Film Review: The Innkeepers (2011)

review film the innkeepers 2011
the innkeepers

The Innkeepers is een spooky klassieke ghost story in een modern jasje en met een erg innemend hoofdpersonage, Claire.

The Innkeepers is een slowburn die zich richt op slechts enkele personages, waarvan de jonge Claire de belangrijkste is. Net zoals in The House of the Devil (2009) weet regisseur en schrijver Ti West ook hier weer een erg interessant verhaal van te maken, zonder opsmuk, maar wel met zeer goed gekozen shots, scènes en kleine simpele verhaallijnen. Sowieso ben ik gek op ghost stories, verhalen over haunted houses en haunted hotels. Het spreekt tot de verbeelding zeker in oude huizen waar al zoveel mensen hebben geleefd en zijn doodgegaan. Maar ook zeker in hotels waar door de jaren heen nog veel meer mensen hun nachten en laatste nachten hebben doorgebracht. In Engeland zijn er zelfs speciale hotelkamers waar het schijnt te spoken en je dus een nacht kan doorbrengen met een geest als je (on)geluk hebt. Maar in deze film waarin twee mensen op zoek gaan naar een geest in een oud hotel, krijgen ze meer dan ze op hoopten in een erg secuur in elkaar gezet plot.

review film the innkeepers 2011
the lobby of the Yankee Pedlar Inn

Het verhaal

The Yankee Pedlar Inn is een oud hotel dat gesloten en gesloopt gaat worden. Het laatste weekend is aangebroken en Claire en Luke hebben de laatste dienst in het hotel. Er is al een moeder met haar zoontje aanwezig en in het weekend trekt er nog een gast in, Leanne (Lee) Rease-Jones een voormalig actrice en op de laatste dag komt er nog een laatste gast, een oude man. Claire en Luke houden zich echter minder bezig met de gasten dan met het spookverhaal over het hotel dat de ronde doet. Het schijnt namelijk dat een vrouw genaamd Madeleine O’Malley door haar verloofde was achtergelaten bij het altaar en zij zich verhing in dit hotel. Om dit geheim te houden voor de overige gasten hebben de hotelmedewerkers en/of eigenaar haar lijk een aantal dagen opgesloten in de kelder. Naar verluid spookt zij nog steeds rond. Luke kan dat bevestigen want hij heeft haar al een keer gezien en eveneens vreemde andere dingen gehoord en gezien. Hij heeft een eigen website rond Madeleine O’Malley opgericht en het hotel met sightings van de verschijnselen, waarop we een deur langzaam zien dichtgaan uit zichzelf. Maar echt bewijs op beeld heeft hij niet, want geen enkele keer had hij zijn camera mee. Nu dit laatste weekend, gewapend met een EVP gaan Claire en Luke op zoek naar de geest van Madeleine en is vooral Claire vastbesloten om de waarheid boven tafel te krijgen met bewijs. Maar of dat nu zo’n slim idee is.

review film the innkeepers 2011
another embarrasing moment

Claire een verfrissend en innemend personage

De film is op een heel verfrissende wijze verteld. De film komt langzaam op gang waarbij we eerst Luke en vooral Claire leren kennen en hoe hun relatie zich een beetje verhoudt. Dat levert een speels samenspel op dat voor komische momenten zorgt en de film vrij luchtig maakt. Over Luke komen we niet heel veel te weten, behalve dat hij Claire stiekem wel leuk vindt.

Claire blijkt nogal een apart meisje dat het wel bevalt om in het hotel te werken ook al vindt ze het werk niet zo leuk en zo blijkt ook, heeft ze nog niet nagedacht over wat ze na dit weekend moet gaan doen met haar leven. Wanneer ze daarmee geconfronteerd wordt door Lee, vervalt ze in een halve depressie. Ook dit is speels en op een grappige manier gebracht.

Wat we nog meer te weten komen over haar is dat ze astma heeft, vrij angstig is, voor geesten, maar ook voor het leven zelf. Ze is schrikachtig en vertrouwt niet op zichzelf, wat haar in komische situaties doet belanden door vreemde keuzes die ze maakt, die anderen niet zo snel zouden maken. Zoals wanneer ze bang is en alleen achtergelaten door Luke, ze de kamer van Lee binnensluipt en haar wakker maakt, wakker schudt zelfs en ronduit zegt dat ze bang is en niet weet wat ze moet doen.

Deze benadering van het hoofdpersonage is eigenlijk een moderne versie van de vrouwelijke held die in een ghost story zit. Maar dan op een meer luchtige en komische manier. Dat maakt de film, ook al komt hij vrij langzaam op gang, een aangename zit. Claire, gespeeld door Sara Paxton neemt die rol dan ook voortreffelijk op zich. Ze is grappig, innemend en erg likeable, zeker door haar eigenaardige trekjes.

De focus ligt de hele film op de personages en hoe zij met elkaar en het paranormale omgaan. De camera is altijd gericht op Claire. Het hele verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. Dat is een goede keuze, omdat zij niet alleen door simpele dingen erg goed is neergezet en ze erg dichtbij komt, maar ze is ook erg prettig neergezet, een beetje naïef en het feit dat ze het heel lang kan volhouden om op iets te wachten van de meter van de EVP, terwijl er niets gebeurt, net zoals ze haar dagen in het hotel slijt, verbeeldt dat mooi haar leven en haar persoon.

Luke fungeert hier vooral in als aangever. En Lee is de oude wijze vrouw, die ook nog eens een medium blijkt te zijn, die Claire al zij het wat onwillig, uiteindelijk wil helpen en haar ook waarschuwt om vooral niet de kelder in te gaan…

review film the innkeepers 2011
a depressed Claire

Manier van vertellen en filmen

De film is verdeeld in drie hoofdstukken en een epiloog die worden aangekondigd. The Last Weekend, Madeleine O’Malley en A Final Guest. De film verandert elk hoofdstuk iets meer van toon, terwijl de humoristische basis blijft tot aan het laatste hoofdstuk. De losse nonchalante manier van omgang met elkaar en de gasten zorgt voor een aantal grappige situaties. Zoals wanneer Claire na een enge droom in haar ondergoed beneden verschijnt, waarop de moeder de ogen van haar zoontje bedekt. Het zoontje dat overigens al eerder half getraumatiseerd is door Claire doordat ze hem het spookverhaal inclusief zaklamp op haar gezicht aan hem vertelde, waarop hij bang naar zijn moeder vluchtte. De scènes overigens waarbij Claire een volle vieze vuilniszak in de container moet gooien, is een goed voorbeeld van de droogkomische toon van de film en haar personage.

De manier van filmen is vaak al even humoristisch maar toch ook creepy, door de lange shots, keuzes van camerastandpunten, waardoor je ieder moment iets kan verwachten. Maar Ti West is zo slim op die spanning ten volle te benutten en jumpscares zo veel mogelijk achterwege weet te laten. Maar de paar jumpscares die hij gebruikt, zet hij goed in, door er een komische draai aan te geven in de eerste twee hoofdstukken, maar in het derde hoofdstuk ze in te zetten voor pure horror scènes.

Dat maakt het derde hoofdstuk wat meer losstaand van de voorgaande twee delen. Wat zo zorgvuldig is opgebouwd en is neergezet in de eerste twee hoofdstukken wordt nu voltooid in dit laatste hoofdstuk, waarin de geestverschijningen toenemen en de film afstapt van pure spanning, en overgaat op een echt creepy horror verhaal. Pas nu komt tot uiting dat de verschillende kleine verhaaltjes mooi bij elkaar komen en zullen leiden tot het onvermijdelijke. De film is spooky, funny, vermakelijk en erg zitten goede horror shots in, misschien soms wat cliché, maar het is wel precies wat je wilt verwachten. De paar geesten die je te zien krijgt zien er mooi en goed eng uit.

review film the innkeepers 2011
searching the hotel for ghosts

Spoilers

Achteraf zit de film mooi in elkaar, zijn alle personages en kleine verhaaltjes en shots goed met elkaar verweven en geven ze hints voor wat er in de finale te wachten staat. De moeder met haar zoontje zijn vooral functioneel om het karakter van Claire beter te duiden. Maar zowel Lee als de laatste gast, een oude man, uit het laatste hoofdstuk, speelt een belangrijke rol, al lijkt hij eerst een kleine overbodige zijweg. Hij wil nog één keer in kamer 353 slapen, de kamer waar hij ooit zijn huwelijksnacht heeft doorgebracht. Het gebonk dat Lee hoort in een visioen, blijkt iets anders te zijn dan Claire aanvankelijk dacht. En ook de deur die dichtslaat op de site van Luke blijkt die van kamer 353, van de oude man, te zijn waar hij de laatste nacht zelfmoord zal plegen.

Het is zoals Lee zegt dat niets een begin heeft en niets een einde en dat alles slechts verschillende staten van ‘zijn’ is. Het uiteindelijk idee achter de plot, lijkt in de verte wat op de film Visions, maar is veel beter en slimmer uitgevoerd. Want wanneer Lee haar kunsten als medium aan Claire vertoont heeft datgene wat ze tegen haar zegt ook direct betrekking op haar, ook al heeft Claire dat zelf nog niet door. De vraag is dan ook of Madeleine en de oude man Claire opzettelijk kwaad wilden doen, of dat ze haar slechts wilden waarschuwen, zoals wat Lee tegen haar zei, maar hierdoor juist een self full filling prophecy in werking hebben gesteld.

review film the innkeepers 2011
what’s in the basement?

Conclusie

The Innkeepers is een erg goed in elkaar gezette spooky en funny ghost story. De personages krijgen goed de aandacht, maar de focus ligt volledig op de innemende Claire. Met mooie lange shots, goed gekozen camerastandpunten en een trage slowburn manier van vertellen, waarbij humor vanuit de personages en hun interacties erg belangrijk is, is dit een erg vermakelijke en spannende en enge horror. Verdeeld over drie hoofdstukken waarbij de eerste twee een langzame en goede opbouw neerzetten, een zorgvuldig in elkaar gezet plot tot uiting laten komen in het derde en laatste hoofdstuk, waarbij de horror en de geesten zich eindelijk vertonen.

Praktische info

  • The Innkeepers (2011) 101 min
  • Directed by: Ti West
  • Produced by: Derek curl, Larry Fessenden, Peter Phok, Ti West
  • Written by: Ti West
  • Starring: Sara Paxton, Pat Healy, kelly McGillis
  • Cinematography: Eliot Rockett
  • Edited by: Ti West
  • Production company: Dark Sky Films, Glass Eye Pix
  • Distributed by: Magnet Releasing