Film Review: House of the Long Shadows (1983)

review film house of the long shadows 1983
an unexpected dinner party or is it?

House of the Long Shadows is een film gebaseerd op het boek Seven Keys to Baldpate van Earl Derr Biggers uit 1913Een spannende ghost story met een twist én vier horrorgrootheden.

Het boek is eerst geadapteerd in een toneelstuk op Broadway en vervolgens zes keer verfilmd onder de gelijknamige titel (1947, 1935, 1929, 1925, 1917, 1916) en een zevende keer in 1983 onder een andere naam, House of the Long Shadows. Vrij bijzonder op zich en dat maakt me vervolgens nieuwsgierig naar het boek zelf.  

Wat nog meer bijzonder is aan deze film is dat er vier grootheden van de klassieke horror films samen in speelden: Vincent Price, Peter Cushing, Christopher Lee en John Carradine. Alleen al deze twee bovenstaande bijzonderheden zijn redenen genoeg om de film te gaan bekijken.

review film house of the long shadows 1983
Magee trying to write his book

Het verhaal 

Een Amerikaanse schrijver Kenneth Magee wordt door zijn uitgever uitgedaagd tot een weddenschap dat hij in 24 uur tijd een boek kan schrijven dat moet kunnen tippen aan Wuthering Heights. Hiervoor krijgt hij het huis van de uitgever in Wales te leen. Maar eenmaal daar aangekomen blijkt dat hij daar niet alleen is. Er zijn twee caretakers aanwezig, een oude man en zijn oudere dochter. Een klein beetje geagiteerd trekt Magee zich terug op zijn kamer met zijn typemachine en ingepakte boterhammetjes en wil beginnen met schrijven, als er weer iemand binnen komt. Het is een oude heksachtige vrouw, die de secretaresse van de uitgever blijkt te zijn. Mary was gestuurd om een grap met hem uit te halen, maar vertelt hem dat de uitgever geen caretakers heeft voor het huis en waarschuwt hem om het huis te verlaten, want ze vertrouwt het niet. Hij wil echter blijven om zijn boek te schrijven en als Mary op het punt staat om te vertrekken in haar eentje komt een volgende persoon binnen, een man die zegt dat hij met zijn auto gestrand is en hulp kwam zoeken. Nu vertrouwt Magee het ook niet meer aangezien de man een eigen sleutel van het huis had waarmee hij zich binnen liet. En wanneer hij de eetkamer binnenkomt blijkt dat de dochter van de caretaker een hele maaltijd voor een weeshuis heeft klaargemaakt, alsof ze meer bezoek verwachtte. Magee vraagt zich af wat er allemaal aan de hand is en weigert te vertrekken, niet alleen meer om zijn boek af te schrijven maar ook om uit te vinden wat hier gaande is. Hij krijgt hulp van nog een bezoeker, Meneer Corrigan die het huis misschien wil kopen. Als er dan op de koop toe iemand het loodje legt en iemand anders wordt vermoord en alle autobanden stuk zijn gesneden, verandert de weddenschap plotseling in een hachelijke situatie. Wat voor geheimen schuilen er binnen de muren van dit huis? En is Magee ooit nog in staat om zijn boek te kunnen schrijven en de weddenschap te winnen?

review film house of the long shadows 1983
a lot of cheesy horror fun

Gotische klucht

Alhoewel het een jaren 80 film is, geeft het een vibe af van een film die eigenlijk veel ouder is. Dat komt niet in het minst door de grote horroracteurs die met bijpassende theatraliteit het huis betreden, maar ook doordat de film erg traag is, zijn geheimen langzaam ontvouwt en het idee erg gotisch aandoet. Ook doet de film denken aan een toneelstuk door setting en de wat statische handelingen in het eerste deel van de film wanneer Magee net kennis maakt met zijn verschillende ongenode gasten.

Dit doet sterk denken aan een (deuren)klucht, waarbij er allemaal mensen schijnbaar wel of niet iets met elkaar te maken hebben en bijna allemaal een geheim hebben dat ze proberen te bewaren op de meest onmogelijke en gekke manieren. In dit geval gaat het om het mysterie van de mensen en het huis. Een soort murder-mystery klucht. Dat idee is erg leuk, maar komt op beeld niet altijd even goed tot zijn recht. Wel heeft het al deze ingrediënten om dit tot een hilarisch stuk te kunnen maken, wat helaas niet ten volle wordt benut.

