Boek Review: Naomi’s Room (Jonathan Aycliffe, 1991)

review book naomi's room jonathan aycliffeJonathan Aycliffe is een pseudoniem van Dennis MacEoin waaronder hij ghost stories heeft geschreven. Naomi’s Room is daarvan zijn eerste werk. Onder het pseudoniem Daniel Easterman heeft hij ook nog een aantal thrillers geschreven. Alhoewel Naomi’s Room bestempeld wordt als een ghost story is het ook een echte horror, waarbij ouders niet alleen hun kind verliezen, maar waarbij ook een gruwelijk geheim langzaam wordt ontvouwen dat eindigt in een akelige twist. 

Het verhaal

Het verhaal wordt geschreven als een memoire van Charles Hillenbrand, wanneer hij in de 50 is en sinds lange tijd weer is teruggekeerd naar het huis waar hij met zijn vrouw Linda en dochtertje van rond de 5, Naomi, 20 jaar geleden heeft gewoond. Op een zware sombere toon vertelt/schrijft hij zijn verhaal op wat er toen is gebeurd.

Op de dag van kerstavond 1970, stuurt Linda hem met Naomi naar Londen voor de dag, zodat zij in alle rust het kerstdiner kan voorbereiden. In een groot warenhuis raakt Charles Naomi op gegeven moment kwijt. En na een lange zoektocht wordt haar lichaam de volgende dag gevonden. Deze zaak was behoorlijk in het nieuws en dag en nacht lag er pers voor de deur, totdat het oud nieuws was geworden en de pers afdreef. Behalve journalist en fotograaf Lewis, die Charles met een dringend verzoek opbelt, er staan namelijk merkwaardige en verontrustende beelden op de foto’s die hij van hen en hun huis heeft geschoten. Te zien zijn 2 meisjes en een vrouw in Victoriaanse kleding, die er niet waren op het moment dat hij de foto’s nam.  Na een zoektocht komt Charles erachter dat deze personen ooit in hun huis hadden gewoond en even akelig aan hun einde waren gekomen als Naomi. Charles is nu vastbesloten om de waarheid boven te halen omtrent Naomi’s dood en de verschijningen in zijn huis. Want als de doden niet dood blijven lopen zowel hij als Linda en Lewis gevaar.

Meeslepend

Alhoewel dit zijn eerste spookverhaal is, is de opbouw ontzettend goed. Het begint met de vertelling door een sombere, zwaarmoedige oude man, die nog worstelt met het verleden. Maar naarmate het verhaal vordert verandert de toon in een geestdriftige zoektocht die een obsessie dreigt te worden. Zoals Charles het opschrijft wordt je meegenomen in zijn belevenissen, hoe hij dat ervaart en op deze manier ontwikkelt het plot zich ook.

Met enge scènes die fragmentarisch geschetst worden, zonder enge details, zijn de creepy gebeurtenissen heel effectief weergegeven en spreken tot de verbeelding die soms best gruwelijk kunnen zijn. En niet alleen de verschijningen, maar ook de beschrijvingen van alle gebeurtenissen daaromheen zijn akelig eng. Maar daar blijft het niet bij, want naarmate Charles vordert met zijn verhaal, haalt het verleden hem langzaam in. En heeft dit verhaal een staartje en een enorme twist. 

Conclusie

Dit is een lekkere enge, akelige ghost story, doordat het realistische elementen combineert met spookverschijnselen en je als lezer hierdoor lang in het ongewisse wordt gehouden wat er toen precies werkelijk is gebeurd. Het is eng en effectief beschreven, met de nodige cliché elementen (want geesten en enge mannen en enge geluiden en dergelijke in het huis en nare gebeurtenissen in het verleden), maar op zo’n manier vertelt dat het nergens cliché aandoet. Het verhaal is niet alleen creepy, maar ook wat luguber en je moet wel tegen een horror stootje kunnen. Dit is namelijk geen ghost story waarbij iedereen at peace komt… Je bent gewaarschuwd.

Praktische info

Naomi’s Room, (1991), 216 bladzijden. Auteur: Jonathan Aycliffe. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar.