Film Review: Dead End (2003)

review film dead end 2003
dead end

Dead End is een kleine maar bijzondere horror film, die zich richt op sfeer met een surrealistisch randje.

Dead End is volgens mij een film die onder de horror radar is gebleven. Dat is volkomen onterecht, want deze aparte horror is zeer sterk neergezet en vormt zich rondom de personages die op op Kerstavond op weg zijn naar familie om daar Kerst te vieren. Alhoewel het doorschemert dat niet iedereen hier op zit te wachten en duidelijk de bekende Kerst issues de revue passeren, ligt daar de focus niet op. Het draagt echter wel bij aan een bepaalde sfeer, die ongemakkelijk is op een paar fronten. Met surrealistische elementen die zijn toegevoegd, krijgt deze film een zeer fantasy achtige vibe, maar waarbij het horror gehalte langzaam maar zeker steeds meer toeneemt. Dat deze horror zich afspeelt op maar een plek, met slechts een handvol personages, waarbij de spanning en sfeer steeds hoger op gaat lopen, zorgt ervoor dat deze horror tot één van mijn favorieten behoort.

review film dead end 2003
who is the woman in white?

Het verhaal 

Het is Kerstavond en vader Frank en moeder Laura zijn met hun puberzoon Richard en hun volwassen dochter Marion en haar vriend Brad op weg naar de familie van Laura om daar Kerst te gaan vieren. Frank besluit echter dit keer om een andere weg te nemen, een kortere binnenweg, maar al gauw bevinden ze zich op een hele lange weg waar ze maar geen ander verkeer tegen komen. Terwijl ondertussen de spanningen tussen de gezinsleden een beetje oplopen, zien ze plotseling een vrouw in het wit langs de weg en Frank besluit te stoppen. Ze lijkt gewond en ze heeft een baby bij zich, maar wanneer ze uitstappen blijkt ze verdwenen. Bij een boswachtershutje proberen ze hulp te zoeken, maar dan gebeuren er vreemde dingen. Brad is plotseling verdwenen en Marion ziet hem opgesloten achterin een oude auto voorbij rijden. Ze zetten de achtervolging in, maar vinden Brad dood op de weg. En dat is nog maar het begin van de hachelijke situatie waarin de familie zich bevindt. De mysterieuze auto, de mysterieuze vrouw, de eindeloze weg die niet op de kaart staat… Kerstavond wordt een nachtmerrie.

review film dead end 2003
a horrible discovery

Personages

De film begint wanneer ze al in de auto zitten. Al snel leer je door typische zinnen en gedrag, ieder lid van het gezin kennen. aangezien dit de enige personages zijn, is het wel van belang dat deze enigszins worden uitgediept. Deze uitdieping gebeurt voornamelijk doordat als een flipperbal de emoties en gevoelens door de auto kaatsen, wat niet alleen voor een ongemakkelijke sfeer zorgt, maar ook voor veel droog komische situaties en gesprekken. Laura is een moeder die de moed er probeert in te houden, maar na de dood van Brad al snel op instorten staat en uiteindelijk helemaal in crazy denial gaat. Richard is de irritante puberzoon, die rationeel probeert te denken, maar in feite zeer irrationeel is en hormoongestuurd en steeds een rustig plekje in het bos probeert te zoeken om een jointje te roken. Marion is psychiater van beroep, maar gaat even compleet katatonisch wanneer Brad dood is. Toch weet zij zich later flink te herpakken en vertoont sterk gedrag. Frank is duidelijk de man des huizes, althans zo probeert hij zich te gedragen, alhoewel hij geneigd is snel tot woede over te gaan in plaats van helder handelen, maar uiteindelijk weten we waar Marion haar sterke karakter van heeft. De karakters van de personages die lekker kunnen botsen zorgen er voor dat de problemen die zich voordoen op de donkere weg door het bos, extra wrijving geven en overwegend niet rationeel worden benaderd. Dat proberen Frank en Marion in het begin nog wel, voordat de echte ellende begint, maar al gauw zijn ook zij niet meer tegen de onlogica en vreemde gebeurtenissen opgewassen. De droge humor komt daarentegen van Laura en Richard die beiden irrationeler zijn. 

review film dead end 2003
very surreal

De sfeer is claustrofobisch, beklemmend, surrealistisch

De beklemmende claustrofobische omgeving, de freaky en surrealistische gebeurtenissen zijn niet slechts het decor van de reacties en het gedrag van de familie. De spanningen tussen hen gaan op en neer, net zoals het gedrag dat telkens wisselt van rationeel naar irrationeel, van angst tot daadkracht, van ontkenning tot gekte. Al deze reacties zijn vrij realistisch en ook erg realistisch in beeld gebracht. En juist die reacties voeren de spanning op in de film. Maar dat zorgt er tevens ook voor dat er genoeg humor aanwezig is, maar ook vrij heftige emotionele scènes en verontrustende scènes. Die humor is lekker donker en ligt voornamelijk in de keuzes en reacties van de personages, waardoor de humor soms ook iets tragisch heeft, maar ook erg komisch kan zijn. 

