Sassy’s Recap: week 5 (2018)

In deze nieuwe rubriek kan je iedere zondag de korte samenvattingen lezen van de reviews die de afgelopen week zijn verschenen op Phantasasmagoria. De ideale rubriek voor degenen die in een beknopt aantal woorden willen weten wat je van een film, serie of boek kan verwachten.

Vandaag de recaps van de films The Thing (1982), Prince of Darkness (1987) en In the Mouth of Madness (1994). En de recaps van de serie Teen Wolf seizoen 6, deel 1 en deel 2.

The Thing (1982)

review film the thing 1982
Universal Pictures

In The Thing van John Carpenter krijgen een aantal onderzoekers op Antarctica te maken met een buitenaards wezen dat kan muteren in ieder ander wezen. Afgesloten van de rest van de wereld, krijgt paranoia de overhand, terwijl de alien hen één voor één te grazen neemt. Het is aan hen om te voorkomen dat de alien ontsnapt naar de bewoonde wereld, maar wie van hen is nog te vertrouwen, oftewel, is nog zichzelf.

De film blinkt uit in de mooie gemaakte body horror en sterke sfeer die wordt versterkt door de muziek van Ennio Morricone. De typische jaren 80 vibe inclusief de drukdoenerij en agressie van de personages en een rolschaatsende kok, geven een nostalgisch tintje aan de film. Gebaseerd op de novelle Who Goes There? Van John W. Campbell en tevens een remake van de film The Thing From Another World uit 1951, is dit verhaal nu naar de jaren 80 vertaald.

De film heeft een apocalyptische sfeer, waarin science fiction, horror en body horror worden gecombineerd in een ijskoude en claustrofobische omgeving, die voor een aantal sterke horror scènes zorgen, waarin de grime en art direction van de monsterlijke alien wezens er goed uitspringen. Op een achtergrond van personages die door paranoia elkaar wantrouwen, krijgt het tevens een tint van psychologische horror. De film staat garant voor een hoop gore, een spannende sfeer en is één van de horror klassiekers uit de jaren 80. De film is de eerste film van de Apocalypse Trilogy van John Carpenter.

Voor een uitgebreider en completer review, klik hier.

 

Prince of Darkness (1987)

review film prince of darkness 1987
Universal Pictures

Dit is de tweede film uit de Apocalypse Trilogy van John Carpenter waarin een aantal wetenschappers een vreemd vat met groene vloeistof en een eeuwenoud vreemd boek gaan onderzoeken die een priester in de kelder van een oude verlaten kerk midden in LA gevonden heeft. Maar zodra de wetenschappers hun intrek nemen in de kerk, worden ze al gauw omsingeld door enge zwervers, maar ook binnen zijn ze niet veilig. Want in het vat huist een soort anti-god die de wetenschappers langzaam beïnvloedt en zich een weg naar buiten probeert te banen om zo het einde der tijden in te luiden.

De film combineert wetenschap en geloof, zonder moralistisch te zijn. De film kiest voor een onpartijdige Lovecraftian benadering, waarbij body horror en surrealisme die doen denken aan Italiaanse regisseurs zoals Lucio Fulci en Dario Argento mooie stijlelementen zijn en die een enge, vreemde en nare sfeer weten te creëren. Ook de stijl van filmen verschuift langzaam van een wetenschappelijke recht toe recht aan benadering naar meer vervreemdende shots die er prachtig uitzien. Het is een macabere film, die zeer onheilspellend is en een zekere doom voorspelt in wederom een claustrofobische setting. De muziek, dit keer weer van Carpenter zorgt voor die extra spanning. Spanning die een twist heeft aan het einde waardoor het onheil verandert in hopeloosheid. Dit tweede deel is een film die het eerste en laatste deel goed met elkaar verbindt en zo een zekere opbouw heeft, van verbazing, naar onderzoek naar pure waanzin en gekte in het laatste deel van de trilogie.

Voor een uitgebreider en completer review, klik hier.

 

In the Mouth of Madness (1994)

review film in the mouth of madness 1994
New Line Cinema

Het derde en laatste deel van de Apocalypse Trilogy van John Carpenter en het ware finale slotstuk, waarbij wanhoop, doom en waanzin zege vieren. John Trent een verzekeringsagent die fraude zaken ontmaskert moet op zoek naar een verdwenen schrijver van horror pulp, Sutton Cane. Hij komt met zijn zoektocht uit in het fictieve plaatsje uit de boeken van Cane, Hobbs End, waar hij niet alleen Cane zal vinden, maar waar vreemde dingen gebeuren die uiteindelijk een monsterlijke realiteit zal creëren.

Met sterke surrealistische stijlelementen, prachtige vervreemdende shots en scènes is dit een ware Lovecraftian film. De monsterlijke wezens zien er prachtig en eng uit, die een goede tegenhanger zijn van de vele scènes die een unheimische sfeer weten neer te zetten. Het grote thema echter in de film is gekte, waanzin, wat prima wordt verbeeld en besproken door Trent die erg rationeel is en Linda de editor van Cane, die meer een open mind heeft. Het gaat niet alleen over het verzakken in waanzin, maar de scheidslijn ervan die door Cane teniet wordt gedaan. Het verschil tussen realiteit, hallucinaties, desoriëntatie, geheugenverlies en paranoïde gedrag, wordt steeds kleiner en dat laat de opbouw erg goed zien.

De film lijkt op een nachtmerrie, een soort limbo waaruit John niet meer kan ontsnappen. En die uiteindelijk tot zijn eigen ondergang zal leiden, waarin realiteit en nachtmerrie niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Het derde deel is niet alleen de finale van de trilogie, maar ook met de meest zekere onherroepelijke slechte uitkomst. De film is creepy, unheimisch, vervreemdend, met misschien het meest duidelijke verhaal die wel het meest surrealistisch in beeld is gebracht. Het is een waardige afsluiter van de trilogie en mijn persoonlijke favoriet.

Voor een uitgebreider en completer review, klik hier.

 

Teen Wolf Seizoen 6, deel 1

review series teen wolf season 6
MTV

Dit zesde en laatste seizoen van Teen Wolf is opgesplitst in twee delen die niet direct na elkaar zijn uitgezonden. Het zijn twee aparte verhalen, waarbij het laatste deel echter wel voortborduurt op het eerste deel. Dit eerste deel is een ghost story. De Ghost Riders komen naar Beacon Hills en nemen mensen mee hun ghost dimension in, waardoor ze uit de realiteit worden gewist en vergeten.

Stiles is één van de slachtoffers en voordat Scott met zijn scooby pack hem terug kan halen uit de ghost dimension, zullen ze hem eerst moeten herinneren. Die eer valt Lydia ten deel. Hierdoor is er meer ruimte voor haar personage en zij neemt het onderbuik gevoel en het detective werk van Stiles over.

Dat voorkomt echter niet dat de humor die van Stiles kwam erg wordt gemist. De afleveringen, die wel erg creepy zijn, missen toch de luchtige kant. Ook de nieuwe generatie werewolves en bovennatuurlijken op Beacon High krijgen meer de ruimte, wat de focus meer doet verdelen en wat niet per se een goede zaak is.

Wel is de cinematografie prachtig. De Ghost Riders zijn mooi vormgegeven, evenals de andere dimensie die eruit ziet als een oud trein station. Sommige afleveringen springen eruit qua filmen en verhaal, zoals Ghosted. Een sterk eerste deel van het zesde seizoen, waar helaas wel de focus te verdeeld was en de afwezigheid van Stiles is groot opvallend gemis is.

Voor een uitgebreider en completer review, klik hier.

 

Teen Wolf Seizoen 6, deel 2

review series teen wolf season 6
MTV

De allerlaatste 10 afleveringen van Teen Wolf zijn daar. Maar eerst nog de grote finale. Dit keer geen bovennatuurlijke wezens die het Scott en zijn scooby pack moeilijk maken, maar de gewone mensen bedreigen dit keer alle bovennatuurlijke wezens. Hun drijfveer: Angst. Weliswaar veroorzaakt door een bovennatuurlijk wezen, de Anuk-Ite dat uit de ghost dimension is ontsnapt, toen Scott en zijn pack, Stiles en alle andere hadden bevrijd, maar toch is dit het meest menselijke thema ooit uit de Teen Wolf serie.

En daarmee ook een zeer belangrijk thema dat toegepast kan worden op onze eigen maatschappij. Angst, het verschil tussen wij en zij, jij en ik, angst voor het anders zijn, het onbekende, angst uit onwetendheid, onbegrip, het is wat we volop zien. Dit thema is erg sterk neergezet waardoor de strijd niet alleen zeer episch wordt, maar ook erg dichtbij komt.

Maar dit laatste deel is ook een grote reünie. We zien niet alleen Stiles weer terug, maar ook Derek, Ethan en Jackson en Deucalion. Iedereen (behalve Kira) is aanwezig voor de grootste strijd die Scott nu moet beslechten. Dat zorgt voor leuke momenten en ook meer humor.

Ondanks dat de grootste vijand nu hun buren en kennissen etc zijn, zijn er ook goede enge scènes, waarbij de faceless body waarmee Melissa en Chris geconfronteerd worden het hoogtepunt is. De Anuk-Ite, alhoewel aanwezig en zeer creepy, zorgt meer voor een indirecte enge sfeer, wat de onheilspellende sfeer ten goede komt.

Het is een mooi einde van een sterke YA serie, die goede maatschappelijke thema’s en taboes aansneed, originele culturen mythes en monsters had en leuke personages die zich goed hebben ontwikkeld, die voor mooie vormgeving en cinematografie en manier van vertellen zorgde, en volop creepyness en humor bezat.

Voor een uitgebreider en completer review, klik hier.

Wat kon je nog meer lezen afgelopen week op Phantasasmagoria?

Bron: Theatrical release posters v.l.n.r: Universal Pictures, Universal Pictures, New Line Cinema