Film Review: Veronica (2017)

review film veronica 2017
playing with an ouija board is a dangerous game

Verónica is een erg sterke en bijzondere bovennatuurlijke horror, die zeker een cultklassieker zou kunnen worden.

De film Verónica is van Pablo Plaza, bekend van Rec (2007), Rec 2 (2009), en Rec 3 (2012). De film speelt zich af in Madrid in 1991 en begint met en noodoproep aan het Spaanse 112. We zien een rechercheur met politiewagens naar het genoemde adres rijden, terwijl we een angstig meisje aan de telefoon horen dat helemaal in paniek is. Als de politie aankomt, zien we een vrouw aan komen rennen die naar twee kleine kindjes toe rent die buiten staan, huilend en in paniek en volgen we de rechercheur naar binnen waar we hem in verbijstering zien kijken naar een tafereel dat voor de kijker verborgen blijft. De film begint met een aankondiging dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Of je nu hier in (het paranormale) gelooft of niet, of dat dit een veelvuldig gebruikte marketingtruc is om de film nog enger te doen lijken, maakt eigenlijk helemaal niets uit. Want dit is hoe dan ook een zeer geslaagde, prachtig vertelde en zeer enge horror. Die zeker de moeite waard is om te gaan kijken. 

review film veronica 2017
Veronica

Het verhaal

De vijftien jarige Verónica moet noodgedwongen voor haar jongere zusjes Irene en Lucía en haar kleine broertje Antoñito zorgen. Haar moeder Ana moet na de dood van hun vader de hele dag en avond in het restaurant werken en zo heeft Verónica de taak om hen niet alleen uit bed te halen, hen naar school te brengen, hen te eten geven, voor hen zorgen en hen naar bed brengen, maar om bijna de hele opvoeding op zich te nemen. Ze heeft daar een dagtaak aan terwijl ze zelf ook gewoon naar school moet. Aan haar moeder heeft ze niet veel en ze mist haar vader. Dit doet haar besluiten om op school met een vriendin Rosa, tijdens de zonne-eclips een seance te houden met een ouija bord. Maar hiermee heeft ze iets opgeroepen dat haar niet wil loslaten. Ze krijgt vreemde dromen en in huis beginnen zich vreemde paranormale gebeurtenissen voor te doen. Ze zijn niet meer veilig in huis en Verónica moet haar zusjes en broertje beschermen voordat het te laat is.

Verónica

De filmtitel draagt haar naam en dat is niet zonder reden. De film is geheel vanuit haar perspectief gefilmd, focust zich op haar en haar leven en ze is in iedere scène te zien. Maar het gaat verder dan dat. Vanaf het begin van de film leren we haar goed kennen. We zien haar zorg dragen voor haar broertje en zusjes, waar ze zichtbaar veel om geeft en ze gedraagt zich hierin heel volwassen. Ook is zichtbaar dat haar broertje en zusjes niet alleen tegen haar opkijken, maar haar ook volledig vertrouwen en bezien als een surrogaat moeder. Dat klinkt heel lief allemaal, maar het geeft wel aan welke last een pubermeisje moet dragen, terwijl ze daar in werkelijkheid nog eigenlijk helemaal niet volledig toe in staat is om die verantwoordelijkheid te dragen.

Dat laat de scène op school duidelijk zien. Als een puber maakt ze onverstandige beslissingen door zomaar een ouija bord te gebruiken, zonder dat ze weet waar ze mee bezig is. Het komt voort uit de vurige wens om met haar vader te praten. Alhoewel we nooit te weten komen hoe hun band was of waar hij aan is gestorven, is het wel duidelijk dat ze hem erg mist en niet alleen hem, maar waarschijnlijk ook hoe het vroeger ging, toen zij ook nog gewoon kind kon zijn en twee ouders had die voor haar en haar broertje en zusjes zorgden.

