Serie Review: Requiem Seizoen 1

review series requiem season 1
Requiem

Requiem werd in de markt gezet als een enge sfeervolle serie waardoor je bang zou worden van spiegels. Helaas moet ik zeggen dat ik niet heel erg enthousiast ben over de serie.

Deze slow pace serie is een mystery drama met bovennatuurlijke elementen. De premisse is veelbelovend en veel BBC drama’s staan bekend om hun goede scripts, sterk acteerwerk en een goed neergezette sfeer. Requiem werd evenzo in de markt gezet. In een eerder artikel heb ik al uitgelegd waarom een film of serie als de engste of angstaanjagendste ooit in de markt te zetten niet altijd even handig is en dat dit tegen de film of serie kan gaan werken. Is dat hier het geval, of viel mij de serie gewoon in zijn geheel tegen?

Het verhaal

Mathilda Gray is een beroemde celliste en gaat binnenkort samen met haar vaste pianobegeleider Hal Fine op tournee in New York, maar daar komt verandering in wanneer haar moeder vlak voor een concert voor de ogen van Mathilda bij zichzelf de keel doorsnijdt. Ze overleeft het niet en Mathilda is compleet van slag. Waarom heeft haar moeder zomaar plotseling zelfmoord gepleegd? Wanneer ze ook nog een schoenendoos vol met krantenknipsels en foto’s vindt over een verdwijning van een meisje Carys, 23 jaar geleden in een Welsh dorpje Penllynith, vraagt ze zich af waarom haar moeder dit heeft bewaard. Op aanraden van Hal om het te onderzoeken gaan ze samen naar het dorpje, waar ze gelijk terecht komen in een begrafenis stoet. Ewan Dean de eigenaar van het landhuis Dean House is enkele dagen eerder van het dak van zijn huis gesprongen. Toevalligerwijs precies op dezelfde dag dat de moeder van Mathilda zelfmoord pleegde. Daar ontmoeten ze Nick Dean de neef van Ewan uit Australië die hen uitnodigt om op Dean House te blijven logeren. Want ook dat is toevalligerwijs het huis dat op één van de foto’s van haar moeder staat. Zonder zich te herinneren dat ze daar ooit is geweest, weet ze de weg in Dean House en ontdekt ze een geheime kelder met een recorder met daarop vreemde muziek. Wanneer Mathilda een zwarte spiegel vindt in de kelder en er in kijkt weet ze het zeker: Zij is Carys.

review series requiem season 1
Hal Fine

Veelbelovende premisse, maar te gekunsteld

De serie begint vrij spannend. We zien als eerste Ewan Dean boven op een kanteeltje van zijn huis staan waar hij vervolgens vanaf springt. We zien Mathilda last hebben van vreemde nachtmerries in een donkere grot waar ze een bang meisje aantreft. De sfeer, cinematografie en muziek zijn creepy en een beetje vervreemdend. Maar al vrij snel begint de serie deze sfeer die eerst nog unheimisch was er te dik bovenop te leggen. De scène waarop Janice, de moeder van Mathilda opduikt bij de stagedeur van het concertgebouw, waar Mathilda buiten staat te roken, is te gekunstld in elkaar gezet en doet daardoor raar aan. De nasleep van de zelfmoord van Janice voor Mathilda is echter wel weer goed weergegeven. In stilte, ongeloof en vervolgens een zekere vastberadenheid wanneer ze met de ontdekte foto’s naar de politie gaat omdat dit misschien iets te maken zou kunnen hebben met de dood van Janice, zijn indringend weergegeven.

Dat wordt vervolgens weer een beetje teniet gedaan door in een volgende scène te veel gebruik te maken van een blurry cinematografie, en creepy geluidseffecten, die dan helemaal niet op zijn plek lijken te zijn. En wanneer op het einde van de eerste aflevering Tilly algelijk zegt dat zij Carys is, dan lijkt het mysterie ook gelijk teniet gedaan.

Mathilda Gray een niet aimabel personage

De serie gaat dan ook meer over de ontdekkingstocht van Tilly naar haar verleden, waarbij bovennatuurlijke krachten een rol spelen, maar die nooit echt op de voorgrond treden. Het onderzoek van Tilly naar haar verleden, is niet alleen een vrij langzame, maar maakt ook haar personage niet erg aimabel. Hal is de enige rationele figuur in de serie, maar hem zet zij al gauw aan de kant voor Nick, die dubieus genoeg hen al gelijk in zijn huis laat blijven. Want Tilly is niet zozeer doortastend, als vrij irritant. Zij lijkt erg egoïstisch te werk te gaan, niemand ontziend en het maakt haar niet uit wie ze kwetst. Hal moet het voortdurend ontgelden, terwijl hij haar enige echte vriend is en Rose Morgan waarvan ze denkt dat zij haar biologische moeder is, valt ze voortdurend lastig. Ze werkt al snel het hele dorpje, inclusief de politie tegen zich. Een personage hoeft natuurlijk niet aimabel te zijn, maar het feit dat haar manier van doen een zware stempel drukt op de toon van de serie, wordt op gegeven moment storend. Die toon waarop zij handelt, blijft ook de hele serie door hetzelfde. Zij maakt geen veranderingen door, ze blijft al drammend doorgaan, noch wordt er gebruik van gemaakt dat ze langzaam maar zeker afglijdt op een pad zoals dat bedoeld was. Op positieve manier, noch op negatieve manier maakt zij een ontwikkeling door. 

Eentonig qua sfeer, toon en verhaal

Niet alleen Tilly zelf blijft op eenzelfde toon doorgaan. Ook het verhaal, de manier van vertellen, het ritme, de sfeer blijft immer hetzelfde. Er zitten geen tempowisselingen in, geen spannende twists of verrassingen. Het herhaalt zich telkens wat er gebeurt in een soort loop, maar dan steeds net even anders. Het verhaal kabbelt rustig voort, naar het einde. Een einde overigens dat niet heel verrassend is. Want we weten al gelijk dat Tilly Carys is, we hoeven alleen nog maar uit te vinden wat er met haar is gebeurd, waarom ze is ontvoerd en wat er allemaal gaande is in dit gekke dorpje. Dat gaat wel erg traag, zo traag zelfs, dat de kijker waarschijnlijk de serie steeds een stapje voor is. Je kijkt alleen verder om het bevestigd te zien worden. Het mysterie is te duidelijk en leidt de kijker recht naar het antwoord. De opbouw is gewoon niet goed gekozen voor een bovennatuurlijke enge drama serie. Deze 6 uur durende serie had misschien beter tot zijn recht gekomen in een mini serie van iets meer dan 2 uur, want er gebeurt ook vrij weinig. Alhoewel er een paar enge stukken in zitten, zoals wanneer Tilly onder de douche staat en sommige andere vreemde gebeurtenissen een beetje creepy zijn, worden deze nooit ten volle benut. De geluidseffecten zijn te overdreven en de klassieke muziek die een zware stempel drukt op de serie is weliswaar erg mooi, maar zal niet ieders smaak zijn.

review series requiem season 1
Tilly and Trudy

Hal en de overige personages onbenut

De personages zijn net als de toon en sfeer ook vrij vlak neergezet. We krijgen maar een kant te zien van Tilly. De zwaarmoedige, boze, wanhopige en vastberaden en meedogenloze egoïstische Tilly en Hal krijgt nauwelijks de kans en wordt al snel aan de kant gezet als het sukkeltje van de klas. Ook de vroegere beste vriendin van Carys, Trudy is een interessant personage dat naast Hal echt aanvoelt, maar ook een minimale bijdrage mag geven, terwijl dat personage meer tegenhang had kunnen brengen aan het vaak wat bleke personage van Tilly. Het enige andere rationele personage is PC Graves, de politiechef. Zij is eveneens een interessant personage, en geeft tegenwicht aan het bovennatuurlijke spoor waar Tilly op zit. Dit leidt haar via een veel te lange omweg uiteindelijk naar een verrader in hun midden. Om Rose Morgan valt veel te doen, er is veel geheimzinnigheid rondom haar en verdriet, maar ook dat blijft veel te raadselachtig.

