Boek Review: The Lazarus Gate (Mark Latham, 2015)

review book the lazarus gate mark h lathamDe Victoriaanse tijd spreekt veel mensen tot de verbeelding. De tijd waarin de industrie in opkomst was en er veel stond te veranderen. Een tijd die vooral in Londen tot de verbeelding spreekt. Ook de tijd van Jack the Ripper, de ghost stories en ook een tijd van voorspoed en de opkomst van de middenklasse, maar ook van kolonialisme en sociale ongelijkheid en ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Een tijd dus waarin veel gebeurde en inspiratie geeft voor verhalen. Maar Mark Latham pakt het nog heftiger aan.

Want waar het gewone Victoriaanse tijdperk al niet genoeg problemen had, voegt hij daar nog een andere dreiging aan toe. Het genre steampunk dat zich voornamelijk afspeelt in dit tijdperk is een bekend genre. Natasha Pulley voegde daar Tickpunk aan toe. Mark Latham schrijft met alternate realities en dimensions in het Victoriaanse tijdperk echter weer een ander genre: het Gaslamp genre. Dat belooft wat.

Het verhaal

We maken kennis met John Hardwick, Captain in het leger van Hare Majesteit en uitgezonden naar de Oost, naar Birma waar hij gevangen wordt genomen en gemarteld. Hij weet zijn hachelijke situatie te doorstaan en dan plotseling zonder enige reden wordt hij vrijgelaten en bevindt hij zich nadat hij is opgeknapt op het schip terug naar Engeland. Eenmaal terug in Londen wordt hij opgevangen door Captain Jim Denny van The Royal Horse Guards een andere tak van het leger die logies voor hem regelt. John bedenkt ondertussen wat hij nu wil doen met zijn leven en overdenkt het schrijven van zijn biografie. Maar zover komt het niet.

Hij krijgt een brief van Sir Toby Fitzwillam een vooraanstaande rechter die hem uitnodigt op The Appolonian, een herenclub, voor een ontmoeting. Daar wordt hem gevraagd om deel uit te maken van een geheime tak van de Britse veiligheidsdienst. Hij moet onderzoek doen naar een aantal bomaanslagen die Londen hebben getroffen. Hij krijgt hulp van een andere geheim agent, Ambrose Hanlock en samen komen zij een zeer vreemde organisatie op het spoor. Maar John weet nog niet half waar hij in verzeild is geraakt. Hij raakt hij betrokken een oorlog die in het geheim wordt gevoerd, met gevaar voor eigen leven.

Moderne Victoriaanse schrijfstijl

Het verhaal is in een typische Victoriaanse schrijfstijl geschreven, maar dan in een modern jasje gestoken. Geen lange zinnen, moeilijke constructies of moeilijke woorden. Wel is het in de eerste persoonsvorm geschreven, waardoor we enkel het perspectief van John zien en beleven. Maar wat de Victoriaanse schrijfstijl ook typeert zijn de innerlijke gedachten en contemplaties van de gevoelens van de hoofdpersoon die eigenlijk wel ontbreken in dit verhaal. Het is vrij recht toe recht aan geschreven. Scène voor scène. Die allemaal vrij afgebakend zijn. Dat maakt het wel duidelijk en goed te volgen, maar ook een tikkeltje saai. De schrijfstijl typeert daarentegen wel het karakter van John zelf, die ook op het moment reageert zonder echte plannen, analyses of verbindingen die hij maakt met andere gebeurtenissen.

Ritme

Wel is er veel verandering in ritme in de schrijfstijl. En dat komt voornamelijk door de vele verschillende scènes in het boek. Er zijn vechtscènes die snel en vol actie beschreven zijn. Er is romantiek. Er zijn spookachtige scènes die ik zelf het mooiste beschreven vond. Beschrijvingen van een andere dimensie, van een monsterlijke helderziende man. Er is sprake van verraad, kameraadschap en hij komt in verschillende milieus terecht, zoals een gentleman’s club en bij de Roma zigeuners. Dat levert telkens verschillende soorten beschrijvingen en ritmes op, waardoor het verhaal interessant blijft en het blijft lopen.

Soms te mager

Desalniettemin gebeurt er, ondanks dat het bovenstaande misschien op het tegendeel duidt, vrij weinig. Want alle verschillende opeenvolgende scènes worden wel vrij uitgebreid beschreven, misschien wel iets te uitgebreid waardoor de vaart er wat door wordt uitgehaald. Want dat uitgebreide ligt in de handelingen en gebeurtenissen en veel minder bij de personages. Zo zijn de verschillende motieven en motivaties van personages te mager evenals hun persoonlijkheid. Sommige personages, zoals vooral Lilian en Lazarus blijven bij schimmen en beelden in plaats dat het echte levendige personages worden. En dat is jammer. Zelfs John weet niet van het papier af te springen.

Misschien is Rosanna wel het meest in het oog springende personage met een duidelijke heldere beschrijving, maar helaas houdt haar verhaal aan het einde abrupt op. Sowieso lijkt het einde iets te gemakkelijk en snel, bijna afgeraffeld. En dat doet niet alleen afbreuk aan het verhaal dat in het eerste deel zo zorgvuldig is opgebouwd, maar ook aan de personages die iets beters verdienden. Ook miste ik het dieper ingaan op de andere dimensie die toch een vrij grote rol speelt. Door de soms onafgemaakte of onvolledige beschrijvingen van sommige lijnen vond het ik verhaal niet helemaal in balans.

Conclusie

The Lazarus Gate is een verhaal dat zich weliswaar afspeelt in het Victoriaanse tijdperk, maar een fantasy twist aan is gegeven, waardoor het in het gaslamp genre valt. Het idee is interessant, maar weet dat toch niet altijd even goed uit te buiten. Het eerste deel is echter wel erg goed opgebouwd, spannend en mysterieus. Het tweede deel gaat wat langzamer en lijkt opnieuw te moeten opstarten. Toch vond ik het al met al een erg leuk en vermakelijk verhaal om te lezen. De Victoriaanse tijd blijf ik erg interessant vinden en Latham mixt dit met een andere dimensie. Het verhaal leest een beetje als een tv-serie en kan gemakkelijk verder uitgebreid worden. Dat gebeurt ook want het tweede deel The Iscariot Sanction en het derde deel The Legion Prophecy zijn al uit. Ik ben vooral benieuwd of sommige onafgemaakte verhaallijnen worden hervat en hoe het dit Victoriaanse universum verder vergaat.

The Lazarus Gate (2015), 397 bladzijden. Auteur: Mark A. Latham. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar.