Film Review: The Blackcoat’s Daughter/ February (2015)

review film the blaccota's daughter february 2015
the blackcoat’s daughter

February is een stijlvol, eng en spookachtig verhaal. Wie van een prachtige sfeervolle en stilistische horror houdt, zit bij deze film goed.

Gefilmd en verteld als een ghost story zonder ghosts schept deze film een eerie sfeer, die door de hele film aan blijft houden. De film is gemaakt door Oz Perkins die eveneens de prachtige film I Am The Pretty Thing That Lives In The House (2016) heeft gemaakt. February is echter iets toegankelijker is voor een iets groter publiek, maar heeft nog steeds eenzelfde soort vreemde sfeer. Wie houdt van een film als I Am The Pretty Thing That Lives In The House  zal ook zeker February waarderen. De film is uitgebracht als The Blackcoat’s Daughter, maar heeft als originele titel February.

review film the blackcoats daughter february 2015
Kat

Het verhaal 

In februari worden alle meisjes van een kostschool door hun ouders opgehaald voor een korte vakantie. Twee meisjes, Kat en Rose blijven echter alleen achter, samen met de twee nanny’s/verpleegsters/huismoeders van de school. Zowel Kat als Rose hebben hun eigen redenen om daar achter te blijven. Kat heeft een droom gehad dat haar ouders zijn omgekomen en is bang dat dat waar is. En Rose is bang dat ze zwanger is van haar vriendje en om dat met hem bespreken heeft ze haar ouders voorgelogen en hen de verkeerde ophaaldag doorgegeven. Omdat Rose ouder is dan Kat, vraagt het schoolhoofd aan Rose om op Kat te passen. Maar door haar eigen problemen heeft Rose niet in de gaten wat er langzaamaan met Kat gebeurt.

Ondertussen maken we kennis met Joan, een jonge vrouw die uit een inrichting lijkt te zijn ontsnapt. We volgen haar nadat ze uit een bus is gestapt en ze wacht op een volgende bus. Ze krijgt echter een lift aangeboden door Bill en zijn vrouw. Terwijl ze rijden naar een plaats nabij de kostschool, wordt er beetje bij beetje onthuld, wie zowel Bill als zijn vrouw zijn, als wie Joan is en waar zij naar toe wil .

review film the blackcoats daughter february 2015
Joan

Vier verhaallijnen

De film heeft een vrij trage opbouw. Dat wil zeggen, de film wordt als een puzzel aan de kijker voorgelegd, die langzaamaan in elkaar wordt gezet, in een niet chronologische volgorde. De film richt zich hierbij vooral op stijl. De manier van het verhaal vertellen is een belangrijk onderdeel van het verhaal en de uiteindelijke oplossing van de puzzel.

Er zijn vier verhaallijnen die worden gevolgd. De eerste verhaallijn is het algemene verhaal, getiteld February, daarin worden alle personages nog onbevooroordeeld voorgesteld. Vervolgens gaat die algemene verhaallijn over naar een iets nauwer beeld van een personage, en gaat de tweede verhaallijn over Rose. Deze lijn wordt niet per se vanuit haar perspectief gefilmd, maar wordt om haar heen verteld, zodat er meer bekend wordt over haar, en hoe zij in het grote algemene verhaal past. De derde verhaallijn betreft Joan, zij wordt gevolgd op haar roadtrip, waar ze kennis maakt met Bill, en er tipjes van de sluier worden opgelicht omtrent haar karakter. De laatste verhaallijn is die van Kat. Deze laatste verhaallijn is degene die alles met elkaar verbindt. Al deze lijnen worden op een erg mooie en vrij onconventionele manier aan elkaar verbonden; je wordt als het ware aan de hand genomen, terwijl je wel je eigen vermogen om na te blijven denken, moet blijven gebruiken.

review film the blackcoats daughter february 2015
Rose

Ontwikkeling van mysterie

Al deze verhaallijnen worden in een niet chronologische tijdlijn verteld. Al snel wordt duidelijk dat heden en verleden door elkaar spelen. De manier van vertellen dient de oplossing van het mysterie omtrent het verblijf van de twee meisjes op de kostschool. Het is een film waar je zo min mogelijk van tevoren over wilt weten, maar belangrijk is wel te zeggen dat de twee meisjes niet alleen zijn. En dat er een duistere entiteit huist in de kostschool. Eén die zich nauwelijks laat zien en die in het begin van de film en zelfs het grootste gedeelte eigenlijk meer een suggestief idee is dan werkelijkheid.

review film the blackcoats daughter february 2015
Joan gets a ride from Bill and his wife

Cinematografie en geluid

De film maakt meer gebruik van geluidseffecten dan van echte begeleidende muziek. Het geluid is sterk en indringend, eerie en creepy. Maar de film maakt ook gebruik van veel stiltes in combinatie met statisch beeld, dat wanneer dat lang genoeg aanhoudt, zeer unheimisch wordt.

Samen met de prachtige cinematografie, die zich vooral richt op eenvoud en weldoordachte keuzes qua beeld en frame zorgt dit voor een zeer sfeervolle, maar continue enge spanningsboog. De film heeft een zeker surrealistisch tintje over zich, wat ook wordt ondersteund door de afgelegen omgeving, in de sneeuw. Wat een koud en afstandelijk, maar ook zacht effect geeft. En zoals sneeuw het geluid dempt, zo ook spreken de personages op zachte, bijna fluisterende en typische toon die ritmisch is. De welgekozen woorden in sommige scènes zijn bijna poëtisch en versterken de enge, maar indringende sfeer.

review film the blackcoats daughter february 2015
dark and atmospheric horror

Sfeervolle horror

Alhoewel de film zich richt op sfeer, en vrij is van jump scares, is er zeker aan het einde van de film voldoende gore en violence te zien. Op een vrij koude afstandelijke manier, die je pas echt de kriebels geeft en daardoor geen dooddoener is, maar voor meer dread en verontrusting zorgt. Terwijl de film daar eigenlijk niet eens naartoe opbouwt. Want de echte “shock” helemaal aan het einde is van een geheel andere aard.

De film lijkt ongrijpbaar, maar wordt aan het einde toch duidelijk genoeg uitgelegd. Het enige dat niet aan bod komt is het waarom. Maar door de allerlaatste scène en het laatste shot, dat heel indringend en verontrustend is, doet dat er eigenlijk helemaal niet meer toe. Want juist dat laatste shot in de laatste scène is misschien wel het engste en verontrustendste van de hele film. 

review film the blackcoats daughter february 2015
and a dark entity

Conclusie

February is zeer intrigerend en dwingt je om te blijven kijken, mits je van dit specifieke genre houdt. De film is wel toegankelijker dan I Am The Pretty Thing That Lives In The House (2016) van Oz Perkins, maar nog steeds is het een trage film, die langzaam wordt uitgelegd, maar nooit wordt voorgekauwd. Waarbij je zelf moet blijven nadenken en opletten. Ook qua stijl is deze film toegankelijker, terwijl stijl en verhaal mooi worden samengevoegd, wat in de andere film ook zo was, maar misschien minder duidelijk. Dit is een film die lang zal blijven hangen. Een film die prachtig is om naar te kijken. Maar die pas echt indruk maakt wanneer je de film hebt afgekeken en volledig tot je door gedrongen is. En vooral wat die laatste scène nu eigenlijk betekent.

Praktische info

  • February/ The Blackcoat’s Daughter (2015) 93 min
  • Directed by: Oz Perkins
  • Produced by: Bryan Bertino, Adrienne Biddie, Alphonse Ghossein, Rob Paris, Robert Menzies
  • Written by: Oz Perkins
  • Starring: Emma Roberts, Kiernan Shipka, Lucy Boynton, Lauren Holly, James Remar
  • Music by: Andrew Lockington
  • Cinematography: Julie Kirkwood
  • Edited by: Brian Ufberg
  • Production company: Paris Films, Traveling Picture Show Company, Unbroken Pictures, Zed Filmworks
  • Distributed by: A24, ABMO Films