Het plot, onlogisch en een groot plotgat

Het plot dat alles te maken heeft met een sekte en het oproepen van engelen houdt een teveel aan vragen over. Ook wat er uiteindelijk met Hal is gebeurd is weliswaar vreemd maar valt niet gied te plaatsen in het verhaal en het wordt ook nooit verklaard. De scène waarin het uiteindelijk voor Tilly om draaide is wel een creepy en goed geschoten scène, en dat raadsel wat er precies met haar gebeurde is wel goed in het midden gelaten. Het hele idee rondom enge spiegels en het feit dat je nooit meer in een spiegel durft te kijken, hebben ze waarschijnlijk vergeten er in te monteren, want dat komt helemaal niet uit de verf. Maar waar de serie echt een misser heeft gemaakt is dat helemaal niemand op het idee is gekomen om een DNA test te doen. Dan weet je het gelijk zeker. Er gebeurden wel meer onlogische dingen, die of achteraf onlogische bleven, of juist geproduceerd gekunsteld in het plot werden gezet, maar zo’n test negeren is in deze tijd heel vreemd.

Conclusie

Requiem is een serie met een aantal tekortkomingen. De personages worden niet volledig genoeg uitgewerkt voor het plot. Het plot zelf is soms te gekunsteld in elkaar gezet en niet verrassend genoeg. De serie verloopt te traag valt in herhaling en de toon en sfeer en het tempo blijven altijd hetzelfde. Alhoewel sommige scènes goed en creepy zijn geschoten, wordt het door de gehele serie niet ten volle benut en ook hier weer doet het soms te gemaakt aan. Het bandje met de enge muziek en vreemde geluidseffecten is in het begin effectief maar wordt te veel en soms onnodig gebruikt, terwijl de klassieke achtergrond muziek soms te bombastisch is. Ik vind het echt heel jammer dat deze serie niet zo heeft uitgepakt als verwacht, want het idee had heel eng en sterk kunnen zijn. Wie van een slow pace serie houdt en van drama en het niet storend vindt dat het verhaal vaak in herhaling valt en snel bang is, zou deze serie wel kunnen waarderen. Maar wie een hele enge serie verwacht vol met het bovennatuurlijke en angstaanjagende beelden van spiegels, met een sterk plot en script, die komt bedrogen uit.

Praktische info

  • Requiem (2018)
  • Season: 1
  • No. of episodes: 6
  • Running time episodes: 60 minutes
  • Created by: Kris Mrksa
  • Starring: Lydia Wilson. Joel Fry, Sian Rees-Williams, James Frecheville, Claire Rushbrook, Calre Calbraith
  • Music by: Dominik Scherrer, Natasha Khan
  • Cinematography: Chloë Thomson
  • Production company: All3Media International, BBC One, New Pictures
  • Original network: BBC. Netflix

2 gedachtes over “Serie Review: Requiem Seizoen 1

  1. Op zoek naar antwoorden kwam ik op deze review terecht en grappig genoeg ben ik het op zo’n beetje alle punten het wel eens. Zowel de negatieve als de ietwat positieve punten. De serie liet mij steeds in een vreemd soort verwarring achter na elke aflevering en die werd niet echt weggenomen. Nu kan dat natuurlijk de bedoeling zijn en misschien wel een sterk punt zijn. Wanneer die verwarring veroorzaakt wordt door onlogische, vreemde en gekunstelde plotlijnen en plotgaten dan vrees ik dat het toch echt niet een pré voor de serie is.
    De DNA test wordt overigens wel door Trudy een keer aangehaald maar om de een of andere onverklaarbare reden wuift Mathilda dit weg en zegt dat dit niet nodig is. Dat zou nog enigszins te verklaren kunnen zijn, maar waarom werkelijk iedere betrokkene dit dan niet ter discussie stelt of überhaupt opwerpt is mij nog steeds een raadsel. Je kan niet zomaar roepen dat je iemand bent zonder bewijs.
    De bewering van Mathilda dat ze Carys is, wordt voor mij dus helemaal nergens echt bewezen. Tot op het moment dat blijkt dat de geboorteakte nep is en dat haar moeder helemaal niet Janice blijkt te zijn. En dat omdat Hal allerlei nieuwsberichten weet te achterhalen via een “bijzonder” plotlijntje.
    Nee, deze serie laat echt te wensen over voor mij.

    Like

    1. Bedankt voor je aanvulling over de DNA test, dat had ik even gemist. Het is altijd jammer als een serie tegenvalt. De serie is denk ik wel met opzet vrij vaag gehouden. Maar dit kwam het verhaal inderdaad niet ten goede. Heb je de antwoorden gevonden waar je naar zocht?

      Like

Reacties zijn gesloten.