Boek Review: Slade House/ Doorgang (David Mitchell, 2015)

review book slade house david mitchell doorgang

‘I’ve stopped, because the far end of the garden, the wall with the small black door – it’s gone all faint and dim. Not because of evening. It can’t be four o’clock yet. Not because it’s misty either. I look up – the sky’s still bluish, like it was before. It’s the garden itself. The garden’s fading away.’

Slade House is het zevende boek van David Mitchell en het meest recente en tevens het eerste boek dat ik van hem heb gelezen. Dat laatste was bij nader inzien (na het geheel te hebben uitgelezen) misschien niet zo heel handig. Want op één of andere manier zijn alle voorgaande boeken in meer of mindere mate met elkaar verweven, zonder dat het vervolgen zijn. Hierdoor worden er een aantal termen niet uitgelegd, terwijl ze wel belangrijk zijn voor het verhaal. Maar ook het boek Slade House zelf bestaat uit vijf verhalen die met elkaar zijn verweven. Een soort anthologie over Slade House, verweven tot één verhaal.

Het verhaal

Het zijn vijf schijnbaar afzonderlijke verhalen die door middel van een bijzonder huis met elkaar zijn verweven. Dit huis heet Slade House en zal zijn geheimen langzaam voor je openen wanneer je het pand durft te betreden.

The Right Sort, 1979

Dertien jarige Nathan Bishop en zijn moeder gaan op uitnodiging naar Slade House, waar Nathan allerlei vreemde dingen ervaart.

Shining Armour, 1988

CID agent Gordon Edmonds gaat op zoek naar Slade House in verband met de verdwijningszaak van de Bishops, waarbij een ooggetuige Fred Pink hen daar nog had gezien, waarna hij door een ongeluk 9 jaar in coma heeft gelegen.

Oink Oink, 1997

Vijf studenten van een paranormaal onderzoeksclubje gaan op onderzoek uit in Slade House. Waarbij Fred Pink de oom van één van hen blijkt te zijn.

You Dark Horse You, 2006

Freyda, de zus van Sally, één van de paranormale onderzoekers uit 1997, gaat een interview afnemen van Fred Pink in de Fox and Hounds pub om de hoek van Slade House. En komt zo meer te weten over het huis en zijn bewoners.

Astronauts, 2015

Psychiater Dr. Iris Marinus- Fenby gaat op zoek naar het geheim van Slade House.

Opbouw

Tijdens elk verhaal kom je meer te weten over Slade House en zijn twee bewoners. Maar in het vierde verhaal wordt praktisch bijna alles in één grote monoloog uit de doeken gedaan, wat ik persoonlijk altijd een beetje jammer vind. Beetje bij beetje tot de ontknoping komen vind ik leuker. Afgezien daarvan zit het verhaal solide in elkaar. Maar wie dit soort verhalen vaak leest, zal niet heel erg onder de indruk zijn van het idee en de plotwending. Daar is het net niet origineel genoeg voor.

De schrijfstijl van elk verhaal over iedere personages is de kracht van dit boek. De personages komen echt tot leven en maakt iedere unieke kijk op Slade House interessant om te lezen en wordt het hierdoor geen herhaling, wat de inhoud van ieder plot van ieder verhaal wel is. Totdat je bij het vijfde verhaal bent beland…

Elk verhaal wordt vanuit de eerste persoonvorm enkelvoud verteld, door 5 verschillende personen dus, die ieder op hun eigen manier hun belevenissen in Slade House vertellen. Want de 5 personages en 5 perspectieven hebben ieder hun eigen karakter en kijk en sfeer, waarbij het ene personage geliefder of herkenbaarder zal zijn dan het andere voor de lezers.

Persoonlijk vond ik het eerste verhaal, verteld vanuit een dertien jarig jongetje dat waarschijnlijk last heeft van autisme of asperger, het spannendst, maar ook erg bijzonder mooi verteld.

Het volgende dat opvalt is dat het volledig in de tegenwoordige tijd is geschreven, behalve het eerste gedeelte van het tweede verhaal. Als dat opzettelijk zou zijn, heb ik in het boek niet kunnen vinden waarom. Misschien, zo dacht ik, maakte dat onderscheid tussen illusie en werkelijkheid, maar deze verleden tijd, heeft zich in geen enkel ander verhaal herhaald en kon ik geen verband leggen. De algehele schrijfstijl in tegenwoordige tijd geeft trouwens wel een apart effect, dat misschien niet direct opvalt, maar wel onbewust aparter aanvoelt. 

Conclusie

Slade House leunt sterker op de vertelkunst en de manier waarop de verschillende verhalen met elkaar zijn verweven dan op het plot zelf. Het is een prettig  boek om te lezen met meer aandacht voor de personages dan voor het plot. Personages overigens die door al zijn boeken zijn te vinden, wat het daarom ook verstandig maakt om bij het eerste boek te beginnen dat hij heeft geschreven denk ik. Dan worden zowel de rol van personages, het plot en enkele termen, wat duidelijker, hoop ik. Dus ik ga bij het eerste boek beginnen om daarachter te komen.

Praktische info

Slade House (2015), 233 bladzijden. Auteur: David Mitchell. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: Doorgang.