Film Review: The Void (2016)

review film the void 2016
creepy cult

The Void is een prachtige ode aan de jaren 80 films, en doet denken aan films van John Carpenter. Deze Lovecraftian mashup is een zeer sterke horror.

The Void is een film die in het verkeerde tijdperk lijkt te zijn geboren. Wie nog nooit een film uit de jaren 80 heeft gezien, of specifiek gezegd een film heeft gezien van John Carpenter en nog specifieker de Apocalypse Trilogy van John Carpenter, heeft grote kans deze film helemaal te misinterpreteren, doordat er een duidelijk referentiekader ontbreekt. Een ode aan een van de grote horrormeesters uit die tijd, is dan ook geen gemakkelijke opgave, ook niet om die fans tevreden te stellen. The Void is het echter gelukt om zowel een ode te brengen aan John Carpenter, als er een wat eigentijdsere draai aan te geven, door er meer mysterie in te brengen. Dat levert een vrij bijzondere film op, die weggelopen had kunnen zijn uit de jaren 80 en die door velen gewaardeerd zal worden en die vele anderen helemaal niks zullen vinden.

review film the void 2016
strange sign

Het verhaal

De film begint wanneer we een man en een vrouw weg zien vluchten uit een huis. Een man en een jongen komen naar buiten achter hen aan. De vrouw weten ze neer te schieten maar de man ontsnapt. Ondertussen zit Daniel Carter in zijn politieauto, geparkeerd aan de kant van de weg. Wanneer zijn dienst er bijna op zit, ziet hij de man langs de kant van de weg kruipen. Hij is zwaargewond en Daniel neemt hem mee naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, Mercy County.

Het ziekenhuis heeft echter onlangs een grote brand gehad, waardoor ze op het punt staan te verhuizen en er nog maar een kleine bezetting aanwezig is, waaronder zijn (ex)vrouw Allison, die verpleegster is en hem en de gewonde man opvangt. De man is niet aanspreekbaar en Daniel moet het melden. Verder aanwezig in het ziekenhuis zijn Dr Powell, verpleegster Beverly, stagiair Kim, een jonge patiënt zonder naam, de zwangere Maggie en haar opa Ben. Maar net voordat er hulp arriveert, sheriff Mitchell, is Daniel getuige van Beverly die helemaal doorgedraaid lijkt en die net de naamloze patiënt heeft doodgestoken met een schaar en vervolgens haar eigen gezicht eraf wil snijden terwijl ze blijft zeggen; dit ben ik niet. Op het moment dat ze hem aanvalt, schiet Daniel haar neer.

En daarmee komt alles in een stroomversnelling. Daniel krijgt vreselijke visioenen van een heldimensie. Vlak na het verschijnen van Mitchell, stormen de twee mannen het ziekenhuis in die in het begin de nu gewonde man genaamd James, achternazaten. Het ziekenhuis wordt omringd door creepy uitziende sekteleden in witte gewaden met een zwarte driehoek over hun gezicht. James verdedigt zich door Maggie in gijzeling te nemen tegen de twee binnen gestormde mannen. Dr Powell probeert hem te kalmeren waarop hij door James wordt doodgestoken en Beverly blijkt verandert in een monster dat Mitchell meesleept en doodt. Het lijkt erop alsof de overgeblevenen van het ziekenhuis in een hel zijn beland, maar wat de hel echt is, dat zullen ze weldra werkelijk ondervinden.

review film the void 2016
Dan is making a stand

Ode aan John Carpenter

De film is een ode aan de John Carpenter’s Apocalypse Trilogy, die bestaat uit The Thing (1982), Prince of Darkness (1987) en In the Mouth of Madness (1994). Uit ieder deel heeft de film wat elementen opgenomen en ze gecombineerd. De body horror en de muziek (de diepe tonen) uit The Thing, het satanische cult element uit Prince of Darkness en de lovecraftian horror, die het occulte, het weirde, het kosmische en andere dimensies bevat, het onbekende, uit In the Mouth of Madness. En alhoewel deze films ieder wat verfijnder zijn dan The Void, is die mix goed geslaagd. Al zijn er wel een paar kleine gaatjes in het script die niet verklaard worden of slechts functioneren als een startpunt, waarbij ik doel op hoe het komt dat Beverly zo plotseling verandert.

review film the void 2016
two strangers arrive

Verschillen

Er zijn natuurlijk ook een aantal verschillen. De bovengenoemde films zijn stuk voor stuk vrij duidelijk in hun opbouw. Er wordt duidelijk uitgelegd wat er gebeurt en waarom. Er is een duidelijk doel en de personages zijn vrij actief in het respectievelijk bestrijden, onderzoeken, of oplossen van het kwaad. En, wat zeer belangrijk is aangezien het de Apocalypse Trilogy heet, geen van deze films loopt feitelijk goed af. The Thing weet te ontsnappen, de Prince of Darkness herrijst en de wereld vergaat in krankzinnigheid door de heldimensie, in de derde film. The Void daarentegen heeft een happier end, al geldt dat natuurlijk niet voor iedereen.

Een ander verschil is dat deze film gelijk midden in het verhaal valt. Wanneer je de film kijkt, lijkt het dan ook als het een in between film is, waarvan je het eerste deel niet hebt gezien en waarbij een vervolg ook niet zou misstaan. Dat komt niet alleen doordat je de opbouw naar alle ellende mist, maar ook tijdens de film, krijg je mondjesmaat wat informatie toegespeeld. Hierdoor lijkt het soms alsof er niks wordt uitgelegd. Wie zijn de cultleden, waarom gebeurt dit? Wie doet dit? Wie zijn die twee mannen die binnenstormen en die achter James aanzitten en wie is James? Maar als je goed oplet wordt alles netjes uitgelegd, ten eerste wat je via de informatie van James krijgt uiteindelijk, vervolgens de informatie van Dr Powell en verder wordt veel informatie getoond in plaats van verteld. Er wordt dus van je verwacht dat je zelf deze stukjes bij elkaar legt. Dat zorgt er voor dat sommigen de film niet kunnen waarderen, het chaotisch vinden, onlogisch en onverklaard. Echter, dat valt dus best wel mee, alleen wordt het verhaal op een andere manier verteld dan je gewend bent.

review film the void 2016
locked in the hospital

Personages

De personages worden tijdens de handelingen ook duidelijk. Wie wie is, welke relatie ze onderling hebben, zonder dat dit expliciet wordt gedaan. Eigenlijk wordt het op zo’n manier verteld, alsof jij zelf net het ziekenhuis bent binnengestormd, en al doende te weten komt wie wie is, en wat er aan de hand is. Dat maakt van deze film een rollercoaster van gebeurtenissen waarop de personages vooral reageren in plaats van acteren. Dit kan ook niet anders want ze weten net als jij helemaal niks en hebben geen idee wat er aan de hand is.

Mooi gedaan is de introductie van de twee mannen die binnenstormen, die vindt namelijk helemaal niet plaats. Nooit vertellen ze hun naam, waar ze vandaan komen, alleen dat de oudere man de jongere man gewond heeft gevonden terwijl dat cultstelletje zijn gezin hebben uitgemoord. Pas later wordt duidelijk door slechts beelden, wat hun verhouding tot elkaar is, vader en zoon en dat de moeder en jonger kindje zijn vermoord door de sekte. Die scène is heel mooi, maar subtiel in beeld gebracht en voorbij voor je het weet.