Wanneer ze flauwvalt tijdens de seance en haar vinger snijdt en even later bij de verpleegster zit, lijkt ze weer dat kind. Onzeker, klein en eenzaam. Ook het feit dat ze nog nooit ongesteld is geworden, geeft op een fysieke manier aan dat ze nog niet ‘volwassen’ is. Die scène laat enkel zien dat Verónica met haar vijftien jaar, (net zoals iedere vijftien jarige) nog niet volwassen is. Dit alles wordt op een mooie, integere manier verbeeld in de film. Dat drama gedeelte is continu op de achtergrond aanwezig en erg voelbaar. Dat komt omdat de camera erg dichtbij Verónica is. Met dit op de achtergrond is deze film tevens een coming of age verhaal dat in de verte doet denken aan The Witch (2015).

review film veronica 2017
she has to protect her siblings

Bijzonder perspectief

De film focust zich volledig op haar en haar leven, haar angsten, verantwoordelijkheden, haar gevoelens, zowel in haar gewone leven, maar ook nadat ze de entiteit heeft opgeroepen. Het wordt niet alleen vanuit haar perspectief gefilmd, maar alles wat er getoond wordt gaat om háár. Elke scène en elk shot verbeeldt een stuk van haar leven en gevoel. We kijken niet zozeer over haar schouder mee, of zelfs bij haar naar binnen, maar we kijken als het ware vanuit haar naar buiten.

Dat wordt heel goed getoond in een mooie surrealistische scène. Een scène nadat ze haar beste vriendin Rosa om hulp heeft gevraagd en deze haar de deur heeft gewezen. Wanneer Verónica over straat loopt, loopt zij vooruit, terwijl de rest van het beeld in een wazig blur zichtbaar is en waarin iedereen achteruit loopt. Het is een scène waarin op een surrealistische manier verbeeld wordt dat er iets niet klopt met haar. Wanneer we naar haar zouden kijken, dan zou het logisch zijn dat zij achteruit loopt en de gewone mensen vooruit. Maar omdat we nu vanuit haar kijken en Verónica, net zoals iedereen, zichzelf als uitgangspunt en basis neemt, loopt zij gewoon vooruit en is de rest afwijkend. Dat komt nog sterker tot uiting in één van de laatste scènes, waarin ze belaagd wordt door de demon en ze in haar kamer komt en alles in spiegelbeeld is te zien, wat je kan zien aan de letters op haar posters. Het is wederom een symbolisch beeld dat zij verkeerd-om is.

Hiertussen in zit een scène waarin slechts voor één keer de film niet filmt vanuit het perspectief van Verónica. Nadat ze dus tevergeefs bij Rosa om hulp kwam vragen, komt ze terug bij haar moeder Ana in het café om haar broertje en zusjes op te halen. In plaats van dat de camera met haar mee gaat, blijft deze achter en zien we haar moeder haar bezorgd nakijken. Een sterk beeld, wat niet alleen op een hele subtiele manier de machteloosheid  en bezorgdheid van de moeder laat zien, maar het is een sterke voorbode voor wat komen gaat.

review film veronica 2017
especially Antonito

Klein gezin

De film verloopt door de focus op Verónica vrij traag. Ondertussen worden we wel beloond met een paar creepy scènes in het huis en enge dromen van Verónica. Maar juist die focus op haar zorgt ervoor dat we erg met haar meeleven. Dat ze praktisch alleen maar haar kleine zusjes en broertje als tegenspelers heeft, is erg goed gedaan in de film. Niet alleen houdt het de film klein, maar wordt het hierdoor ook erg intiem en beklemmend. Want je moet er niet aan denken dat er iets met haar gebeurt en zeker niet met haar schattige zusjes en broertje.

Het spel van alle kinderen is fantastisch en Antoñito pakt je al gelijk vanaf het eerst moment in, met zijn prachtige krullen, enorme bril en schele ogen. Maar ook de tweeling Irene en Lucía is heerlijk naturel in hun spel, wat de film des te indrukwekkender maakt. Hun gedrag is speels en je kan zien en voelen dat het een liefdevol gezin is.

Begin jaren 90

De film heeft een vrij typische jaren 90 stijl. Het speelt zich af in 1991, een beetje een vreemde en nietszeggende tijd, in het echt, maar ook op horrorgebied. De jaren 70 en 80 waren hoogtij jaren voor horror, dat een beetje ten einde liep begin jaren 90. De enige bekende begin jaren 90 horrors zijn Candyman (1992), In the Mouth of Madness (1994), The People under the Stairs (1991) en New Nightmare (1994).

