Boek Review: The Brentford Triangle (Robert Rankin, 1982)

review book the brentford triangle robert rankinDit is het tweede deel van de Brentford Trilogy, waarin niet alleen de hoofdpersonen weer duidelijk hun eigen zelf zijn, maar waar ook de stijl, de humor en de opbouw bijna gelijk zijn aan het eerste deel, maar dan met een andere invulling. Het lijkt dan ook soms alsof je het eerder hebt gelezen. De hoofpersonen spelen precies dezelfde rollen en zijn in dit tweede deel niet verder uitgediept. John Omally en Jim Pooley gaan nog altijd hun eigen gang, proberen altijd overal een slaatje uit te slaan, willen zich eigenlijk niet met de wereldgebeurtenissen bemoeien, maar worden toch altijd weer op de één of andere manier betrokken bij het einde van de wereld en zijn zij tegen alle verwachtingen in, behalve die van professor Slocombe, weer de redders in nood.

Professor Slocombe weet zoals gewoonlijk weer overal heel veel vanaf en manipuleert Omally en Pooley op een slinkse wijze in heldenrollen, wat een beetje doet denken aan Gandalf. Nevill de parttime barman ziet het zoals altijd niet meer zitten en wordt nu dag en nacht geteisterd door een game-automaat in de pub. Norman doet weer fantastische uitvindingen die dit keer een grote rol spelen in het redden van de wereld. En Archroy is geheel met zijn eigen zaken bezig en dat is het vinden en terughalen van de ark van Noach.

Het verhaal 

Jim Pooley en John Omally hebben het golfen opgepakt, maar omdat zij natuurlijk liever volgens geheel eigen regels spelen, waar de golfclubs niet van gediend zijn, besluiten ze van de volkstuintjes hun eigen golfterrein te maken. Maar er is iets aan de hand daar. Er verschijnt plots een kameel uit het niets. Er verschijnen vreemde rune tekens op de grond. En er lopen allemaal mannetje stiekem in de rondt die op Jack Palance lijken. Vreemde zaken waar Omally en Pooley het fijne van willen weten en de hulp vragen van professor Slocombe. Maar er zijn meerdere spelers in het spel, zoals de postbode Small Dave, Norman die op een heel bijzondere uitvinding zit te broeden. En Neville heeft het te stellen met een nieuwe geplaatste gamelaserspel in zijn pub die niet uit te krijgen is en waar een joch constant op zit te spelen. En dan duikt Soap Distant die al jaren vermist was ook nog weer eens op.

Bekende formule

Hoewel dus alles zeer bekend voorkomt in dit boek is dit deel minder geestig dan het eerste deel en misschien ook wel daarom. Enerzijds is het een feest der herkenning, maar het is anderzijds wel weer dezelfde formule op herhaling. Dat daarbij de gehele opmaak ook hetzelfde is draagt niet bij tot een verrassend verhaal. Het verrassende verhaal laat een beetje op zich wachten, terwijl het einde eigenlijk teveel darts bevat dan ik zelf leuk vind en de oplossing iets teveel aan het toeval wordt overgelaten wat op zich niet erg zou zijn, maar de echte humor blijft jammer genoeg wel uit.

Het is natuurlijk niet geheel verloren tijd als je dit boek hebt gelezen, want wie van deze stijl houdt en van de personages zal het een vermakelijk boek zijn. Maar van een tweede deel verwacht je toch iets meer, qua uitdieping van de karakters van de personages. En graag ook een iets andere opbouw. Er verschijnen iets meer personages ten tonele en oude personages die “kwijt” waren geraakt in het eerste deel, noem een Soap Distant, duiken plots weer op. Er zitten leuke vondsten in het boek, maar helaas wel iets te voorspelbaar, en hebben niet de overhand. Toch is dit tweede deel wel iets makkelijker geschreven dan het eerste boek. De zinnen zijn losser en sneller en het lezen gaat daardoor iets vlotter.

Voor toen zeker origineel

Volgens de formule van Robert Rankin heeft bovenstaande natuurlijk alles met elkaar te maken en komt dat op het einde allemaal samen en leven Omally en Pooley nog weer een dag waarop ze een lekker biertje of een goede whisky kunnen pakken. Maar dit keer hoeven ze het niet op te nemen tegen een soort antichrist demon, zoals in The Antipope maar tegen aliens van de dwergplaneet Ceres. Het hele idee is leuk en er zitten zoals al gezegd leuke vondsten in, maar het is niet superorigineel…meer.

Want laten we niet vergeten dat dit boek in 1982 is geschreven en dat de Arcadespellen toen pas net op de markt waren. Space Invaders kwam uit in 1978 (ik ook), Pac-Man in 1980 en Donkey Kong in 1981. Dus Robert Rankin speelde meteen in op de toen heersende trend waarvan vele oude pubgangers waarschijnlijk ook echt knettergek van werden, van dat geblieb terwijl je een biertje probeert te drinken. Dus met dat in het achterhoofd, leest dit  boek alweer een stukje anders.

Dat wil echter nog niet zeggen dat ik het niet jammer vind dat hij weer voor eenzelfde soort opbouw heeft gekozen, dat maakt het ietwat saai en voorspelbaar. Wat ik daarentegen wel leuk vind is dat hij wel weer schijnbaar allerlei losse elementen heeft waar iedereen afzonderlijk mee bezig is en mee heeft te stellen, toch uiteindelijk allemaal met elkaar te maken hebben en aan het einde samenkomen. Wat dat betreft is dat ook eenzelfde structuur, maar dat werkt dan weer wel heel goed.

Conclusie

The Brentford Triangle is wederom een klein humoristisch verhaal met geheel anders dan anders soort personages. In dit verhaal gebeurt er veel, alhoewel het luchtiger en minder dark is dan het voorgaande boek. Maar waaruit blijkt dat de pub toch wel dé plek is waar het allemaal gebeurt. Dat dit niet het leukste avontuur van John Omally en Jim Pooley is mag niet deren, want hun volgende avontuur East of Ealing is weer erg komisch en verrassend.

Meer lezen over The Brentford Trilogy? Klik dan op onderstaande link:

Praktische info

The Brentford Triangle (1982), 237 bladzijden. Auteur: Robert Rankin. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar.