, over hun gevoel, maar wordt duidelijk gemaakt aan de kijker, door dat te laten zien in details van opmerkingen of gedrag. Zo wordt je op een natuurlijke manier meegevoerd met wat zij doormaken. Deze opbouw is het fundament van de horror.

Occultisme

Het uitvoeren van het ritueel, wat geheel alleen en in stilte wordt uitgevoerd door Leah, is al even intiem. Dat ze haar moeder dood wenst en hiervoor een heks oproept, is vrij extreem, maar door haar achtergrond en haar interesse in het occulte, en het feit dat pubers emotioneel instabiel zijn, een logische stap. Alhoewel zij zegt er echt in te geloven, is het nog maar de vraag of zij echt gelooft dat ze een heks kan oproepen en dat ze echt haar moeder dood wenst. Haar instabiele gevoelens omtrent haar moeder zijn door dit alles in het midden te laten, realistisch en geloofwaardig. En wanneer Leah beseft dat ze Pyewacket echt heeft opgeroepen, blijkt uit al haar acties, dat haar moeder dood wensen wel het laatste is wat zij wil. En daar in zit ‘m de horror. En dat komt vooral goed tot uiting in de laatste heftige scène, die indrukwekkend rauw en verontrustend in beeld is gebracht.

review film pyewacket 2017
someone might be listening/ Les Films Seville, Entertainment One, IFC Midnight

Pyewacket

Alhoewel de titel van de film de naam van de heks draagt, is er heel slim voor gekozen om haar zo lang mogelijk uit beeld te laten blijven. De eerste opbouw van de echte aanwezigheid van de heks, zodat je weet dat het echt om een entiteit gaat en alles niet alleen afspeelt in het hoofd van Leah, is de echt goede en creepy gemaakte scène in de slaapkamer van Leah en wanneer Pyewacket zich voor het eerst vertoont. Vanaf dan heeft Leah constant het gevoel bekeken te worden en voelt zij de aanwezigheid die in een sterke scène wanneer zij van de bus naar huis moet lopen, erg dichtbij komt. Het geluid van de voetstappen achter haar, en het feit dat zij  er bewust voor kiest om niet om te kijken of iemand haar achtervolgt en wij als kijkers ook niets te zien krijgen is een goede opbouw van de dread en terror die Leah en haar moeder te wachten staan. En wanneer Pyewacket zich tenslotte in volle glorie aan Leah vertoont, levert dat een enge creature feature op, maar het aller engste is waar een schrijver van een occult boek haar voor gewaarschuwd heeft; Pyewacket kan zich in allerlei vormen vertonen en je voor de gek houden.

Horror en madness

Dat is wat er in het slotstuk van de film gebeurt. En daar zit de kracht van de film, waar al die tijd langzaam naar toe werd gewerkt. En de heftige finale, stelt dan ook niet teleur. De combinatie van de psychische terror van Pyewacket en het verlies van de werkelijkheid van Leah, is enger en doeltreffender dan enig ander eng gedrag om zowel Leah als de kijkers bang te maken. De film is dan wel traag, maar vertoont weinig overbodige scènes en is goed in staat om een simpele schets te vormen wat er in Leah om gaat. Met een dynamische camera, goede bijpassende muziek, en een ondersteund subplotje dat zich afspeelt met Leah en haar vrienden en love interest, ligt de focus geheel op Leah. De haunting van Pyewacket is daarom slechts een verpersoonlijking van wat haar echt beangstigd. En met het oproepen van Pyewacket zal die angst ook echt uitkomen.

Conclusie

Pyewacket is een slow burn supernatural horror over een meisje dat worstelt met het verlies van haar vader en dat afreageert op haar moeder. Met het oproepen van de heks en de wens om haar moeder te doden, wordt een gevalletje be careful what you wish for, gecombineerd met een self fulfilling prophecy. Alhoewel de heks prima en eng in beeld is gebracht, ligt de focus op de heftige finale, die niet teleur stelt.

Praktische info

  • Pyewacket (2017), 90 min
  • Directed by: Adam MacDonald
  • Produced by: Jonathan Bronfman, Victoria Sanchex Mandryk, Andrew Bronfman, Lori Fischburg, Jeff Sackman, Joe Sisto
  • Written by: Adam MacDonald
  • Starring: Nicole Muñoz, Laurie Holden, Chloe Rose, Eric Osborne
  • Music by: Lee Malia
  • Cinematography: Christian Bielz
  • Edited by: Maureen Grant
  • Production company: JoBro Productions & Film Finance, Just Believe Productions
  • Distributed by: Les Films Seville, Entertainment One, IFC Midnight