Boek Review: The Hidden People (Alison Littlewood, 2016)

review book the hidden people alison littlewoodHet boek The Hidden People geschreven door Alison Littlewood gaat over Fairies, ofwel elfjes, feeën, zoals wij ze noemen, maar niet helemaal de lading dekt. In het Nederlands kennen wij eigenlijk geen goede vertaling voor fairies. Elfjes dat zijn kleine wezentjes die de schoenmaker ’s nachts helpen, of onze eigen Efteling elfjes, of de machtige Elven van Tolkien. Feeën, dat zijn meer toverfeeën, zoals de petemoei’s van Assepoester of Tinkerbell van Peter Pan. In ieder geval lieve vrouwtjes of meisjes met vleugeltjes. Maar echte Fairies stammen uit de oude folklore van Groot Brittanië en Ierland.

Naar mijn idee zijn de Fairies nog het meest te vergelijken met de Elven van Tokien, gelijkend op mensen, maar dan machtiger en ouder en zonder scrupulus en verborgen van de mensen in hun eigen wereld. Eigenlijk de Fairies zoals ook Charlaine Harris ze beschreef in de Sookie Stackhouse serie.

In Groot Brittannië horen Fairies echt bij hun oude folklore. The Good Folk die baby’s ontvoerden en één  van hen er voor in de plaats legden, een changeling. Of de vertelling van de Fairy Queen die een mensenzoon stal en voor zichzelf hield en enkel verlost kon worden door zijn echte liefde die hem tot drie ontberingen toe stevig vast moest blijven houden om hem terug te claimen naar de mensenwereld. Een verhaal dat de hoofdrol speelt in de trilogie van Carol Goodman.

Oftewel er is veel te vinden over Fairies en er is veel over geschreven, maar misschien hier nog niet zo heel erg bekend.

The Hidden People gaat over een man, Albie die ook niet erg bekend is met Fairies, enkel de kinderverhaaltjes heeft gehoord, maar daar zal tot zijn spijt verandering in komen.

Het verhaal

Albie Mirralls ontmoet als jongen voor het eerst zijn nichtje Lizzie. Het is 1851 en ze zijn op de Great Exhinition in Londen, waar hij woont. Lizzie woont echter op het platteland. Het is tevens de laatste keer dat hij haar zal zien, maar die ene keer heeft ze hem weten te betoveren. Echter jaren later als Albie getrouwd is met Helena hoort hij van zijn vader dat Lizzie is gedood door haar echtgenoot Jem. Albie reist alleen af naar Halfoak, het dorpje waar Lizzie en haar man woonden, om niet alleen de begrafenis te regelen, maar ook om uit te zoeken wat er nu precies is gebeurd.

Eenmaal in het dorpje aangekomen, lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan en komt Albie erachter dat de mensen hier anders leven dat de mensen in de stad. Hier leeft men nog naar oud bijgeloof en de reden waarom Lizzie is vermoord, verbijstert Albie dan ook zeer. Volgens Jem was Lizzie een changeling en was de echte Lizzie meegenomen door de Fairies. Om de echte Lizzie terug te krijgen, moest hij de changeling verbranden, maar Lizzie kwam niet terug. Aan de rand van het dorp staat Pudding Pye Hill, een kleine berg die de ingang tot de Fairy wereld zou herbergen. Valk voor de ingang is een ijzeren bijl gestoken, zodat de ingang open blijft en Lizzie weer terug kan keren. Albie gelooft niks van deze onzin en is vastbesloten dat Jem moet hangen voor zijn gruwelijke daad. Maar als Helena hem ongevraagd achterna is gereisd en ze in het huisje van Lizzie trekken dat vlak naast Pudding Pye Hill staat en Albie het verborgen dagboek van Lizzie vindt, en Helena zich steeds vreemder gaat gedragen, wordt ook Albie langzaam verblindt door de sluier van bijgeloof dat over het dorpje hangt.