review film the void 2016
descending into a helldimension

De personages Daniel en Allison zijn net gescheiden, (on)officieel, dat weten we niet, doordat ze pas geleden een kindje hebben verloren. Ook Dr Powell heeft zijn dochter verloren en die informatie speelt een grote rol in het verhaal. Maar ook de overige personages zijn er niet slechts om gekilled te worden of heel duidelijk een functie te vervullen. Ze zijn gewoon daar omdat ze daar werken, of op het punt staan om te bevallen. Dat en ook hun acties en reacties zijn erg geloofwaardig en realistisch. De mooiste en ook wel realistische reactie vond ik van Daniel, wanneer hij en passent ziet dat het lijk van Dr Powell is verdwenen en je hem ziet denken; pff ook dat nog. Dat de film uiteindelijk een goede twist heeft, komt daardoor des te meer als een verrassing. De eerste twist is misschien nog niet zo erg verrassend, maar de tweede in ieder geval wel.

review film the void 2016
where Dan makes a terrible discovery

Vormgeving

De body horror ziet er werkelijk prachtig uit. Dat kan ook bijna niet anders als de twee makers van origine makeup/grime artists zijn. De creatures zijn mooi gemaakt en vreselijk creepy en redelijk smerig. Alle menselijkheid is eruit gehaald. De visioenen van Daniel zijn mooi in beeld gebracht en wekken precies de verontrusting op om de spanning erin te houden, terwijl er nog enkel vreemde onverklaarbare en schijnbaar onlogische dingen gebeuren. De shots van de cultleden zijn creepy, evenals de stills van de binnen- en buitenkant van ziekenhuis, de verlaten gangen en de verlaten parkeerplaats om het gevoel van isolatie te benadrukken.

Het gebruik van een stroboscoop tijdens het eerste gevecht en ontmoeting met een creature vond ik erg storend. Het geeft misschien een extra eng effect, maar hierdoor is het niet goed zichtbaar evenmin als het creature zelf, wat jammer is, aangezien het zo mooi is gemaakt. Een stroboscopisch effect geeft mij altijd het gevoel iets te willen verbergen qua cinematografie of grime. De scène en vormgeving van de diepe kelder waarin ze uiteindelijk afdalen naar een soort voorportaal van een heldimensie maakt alles weer goed. Die is erg mooi vormgegeven, goed in beeld gebracht, duidelijk, met oog voor detail, zowel voor de personages als de gebeurtenissen. Op dit punt blinkt de film uit en laat het zien dat het geen dubieuze effecten heeft, maar dat de cinematografie en vormgeving de scène ondersteunt en beter maakt.

review film the void 2016
the portal to another dimension

Conclusie

The Void heeft qua verhaal misschien weinig om het lijf, maar wordt verteld in de gebeurtenissen en tussen de regels door. Wat begint als een mysterie, eindigt in een zeer duidelijke heldimensie. Dat wil echter niet zeggen dat ik niet wil weten wat er aan is voorafgegaan en van mij mag er dan ook wel een prequel komen. Maar los is deze film ook echt een goede horror die misschien net te vaak balanceert tussen een jaren 80 horror en een ode in een nieuw jasje, waardoor de film minder goed geplaatst kan worden door degenen die niet al bekend waren met dit specifieke genre. Ook balanceert de film soms tussen cool en belachelijk, vooral wanneer Dr Powell helemaal losgaat in zijn monologen, eerst tegen Allison en later tegen Daniel, die zijn misschien net iets over de top. Maar wanneer deze film ergens in de jaren 80 uitgebracht zou zijn en we die film nu kijken, zouden we daar waarschijnlijk heel anders naar kijken en het retro cool vinden. Wat zegt dit over deze film? Ga de film kijken en oordeel zelf.

Praktische info

  • The Void (2016) 90 min
  • Directed by: Steven Kostanski, Jeremy Gillespie
  • Produced by: Jonathan Bronfman, Casey Walker
  • Starring: Aaron Poole, Kenneth Welsh, Daniel Fathers, Kathleen Munroe, Ellen Wong, Mik Byskov, Art Hindle, James Millington, Stephanie Belding, Evan Stern, Grace Munro
  • Music by: Blitz/Berlin, Joseph Murray, Menalon Music, Lodewijk Vos
  • Cinematography: Samy Inayeh
  • Edited by: Cam McLauchlin
  • Production company: Cave Painting Pictures
  • Distributed by: D Films