Pas in de tweede helft van de jaren 90 begonnen er nieuwe rages qua horror films, met dank aan Scream (1996), The Blair Witch Project (1999) en Ringu (1998). Deze film heeft dus weinig referentie punten, maar doet aan als een uitwas van de jaren 80 fantasy horrors, zoals A Nightmare on Elm Street (1984) gecombineerd met het poëtische en surrealistische van de bovengenoemde film uit de begin jaren 90.

Voeg hieraan toe dat de muziek een belangrijke rol speelt, voornamelijk van de Spaanse rockband Heroes Del Silencio, waar Verónica naar luistert en een t-shirt van draagt, en die soms erg vervreemdend kan werken. Niet door de muziek zelf, maar de manier waarop bepaalde muziek gekozen is bij een scène die er niet bij lijkt te passen. Het grootste voorbeeld hiervan is wanneer Verónica de demon in huis ziet lopen en ze met z’n vieren in de woonkamer gaan slapen en tv kijken, een Spaanse horror getiteld ¿Quién puede matar a un niño? uit 1976, waarvan de muziek ook tevens dient als achtergrond. Dat geeft een heel vreemd effect. Dat maakt de film vrij ongrijpbaar. Maar ook des te interessanter.

review film veronica 2017
so she has to make right what she did wrong

Vervreemdend en memorabel

De film is hiermee een mix tussen een possession film, een schets van een vijftien jarig meisje in een niet ideale situatie, maar ook een surrealistische vervreemdende film. Alhoewel de film wel een paar jumpscares heeft en een paar creepy scènes, zoals je die al kent, heeft het ook een scène die wel eens zou kunnen uitgroeien tot een cult scène.

Het is een droom die Verónica heeft. Haar zusjes komen bij haar op bed en beginnen haar handen en armen op te eten, waarbij ze met hun tanden aan het vlees trekken. Een zeer grafische en verontrustende scène. Helemaal wanneer Antoñito erbij komt en haar begint te wurgen. Als haar moeder verschijnt en in plaats van haar te helpen na haar smeekbeden, haar hand als een schaduw over haar buik legt. Hierna wordt ze voor het eerst ongesteld, is hiermee dus hét meest symbolische beeld van de hele film, waarin al haar angsten, verantwoordelijkheden en eenzaamheid worden verbeeld. Misschien dat de scène er in eerste instantie heel weird en misschien zelfs wel nep en out of tune eruit ziet, zeker met de over de top muziek erbij, maar achteraf gezien is het de meest memorabele scène omdat het zo alles omvattend is. Het geeft ook een beetje een eind jaren 70 vibe aan de film.

review film veronica 2017
but maybe it’s already too late

Conclusie

Verónica is een zeer sterke bovennatuurlijke possession film. Alhoewel uitgaande van een rechtlijning verhaal met een aantal verwachte clichés, is dit een erg originele, frisse en verrassende film. Dat komt met name door de manier van filmen, waarbij we alles vanuit het perspectief van Verónica beleven en ervaren, en vanuit haar naar buiten kijken in plaats van over haar schouder. De film focust zich op haar leven, angsten, verantwoordelijkheden, eenzaamheid en ook het bovennatuurlijke aspect van de demon die zich aan haar heeft gehecht. Hierdoor wordt het een intieme schets van een vijftien jarig meisje dat zorg moet dragen voor haar jongere broertje en zusjes, maar dan wel op een hele mooie en soms surrealistische maar altijd verontrustende manier verbeeld. Met sterke aanwezigheid van muziek, een hele memorabele scène en erg goed acteerwerk van de jonge spelers, is dit een erg intrigerend horror coming of age drama geworden dat goed tot leven komt.

Meer lezen over de film Verónica? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • Verónica (2017) 105 min
  • Language: Spanish
  • Directed by: Paco Plaza
  • Produced by: María Angulo, Mar Ilundain, Enrique López Lavigne
  • Written by: Fernando Navarro, Paco Plaza
  • Starring: Sandra Escacena, Bruna González, Claudia Placer, Iván Chavero, Ana Torrent, Consuelo Trujillo,
  • Music by: Chucky Namanera
  • Cinematography: Pablo Rosso
  • Edited by: Martí Roca
  • Production company: Apaches Entertainment, Expediente La Película A.I.E., Film Factory, Sony Pictures International Productions
  • Distributed by: Film Factory Entertainment, Sony Pictures Releasing, Energía Entusiasta, Wild Bunch Distribution, Lantarna de PEdra Filmes