Victorian Fairy Story

De manier waarop het geschreven is doet denken aan een Victoriaans Ghost Story, maar dat is het echter niet. Het is niet alleen vanuit Albie geschreven, maar we volgen ook uitgebreid al zijn overpeinzingen en gedachten. Hierdoor wordt het een langzaam verteld verhaal dat uit slechts een gezichtspunt wordt bezien. Dat haalt vaak de vaart er uit en aangezien het een vrij dik boek is, is het middelstuk daardoor soms nogal vervelend en langdradig om te lezen. Vrijwel alle Victoriaanse Ghost Stories zijn veel korter, waardoor de dread en terror extra aandacht krijgen, het verhaal gefocust blijft, maar desalniettemin de verteller wel de nodige twijfels kan uiten, alvorens tot een vreselijke conclusie te komen. Dit verhaal volgt eenzelfde soort opbouw, alleen dan veel langer, zonder dat het uitgebreider wordt, waardoor het lange middelstuk niet veel toevoegt.

Vrij traag middenstuk

Tenminste totdat je langzaam bij het einde bent gekomen. Dan snapt je wel waarom het lange middenstuk er in is gebleven en krijgt het meer waarde, maar de echte meerwaarde blijft uit en het middenstuk had toch uiteindelijk een stuk korter gemogen.

Probleem is namelijk dat als je een verhaal volgt verteld vanuit de eerste persoon enkelvoud, je soms een beetje genoeg van hem krijgt en als lezer geen vrije fantasie meer hebt. Dat wordt aan het einde wel goedgemaakt gelukkig.

Toch vond ik het boek over het algemeen dus te lang. Dat is mijn grootste kritiek. Een klein ander puntje is dat de schrijfster ervoor heeft gekozen om het Yorkshire dialect van toen zo ook op te schrijven, waardoor het soms gissen blijft wat er nu exact gezegd wordt, zeker als Engels niet je moerstaal is. Dat haalt eveneens de vaart eruit.

Sfeer

Wel weet Alison Littlewood een mooie sfeer te scheppen van het dorpje en de inwoners. Al gebeurt dat som te veel met mate en worden er soms veel te veel mooie woorden en zinnen gebruikt om iets simpels te zeggen. Dat vindt ik niet altijd erg, maar minder erg wanneer het een kort verhaal is.

De sfeer van de relatie tussen Albie en zijn vrouw Helena is niet alleen erg opmerkelijk, maar ook erg ouderwets, en heel sterk gesitueerd in het einde van de 19e eeuw. Communicatie schijnt niet zo heel populair geweest te zijn toen. Daar maakt Littlewood gretig gebruik van, maar is tegelijkertijd ook het enige dat Albie lijkt te vervreemden van zijn vrouw. De relatie is niet verder uitgediept dan ‘dat doet ze anders nooit hoor’ om het zo cru maar te zeggen. En dat is jammer. Voor een uitgebreide fairytale was er namelijk erg veel ruimte voor geweest. In plaats daarvan kiest Littlewood voor veel herhalingen van de sfeer en landschap en het weer en de overpeinzingen van Albie. Wel enigszins vreemd zijn de gevoelens van Albie voor zijn nichtje dat hij maar een keer heeft gezien en zich al die jaren daarna nooit meer om haar heeft bekommerd. Dat hij zich nu verantwoordelijk voelt om haar dood te onderzoeken, doet daarom een beetje narcistisch aan, zeker op bepaalde plekken in het boek.

Conclusie

The Hidden People is geen boek dat je gelijk grijpt. Het vergt wat moeite, qua langzame opbouw, het vreemde dialect en de vele overpeinzingen van de hoofdpersoon, om te lezen. Voor mij vergde dit boek enige commitment, maar nadat ik het toch heb uitgelezen vond ik het absoluut geen verspilde moeite. Het is een boek dat je beter gaat waarderen naarmate je verder komt in het verhaal. Wanneer je een slowburn verwacht, dat op een ouderwetse manier wordt verteld en zelfs in dialect en je bereid bent om er echt voor te gaan zitten, dan is dit een mooie introductie in de volksverhalen omtrent Fairies en het bijgeloof van toen.

Praktische info

The Hidden People (2016), 368 bladzijden. Auteur: Alison Littlewood. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar.