Film Review: Ringu (1998)

review film ringu 1998
ringu

Ringu is een film die niet alleen de Aziatische horrors bij het publiek onder de aandacht bracht, maar ook een nieuw soort manier van horror in beeld bracht.

De Aziatische horror film, uit onder andere Japan, Zuid Korea, Hong Kong, Singapore, Thailand is een heel typisch niet-westers horror genre dat zich kenmerkt door surrealistische creepyness, oosterse mythen en dus voor ons Westerlingen een geheel nieuwe kijk op horror. En alles wat nieuw is op horrorgebied is automatisch lekker eng in het begin, omdat je niet weet wat je moet ervan moet verwachten en niet gewend bent aan de unieke manier van filmen, maar ook de geheel andere manier van het verhalen vertellen. Natuurlijk zijn er genoeg Aziatische horrors geweest in het verleden, alleen nog nooit zo massaal opgepikt na het uitkomen van Ringu.

Niet alleen hebben de Aziatische horrors een vlucht genomen in de Westerse wereld, maar zijn ze met bosjes overgedaan op z’n Amerikaans. Maar wie echt houdt van de Aziatische horror als subgenre, doet er beter aan het origineel te bekijken, die de typische Aziatische stijl tot zijn recht laat komen en niet wordt verbasterd in een westerse vorm. Ringu is misschien wel de bekendste Aziatische horror, maar of dat komt door het origineel of de Amerikaanse remake The Ring (2002) is natuurlijk de vraag. In ieder geval haalt de remake het ook dit keer niet bij het origineel. Ringu is een verfilming van het boek Ring van Kôji Suzuki en gebaseerd op een volksverhaal van Banchō Sarayashiki.

review film ringu 1998
Reiko shows it to Ryuiji

Het verhaal

Twee meisjes Masami en Tomoko praten over een geheimzinnige videoband die de ronde doet. Als je hem hebt gekeken gaat de telefoon en zegt een vrouw dat je over zeven dagen zal sterven. Tomoko zegt tegen Masami dat ze die videoband heeft gekeken, precies zeven dagen geleden. Masami schrikt, maar Tomoko stelt haar gerust dat het een grapje van haar was. Maar als dan de telefoon gaat schrikt Tomoko zo dat ze opbiecht dat ze echt die videoband heeft gekeken, precies zeven dagen geleden en nu bang is om dood te gaan. Als dan de tv uit zichzelf aanspringt, vindt Masami Tomoko even later dood op de grond.

Een paar dagen later is de begrafenis en journalist Reiko en tevens de tante van Tomoko gaat met haar zoontje Yôichi naar de begrafenis. Als journalist heeft ze gehoord van het gerucht van de videoband en heeft zelfs verschillende scholieren geïnterviewd over het onderwerp. Als ze erachter komt dat ook Tomoko de videoband heeft gekeken, neemt ze haar onderzoek pas echt serieus. Ze komt erachter dat Tomoko samen met een paar vrienden in een vakantiehuisje in Izu is geweest en aldaar vindt Reiko de videoband die zij vervolgens bekijkt. Op de band staan hele vreemde beelden die haar niets zeggen. Maar als de band afgelopen is gaat de telefoon… Reiko heeft nog maar zeven dagen te leven. Ze roept de hulp in van haar ex-man Ryūji, die een professor en medium is en samen gaan ze op onderzoek uit. Het is een race tegen de klok voor zowel Reiko als Ryūji, die een kopie van de band heeft gezien, maar ook voor Yôichi die per ongeluk de band heeft gezien. Kunnen ze op tijd het mysterie van de videoband oplossen voordat het voor hen alle drie te laat is?

Creepy videoband

Ringu is een echt spookverhaal, dat zich centreert om een videoband. Die band staat vol met raadsels, vreemde onbegrijpelijke lossen beelden die hen uiteindelijk naar de oplossing van het mysterie moeten leiden. Die videoband is prachtig surrealistisch en creepy vormgegeven. Dat is ook het engste van de hele film. Vage beelden, met een vrouw die haar haren kamt in een spiegel, een man die naar iets wijst en die iets op zijn hoofd heeft om zijn gezicht te verbergen. Het Japanse teken voor Eruptie en een oog met het teken Sada erin. En tenslotte een stenen put. Het zijn beelden die zomaar zouden kunnen verschijnen in een nachtmerrie, vol symbolen met een onbekende betekenis die je vanuit je onderbuik waarschuwen voor een dreiging. Heel onheilspellend en cinematografisch mooi gefilmd.

review film ringu 1998
a strange image on the tape

De personages

Als personen staan Reiko en Ryūji, centraal. Als exen die niet altijd op even goede voet staan, zijn zij toch bereid om elkaar te helpen, zeker als op gegeven moment ook Yôichi erbij betrokken is. Alhoewel Reiko een zelfstandige vrouw is, is ze kwetsbaarder dan Ryūji, emotioneler en zwakker en laat dat duidelijk merken. Ook het feit dat van de kleine Yôichi verwacht wordt dat hij zijn eigen eten in de magnetron moet zetten en zichzelf na school de hele dag moet zien te vermaken, lijkt vrij normaal. Pas als Reiko en Ryūji, naar het eiland Ōshima gaan om achter de waarheid omtrent de videoband te komen, wordt Yôichi naar zijn opa gebracht. Een net even iets andere omgang met elkaar, gedrag wat als normaal wordt gezien, traditionele Japanse kamers en gewoontes zijn de kleine culturele verschillen die voor ons een echte Japanse sfeer geeft.

Echte ghost story

Maar verder sluit de film aan bij onze Westerse ideeën over wat eng is, alleen is dat net op een iets andere wijze verteld en in beeld gebracht. De ghost story zelf is van een klassieke inhoud en vorm, een uiteindelijk zielig verhaal met tragische gebeurtenissen uit het verleden, maar mét een duister randje. En juist dat duistere randje dat we in een van de laatste scènes uit de tv zien kruipen is precies dat wat de film enger en origineler maakt dan een klassieke ghost story. De opbouw is al even klassiek. Het gaat om een mysterieuze videoband die hen leidt naar mysterieuze en vreemde gebeurtenissen uit het verleden. Een verleden dat de heden niet los kan laten en uit is op wraak. Door deze klassieke opbouw verloopt de film misschien wat traag en gaat het om het onderzoek en uitvinden wat het betekent wat er op de videoband staat die hen telkens naar verschillende locaties leidt. Maar ondertussen wordt je als kijker getrakteerd op zowel enge als vervreemdende beelden, die orgineel en voor een frisse wind zorgden in horrorland, waarbij je als vanouds weer enorm bang gemaakt werd.

Conclusie

Ringu is het eerste deel van het verhaal. Ringu 2 (1999) vertelt het tweede deel. Hierdoor is deze film grotendeels meer een mysterie met horrorelementen, die overigens erg goed worden gebracht en leren we de geschiedenis van de videoband kennen. Maar dat is natuurlijk niet de hele geschiedenis en het verhaal gaat verder, evenals het aantal lijken dat zich op blijft stapelen. Alhoewel Reiko denkt dat ze de doden ten ruste heeft gelegd, blijkt niets minder waar en ging het helemaal niet om het vinden van rust, maar om wraak en misschien wel om iets nog meer sinister.

Meer lezen over de Ringu franchise? Klik dan op onderstaande link:

Praktische info

  • Ringu (1998) 95 min
  • Directed by: Hideo Nakata
  • Produced by: Shinya Kawai, Takenori Sento
  • Screenplay by: Hiroshi Takahashi
  • Based on: Ring by Kôji Suzuki
  • Starring: Nanako Matsushima, Hiroyuki Sanada, Rikiya Ōtaka, Yôichi Numata
  • Music by: Kenji Kawai
  • Cinematography: Jun’ichirō Hayashi
  • Edited by: Nobuyuki Takahashi
  • Production company: Ringu/Rasen Production Committee
  • Distributed by: Toho