Film Review: The Babysitter (2017)

review film the babysitter 2017
the babysitter

Netflix heeft met The Babysitter een originele en verrassende horror comedy afgeleverd die zorgt voor een hilarische reeks van gebeurtenissen.

De film is een mix tussen een horror en een comedy met brute kills, hilarische over de top acties en heeft een heerlijke campy feel over zich. Daarbij is er ook nog ruimte voor het coming of age verhaal van Cole en een vleugje tienerromantiek. Deze bijzonder grappige mashup die bij tijd en wijlen ook nog spannend is, is zeer vermakelijk en zeker de moeite waard om te kijken.

review film the babysitter 2017
Cole and Bee, the best babysitter ever, having fun

Het verhaal

Cole is twaalf jaar en heeft als enige tiener nog een babysitter, Bee. Hij wordt namelijk erg beschermd opgevoed door wel vrij stoere ouders, maar die nog steeds denken dat Cole een klein kind is. Cole wordt dan ook gepest door een buurjongetje Jeremy en vindt zijn buurmeisje Melanie in het geheim erg leuk. Bee is degene die hem hierin steunt en hem zegt dat hij bijzonder is. Bee is heel cool en lief voor Cole en neemt het telkens voor hem op, de ideale babysitter. Cole is angstig aangelegd, heeft een voorkeur voor nerderige dingen, wil later agent worden en is nog steeds naïef qua seksualiteit. Als Melanie dan ook op een dag zegt dat Bee waarschijnlijk haar vriendje uitnodigt, als ze op Cole past, en seks met hem heeft, kan Cole daar nauwelijks nog bij. Dus Melanie daagt hem uit dit keer niet te gaan slapen en te kijken wat Bee ’s avonds als hij normaal gesproken slaapt, allemaal uitspookt. Als die avond, wanneer hij in zijn bed ligt en hij met Melanie facetimed en hij een aantal andere jongeren het huis ziet binnenkomen, zegt Melanie gelijk dat het een orgie is, wat Cole eerst moet googlen, en spoort zij hem aan om te gaan kijken. Maar wat Cole dan ziet in zijn eigen huiskamer is veel erger dan een orgie. Hij ontdekt dat Bee onderdeel is van een sekte en dat ze zojuist iemand hebben vermoord en zij nu achter zijn bloed aanzitten. Dit is het begin van een lange nacht waarin Cole zichzelf moet verdedigen tegen de aller domste sekteleden ooit. Maar Bee blijkt een geduchte tegenstander.

review film the babysitter 2017
till he finds out what Bee really does when he sleeps

Cole, de innemende held

De film begint erg goed met het neerzetten van het personage Cole. Hij is zo innemend en leuk, naïef, dat wel, maar dat geeft het personage gelegenheid om te groeien. De enige waarmee hij een goede relatie heeft is Bee. Zijn ouders zijn te druk met elkaar en hun seksuitjes en echte vrienden op Melanie na heeft hij niet. Alhoewel zijn ouders hem proberen te helpen in zijn weg naar volwassenheid, zijn ook zij nog erg naïef in hun manier waarop ze Cole behandelen.  Maar twaalf jaar is ook een soort keerpunt, waarop je nog een beetje kind bent en speelt met auto’s, poppen of wat dan ook, maar ook al seksuele gevoelens begint te krijgen. Het is het begin van een verwarrende periode.

Ook het feit dat Cole zich vaak raar en anders voelt en graag normaal zou willen zijn, spreekt boekdelen. Maar ook gedurende de hele hachelijke situatie waarmee Cole die avond te maken krijgt, komt dit naar voren. Het wordt tijd om heel snel over al zijn angsten, zoals naalden en spinnen, heen te groeien wil hij deze nacht überhaupt overleven. Verborgen in deze film zit dus een mooi klein coming of age verhaal, dat tussen al die hilariteit wel echt serieus genomen wordt. Want de enige normale karakters zijn Cole zelf en Melanie, wat de sterke ruggengraat van de film is en waardoor het nooit te flauw wordt.

review film the babysitter 2017
there is a really crazy cult in his house

Hilarische stereotypische personages

Want aan hilarische personages ontbreekt het niet in deze film. De ouders van Cole, zijn zoals alle ouders natuurlijk raar, zeker in de ogen van hun kind. De vader van Melanie heeft een midlife crisis. En pestkop Jeremy spoort sowieso niet. Maar het toppunt zijn de sekteleden van Bee. Dat zijn stuk voor stuk over de top hilarische stereotypen. Van de zeer domme cheerleader Allison, de domme macho man Max, de Afro-Amerikaanse dude, John, die op een Wayans figuur uit de Scary Movies lijkt en de Aziatische chick, Sonya, die van het morbide houdt.

Het is aan Cole om hen één voor één uit te schakelen. Dit doet hij op een echte typische manier die alleen een jongetje van twaalf kan bedenken. Een beetje a la Home Alone, maar dan met over de top brute kills. De sfeer is hierdoor echt camp en zo bedoeld. Er zijn veel flauwe grappen over seks, maar zo gedaan dat je lacht om de domheid van de personages in plaats van de zogenaamde seksgrappen. De film weet hierin heel goed op een dunne lijn te balanceren en slaat nooit door. Ook niet in het minst omdat Cole zorgt voor die normale weldenkende kant. Dat werkt heel goed in de film.

review film the babysitter 2017
luckily he gets some help from his friend Melanie

Manier van filmen

De manier van filmen is vrij speels en fun. De teksten die soms in beeld verschijnen benadrukken deze fun en ook het personage van Cole. Maar ook het gebruik van de camera, de manier van meebewegen, de manier waarop deze soms op Cole is gericht en meebeweegt in deinende beelden is erg origineel gedaan. Het geeft heel goed de lichamelijke en geestelijke toestand weer wanneer Cole ontdekt dat Bee onderdeel is van een sekte en dat hij nu aan de beurt is als volgende slachtoffer. Het geeft de focus weer die de gehele film door gericht is op Cole. Hij is dan ook in elke scène aanwezig en we zien niets dat hij niet ziet. De film is geheel vanuit zijn verhalend perspectief geschoten waardoor de coming of age ook goed tot zijn recht komt en de campy hilariteit van buitenaf komt.

De film heeft een goed tempo, met goed gekozen rustpunten en sterke editing, waarin de humor ook goed uitkomt. De muziek draagt eveneens goed bij aan de desbetreffende situatie, draagt bij aan de hilariteit en is afwezig op de juist gekozen momenten.

Er is genoeg gore en in het rond spuitend bloed te vinden in de film, er vallen aardig wat doden, maar dat is op zo’n campy manier gedaan, over de top, dat de komische vibe erg goed overkomt en er geen twijfel over bestaat. Alhoewel de kills bruut zijn en er niet alleen maar bad guys dood gaan, is de toon niet naargeestig of eng. Er wordt een afstand geschapen tussen het overdreven gedeelte en de realiteit. Terwijl Cole zelf een levensecht personage blijf. Dat is erg sterk aan de film.

review film the babysitter 2017
time to grow up and to not be afraid anymore

Conclusie

The Babysitter is een heerlijke mashup van campy humor, horror, brute kills en een coming of age verhaal. De humor, spanning, hilariteit en het echte van Cole zijn perfect in balans, waardoor de film erg vermakelijk is zonder flauw te worden. De over de top personages komen goed tot hun recht en vooral de cheerleader is over de top dom en grappig. Maar ook Max heeft samen met Cole nog een heel absurdistisch momentje waarbij zelfs Cole niet meer weet hoe hij op deze domheid moet reageren. De kills zijn origineel en inventief en het verhaal verloopt in een goed tempo, waarbij goed gespeeld is met de cinematografie en editing. De film weet precies wanneer het gas moet geven en wanneer het gas terug moet nemen. The Babysitter is een aanrader voor iedereen die van harde humor houdt en over de top kan waarderen. Het is een film die zichzelf niet te serieus neemt, maar Cole wel en dat komt de film zeker ten goede.

Praktische info

  • The Babysitter (2017) 85 min
  • Directed by: McG
  • Produced by: McG, Mary Viola, Zack Scholler
  • Written by: Brain Duffield
  • Starring: Judah Lewis, Samara Weaving, Emily Alyn Lind, Hana Mae lee, Robbie Amell, Bella Thorne, Andrew Bachelor
  • Cinematography: Shane Hurlbut
  • Edited by: Peter Gvozdas
  • Production company: Boies/Schiller Film Group Productions, Wonderland Sound and Vision
  • Distributed by: Netflix