Maar er zijn ook negatieve kanten aan de ouderwetse vibe. Zo zijn de special effects niet om over naar huis te schrijven, zijn de deathscenes van de niet-grootheden niet al te best en komt de parodie niet goed uit de verf.

review film house of the long shadows 1983
a cheesy horror murder mystery

Magee als antiheld

Maar wat de film echt geen goed heeft gedaan is de rol van Magee die door Desi Arnaz Jr wordt vertolkt. Het acteerwerk is flauw en slap, maar het personage is misschien nog slapper. Magee is passief, egoïstisch en engagingloos. Hij vindt alles maar raar, gaat om indruk te maken op Mary een beetje op onderzoek uit, vindt het vervolgens allemaal nog raarder, is niet ondersteboven van een paar moorden en wil alleen maar verder schrijven aan zijn boek. Dit benadrukt wel de rol van de antiheld in deze parodie op zulke melodramatische formules en de bijbehorende stereotypes. Toch wordt niet geheel duidelijk dat dit een parodie is. En eigenlijk verraadt (achteraf gezien) dit gedrag wel een beetje de clou.

The Big Four

Zijn ongenode gasten echter stelen de show. Christopher Lee doet waar hij goed in is met zijn charismatische hoofd en loomende en indrukwekkende gestalte. Peter Cushing is een keer niet de held, maar de wat angstige frêle man, die hij feilloos neerzet. Vincent Price met zijn markante hoofd is een figuur op zich, die een heerlijke dramatische vertolking geeft aan zijn personage. John Carradine is minder aanwezig, subtiel maar effectief.

review film house of the long shadows 1983
Christopher Lee, John Carradine, Peter Cushing, Vincent Price

Grappig mysterie

Het gegeven en mysterie rond deze gasten is het leukste van de hele film. Hun personages geven een lichtelijk komisch tintje aan hun aanwezigheid en natuurlijk het grote mysterie rondom hen. Dat mysterie leunt zwaar op een gotisch verhaal en is als verhaal en gegeven datgene wat de echte horror in de film brengt.

Magee zit hierin eigenlijk alleen maar in de weg. Hij is een toeschouwer die hoogst passief en toch irritant is en een vreemde eend in de bijt van de hele film. De kijker moet eigenlijk door middel van hem het verhaal beleven en zo tot de onthulling van het mysterie komen, een noodzakelijk kwaad zeg maar.

De twist(s)

De film heeft een twist zoals elk mysterie dat heeft, maar er zit een twist in een twist in een twist. En dat is niet alleen erg cheesy, maar neemt ook de kijkers niet erg serieus. Ik ben benieuwd hoe dat einde in het boek verloopt. De eerste twist is de allerleukste en het eigenlijke verhaal in het verhaal. De tweede twist is enkel grappig door de interactie van Price met Lee, die nog het meeste weg heeft van een parodie. Maar de derde twist is teveel van het goede.

review film house of the long shadows 1983
whodunnit?

Conclusie

House of the Long Shadows is niet heel erg goed, alhoewel het verhaal in de film best leuk is, mits je van gotiek houdt. Het hele idee en de opzet is leuk en er schemert duidelijk door dat dit een erg goed stuk op toneel zou kunnen zijn, waar het waarschijnlijk veel beter tot zijn recht komt. De rollen voor de vier grootheden zijn daarmee niet per se te min, maar wanneer je deze vier samen in een film krijgt, maak er dan iets horror fantastisch van. Dat is helaas niet gebeurd.

Praktische info

  • House of the Long Shadows (1983) 101 min
  • Directed by: Pete Walker
  • Produced by: Menaham Golan
  • Screenplay by: Michael Armstrong
  • Based on: Seven Keys to Baldpate by Eral Derr Biggers
  • Starring: Vincent Price, Christopher Lee, Peter Cushing, John Carradine, Desi Arnaz Jr
  • Music by: Richard Harvey
  • Cinematography: Norman Mangley
  • Edited by: Robert Dearberg
  • Production company: London-Cannon Films
  • Distributed by: Cannon