Film Review: We Are Still Here (2015)

review film we are still here 2015
we are still here

We Are Still Here is een verrassende en zeer goed geslaagde mashup film, met een seventies vibe, een ghost story, een possession en een ultieme gory campy finale.

Het gaat uit van een traditioneel haunted house verhaal en gooit vervolgens alle conventies daarvan overboord. Dan ontstaat er een bizarre mix van een aantal stijlen, die samen een aparte film maken, maar die toch iets herkenbaars heeft. Soms zijn er films waarvan je ze niet precies kunt duiden, qua genre. We Are Still Here is precies zo’n film. Deze mashup van stijlen heeft daarom ook een zeer verrassende wending, die je of helemaal geweldig vindt, of niet.

review film we are still here 2015
a haunted house

Het verhaal 

Paul en Anne hebben hun volwassen zoon Bobby verloren bij een auto-ongeluk. Om dat te verwerken en opnieuw te beginnen hebben ze een huis gekocht in Aylesbury in New England. Het is de winter van 1979 en wanneer ze in het huis trekken heeft Anne al snel het gevoel dat de geest van Bobby er rondwaart. Paul heeft echter heel andere dingen aan zijn hoofd, namelijk de kelder is zo heet als een sauna en er is van alles mis met de elektriciteit en de boiler. Terwijl Paul zich bezighoudt met praktische dingen, die hem ook afleiden van Bobby, gaat Anne hier anders mee om en heeft hun vrienden May die helderziend medium is en haar man Jacob, een stonehead hippie uitgenodigd om bij hen te logeren samen met hun zoon Harry die de studiegenoot was van Bobby, die op zijn beurt zijn vriendin Daniella mee neemt.

Ondertussen krijgen Paul en Anne onverwacht bezoek van de buren Dave en Cat. Dave vertelt hen een spookverhaal over het huis dat gebouwd is in 1800 door de Dagmar family die een zwendel had met de lijken van hun begrafenisonderneming, het huis waarin Paul en Anne nu wonen. Wanneer Dave en Cat vertrekken duwt Cat een briefje in de hand van Paul waarop staat dat het huis een familie nodig heeft en dat ze moeten maken dat ze wegkomen. Paul negeert het en wanneer May en Jacob arriveren kan Anne niet wachten totdat ze een seance kunnen houden om contact te leggen met Bobby. Maar dan neemt alles plotseling een heel andere wending en is het niet Bobby die als geest in het huis aanwezig is, maar iets zeer kwaadaardigs…

Paul en Anne

De film begint heel klein en subtiel en integer. Met mooie shots van het winterlandschap en opstuivende sneeuw, en eenzame shots van lege kamers, volgen we voornamelijk Anne. Zonder dat je als kijker weet welk drama in hun leven heeft plaatsgevonden, wordt dat subtiel in beeld gebracht. Anne heeft een kleine doos met daarin een aantal spulletjes van haar zoon meegenomen die ze zorgvuldig uitpakt. Dit schetst gelijk een kwetsbaar beeld van Anne. Apart van Paul verwerkt zij haar verdriet alleen op de bank, terwijl Paul in het lokale café zit. Ook laat Paul zich meer afleiden door praktische dingen zoals de vreemde rooklucht in de kelder en het feit dat het daar bloedheet is.

Maar dan valt de foto van hun zoon om, krijgen we door middel van hun summiere maar liefdevolle conversatie te horen dat hun zoon Bobby is overleden en meent Anne te voelen dat hij in het huis is met hen mee gekomen. Het is een typisch klassiek begin van een ghost story met twee mensen in de hoofdrol die een drama hebben meegemaakt. Hun personages worden door zwijgzame beelden en hun onderlinge interacties verduidelijkt.  Zo krijg je indirect mee wat hen is overkomen en hoe ze er ieder mee omgaan. Paul is nogal praktisch en nuchter en wat onhandig en Anne is hoopvol, positief en open. Dit is heel goed en integer en met humor gedaan zodat de personages gelijk erg aimabel zijn. 

review film we are still here 2015
full of ghosts

Ghost Story

Het begint dus als een sterke, maar integere ghost story, wat zeer duidelijk wordt wanneer Anne aangetrokken door een vreemd geluid uit de kelder, de honkbalhandschoen van Bobby vindt en vervolgens de honkbal via de trap naar beneden komt stuiteren. Terwijl wij op de achtergrond een donkere schim zien staan.