Dat is het sterke punt van de film: de combinatie tussen de personages en hun omgeving. Die omgeving, een lange eindeloze weg door een dicht donker bos, waarbij ze geen enkele andere auto tegen komen dan de enge klassieke oude wagen, waardoor Brad is ontvoerd, is simpel, maar juist daardoor erg sterk. Want het bos is gewoon een normaal bos, dicht en donker weliswaar, maar daar is op zich niets vreemd aan. Maar door de vreemde surrealistische beelden zo te plaatsen wordt het bos in één keer iets angstaanjagends en gevaarlijks. Met slechts hun eigen koplampen, geen enkele wegverlichting voelt de familie zich al gauw klein en onbeschermd. Dit geeft ook zeer mooie beelden en worden de enge shots erg benadrukt. Want wat is er niet creepy aan een ouderwetse kinderwagen die zomaar plotseling midden op de weg staat. Of een vrouw in het wit die langs de rand van het bos staat. Of een klassieke wagen die uit lijkt te zijn op het doden van de familieleden. Soms doet de film qua sfeer en manier van filmen denken aan In the Mouth of Madness (1994) van John Carpenter, en dan voornamelijk de scène uit die film waar ze op een donkere weg een eenzame fietser tegenkomen. Dat soort vervreemde beelden zorgen voor een unheimisch gevoel, dat ook zeer sterk aanwezig is in Dead End. Wat er precies aan de hand is, wordt pas duidelijk aan het einde van de film, maar tot die tijd wordt de kijker meegenomen in een trip in een ander soort madness.

review film dead end 2003
it’s getting a little gruwesome

Sterk in eenvoud

Er is weinig gore in de film te bekennen, en de weinige gore die er is, is erg uitgekiend neergezet. Dat maakt van deze film geen gore festijn zodat de aandacht niet van de personages afgeleid wordt, maar juist er meer naar toe wordt getrokken. Naast dat er weinig gebruik wordt gemaakt van gore, is er ook weinig gebruik gemaakt van special effects. Ook daarin toont de film grootsheid in eenvoud. De goed gekozen muziek ondersteunt de sfeer in verschillende situaties. Alhoewel de film erg gericht is op sfeer, ontbreekt de echte horror niet, die zich uit in verschillende enge scènes.

De film is qua gebeurtenissen en actie vrij rustig, er gebeurt niet erg veel. In zijn eenvoud weet de film daardoor diepte te scheppen in de personages. Er is een groot gevoel voor sfeer, mede dankzij de beelden van bovenaf gefilmd waardoor een immens bos zichtbaar is en een kleine weg waarop zij rijden en hun koplampen slechts een aantal meter voor hen uitschijnen. De sfeer is de auto, waarin ze met z’n vijven zitten is beklemmend, niet alleen door de kleine ruimte, maar ook door de spanningen die geen kant op kunnen. Wanneer ze zich buiten de auto begeven, is daar eenzelfde soort claustrofobisch gevoel, door het dichte donkere bos waardoor juist hun nietigheid wordt benadrukt. Terwijl je voelt dat het bos op hen drukt. Er is echter prachtig acteerwerk geleverd van de acteurs die de personages helemaal tot leven laten komen. Want eigenlijk berust de hele film op hun personages, zowel in script als qua uitvoering. Wat dat betreft lijkt de film net een toneelstuk of een roman. Want alhoewel de shots en beelden mooi en zeer goed gekozen zijn, waardoor de enge sfeer wordt benadrukt, is het niet per se een erg visuele film, maar wel erg voelbaar. 

review film dead end 2003
the mysterious car

Conclusie

Dead End is een sterke, beklemmende horror die zich richt op sfeer en personages, waarvan de uitvoering op elk vlak zeer goed is en die vrij heftig kan zijn en een diepe indruk achter kan laten. Dead End is een fantastische kleine horror die tot in de puntjes goed is neergezet en een bijzondere en creepy horror ervaring oplevert.

Praktische info

  • Dead End (2003) 85 min
  • Directed by: Jean-Baptiste Andrea, Fabrice Canepa
  • Produced by: James Huth
  • Written by: Jean-Baptiste Andrea, Fabrice Canepa
  • Starring: Alexandra Holden, Ray Wise, Lin Shaye, Mick Cain, Billy Asher, Amber Smith
  • Music by: Greg De Belles
  • Cinematography: Alexander Buono
  • Edited by: Antione Vareille
  • Production company: Sagittaire Films, Captain Movies
  • Distributed by: Lionsgate Entertainment