Met al deze aanwijzingen dat Bobby bij hen is, nodigt Anne hun vrienden May en Jacob uit. May is een medium en is daarin zeer serieus en Jacob is een oude hippie die nog een beetje opstandig is. Zij hoopt door middel van een seance contact te kunnen leggen met Bobby. Maar wat May vervolgens voelt is niet Bobby, maar een duister iets dat in het huis overal aanwezig is. 

De opbouw

Dat kan alles te maken hebben met het historische verhaal dat de buurman Dave zo leuk aan hen heeft verteld, tijdens hun eerste akward ontmoeting. Want wanneer Anne, Paul, May en Jacob in het dorpje uit eten gaan, worden ze vreemd aangekeken en afgeluisterd. Dit is de eerste clou dat er iets anders aan de hand is dan een klassiek spookverhaal. Want ondertussen arriveren Harry en Danielle in het huis en wordt duidelijk dat langzaamaan de film een andere wending gaat nemen.

De film begint met een unheimische creepy sfeer. Gebouwd op spanning en sfeer ondergaan Paul en Anne hun eerste dagen en nachten in het huis, waarbij er zich kleine vreemde gebeurtenissen voordoen. We leren hen kennen en dit gaat niet gepaard zonder enige humor. Het tweede deel schakelt de film over op het expliciet tonen van de geesten, die er overigens goed uitzien, maar niet bijster origineel, en gebeurtenissen die steeds heftiger worden van twee moorden tot aan een seance die uitmondt op een bezetenheid. Maar ook hier wordt de humor verzorgd nu voornamelijk door Jacob en de interacties tussen beide koppels. Dat werk verfrissend. Ook de tijdsgeest is in deze film sterk aanwezig.

De film mixt dus niet alleen genres, zoals een ghost story, horror, campy horror en splatterpunk. Maar ook verschillende plots, geest van hun overleden zoon, haunted house, possesion, supernatural old evil en tenslotte crazy village people. Maar ook stijlen, van integer, subtiel, naar humoristisch, en tenslotte over de top. Terwijl ook de cinematografie flink afgewisseld wordt tussen levendig en statisch en experimenteel. Waarbij de vier verschillende soort personages sterk overeind blijven en de constante zijn, die je door deze waanzinnige mix heen loodsen.

review film we are still here 2015
Anne invites Jacob and May a medium

De jaren 70 sijpelen goed door en ook het specifieke gebruik van de cinematografie en camera’s en kleur en de manier van filmen doet denken aan die tijd. De manier van filmen is stijlvol en speels. Er is een goede mix tussen echt enge horror en humor die continu op een niet conventionele manier aanwezig is. Waardoor de film origineel, verrassend en fris is. Met als uitgangspunt twee doodgewone mensen van middelbare leeftijd die rouwen om hun overleden zoon. De jaren 70 zijn ook goed weergegeven in de aftiteling. Niet alleen zien we oude krantenkoppen met wat er zich allemaal in dat dorpje heeft afgespeeld, maar we zien het op oud, groezelig en verweerd filmmateriaal wat een extra oude feel geeft. 

Humor, camp en splatterpunk

Want hoe rustig en subtiel de film ook begint, de toon verandert langzaam maar zeker en gaat hierin elke keer een stapje verder. De humor komt samen met Jacob en May, waarbij vooral Jacob een erg droogkomische rol heeft. De scène waarin hij samen met Paul een seance gaat houden, is een sterke scène die zowel komisch is als verontrustend en de horror sluipt er langzaam in. Dat is ook het grote keerpunt in de film waarna alles in een stroomversnelling terecht komt. Wanneer de beide vrouwen thuis komen van boodschappen doen, treffen ze Paul in paniek aan en een bezeten Jacob vastgebonden op een stoel met een sok in zijn mond, die hij vervogens op gaat eten. Het is het begin van een hilarische rollercoaster van gebeurtenissen die perfect de balans weten te vinden tussen campy humor en splatterpunk horror. Het is zo over de top, waarbij het bloed in de rondte spat en spuit, het bloed in dikke druppels en klodders van de lens afdruipt, zodat het een gore festijn wordt. De vette knipoog is expliciet aanwezig. Zelfs de cinematografie gaat over de top. Maar de personages blijven sterk overeind.

review film we are still here 2015
there is something strange in the house

Dynamisch versus statisch

Deze vier personages zijn een groot pluspunt van de film. Ze dragen niet alleen het verhaal, maar stuwen het op gang en houden het interessant. De manier waarop de personages worden gefilmd is dan ook erg dynamisch. Dat staat in contrast met de vele stilstaande beelden van het winterlandschap, het huis van buiten en de verschillende kamers van binnen. Die shots doen denken aan verschillende andere films uit die tijd en geven er een langzame sfeer aan die creepy en onheilspellend is. Ook de interactie en wisselwerking tussen de vier personages is speels, dynamisch, en voelt vertrouwd aan. Als tussendoortje heeft de film de aankomst van zoon Harry in petto. Hij arriveert samen met zijn vriendin Daniella in een leeg huis wanneer de anderen in het dorpje uit eten zijn. Dit levert een aantal vermakelijke en spannende momenten op, die niet alleen een voorbode zijn voor wat komen gaat, maar ook zwarte humor in de film brengen. 

De Dagmar familie

Het plot is ondergeschikt aan de personages en wat zij meemaken en hebben meegemaakt. Alhoewel we uiteindelijk te horen krijgen van Dagmar zelf wat er precies met hen is gebeurd en waarom, blijft de uitleg summier. Dat het huis gebouwd is op een eeuwenoude kwade plek en dat het om de dertig jaar verse zielen nodig heeft en bloed en dat de dorpelingen hier aan meewerken omdat ze anders zelf de dupe worden, is genoeg verklaring om de gebeurtenissen te laten plaatsvinden. De reden waarom de Dagmar familie Anne en Paul niet aanvalt, terwijl ze het huis nog altijd als hun huis bezien en elke andere bewoners de dood in jagen, blijft onduidelijk. Misschien is het toch de aanwezigheid van Bobby die hen heeft gered?

De geesten van de Dagmar familie zien er goed gemaakt uit en zijn best creepy, alhoewel zij wel clichématig zijn uitgevoerd, werkt dit wel erg goed. Dat zij tot slot degenen zijn die voor een bombastisch fantastisch einde zorgen is een leuke twist.

review film we are still here 2015
now Anne and Paul have to fight for their lives

Conclusie

We Are Still Here is een mengelmoes van karakters, plots en subgenres en stijlen, maar weet het toch bij elkaar te betrekken tot één verhaal. Dat is wel het grootste gedeelte te danken aan de vertolkingen van Paul en Anne die samen de film dragen en vorm geven en het tot hun verhaal maken. De film heeft een humoristische ondertoon verweven met horror en een serieus trauma dat een goede balans heeft gevonden en daardoor de kijker goed door de verschillende genres en stijlen leidt. Het over de top campy einde is een fenomenaal slotstuk waar je wel van moet houden. Maar het zorgt er wel voor dat deze mashup film erg verrassend is en origineel.

Praktische info

  • We Are Still Here (2015) 84 min
  • Directed by: Ted geoghegan
  • Produced by: Travis Stevens
  • Written by: Ted Geoghegan
  • Starring: Barbara Crampton, Andrew Sensenig, Larry Fessenden, Lisa Marie, Monte Markham
  • Music by: Wojciech Golczewski
  • Cinematography: Karim Hussain
  • Edited by: Aaron Crozier, Josh Ethier
  • Production company: Snowfort Pictures
  • Distributed by: Dark Sky Films