Film Review: Oculus (2013)

review film oculus 2013 kaylie mirror
Kaylie and the Lasser glass

Oculus is een film waarnaar ik heb uitgekeken. Ik kon niet wachten hem te bekijken nadat ik de trailer had gezien.

De trailer bevatte namelijk goede horrorshots, een kwaadaardige spiegel en Karen Gillan, die Amy Pond speelde in de serie Doctor Who in seizoenen 5, 6 en 7. Dit is haar eerste Hollywood film en horror. De film is gebaseerd op de korte film van Mike Flanagan, Oculus: Chapter 3: The Man with the Plan uit 2006, die ook bij deze film de regie op zich nam.

review film oculus 2013 kaylie
Kaylie obtaining the Laser glass

Het verhaal

Kaylie, 23 en Tim, 21 hebben 11 jaar geleden een traumatische gebeurtenis meegemaakt. Hun vader zou hun moeder gemarteld hebben en daarna hebben doodgeschoten, terwijl de twee kinderen hier getuige van waren. Tim heeft sinds die tijd opgesloten gezeten in een psychiatrische inrichting en Kaylie is terecht gekomen in de molen van pleeggezinnen. Nu, 11 jaar na die gebeurtenis, wordt Tim ontslagen uit de kliniek en Kaylie wacht hem op. En ze heeft een verrassing voor hem, want 11 jaar geleden hebben ze een belofte gemaakt en het is nu tijd om die belofte in te lossen. Want is hun vader wel verantwoordelijk voor de dood van hun moeder? Kaylie is ervan overtuigd dat het door een antieke spiegel kwam waarin een kwade entiteit zit opgesloten die door de eeuwen heen verantwoordelijk is geweest voor de dood van 45 verschillende eigenaren. Kaylie heeft al die tijd onderzoek gedaan naar de spiegel en hem getraceerd via haar werk bij een veilinghuis. Op valse voorwendselen neemt ze de spiegel mee naar hun ouderlijk huis dat officieel nog steeds van hen is en heeft de spiegel opgehangen in de oude studeerkamer van hun vader waar hij oorspronkelijk hing. Echter nu hangt de spiegel daar als een wetenschappelijk experiment. Kaylie is vastbesloten om de onschuld van hun vader te bewijzen en tevens te bewijzen dat de spiegel puur kwaad is. Tim echter is er na al die jaren therapie van overtuigd geraakt dat de spiegel een copingsverzinsel is geweest om te kunnen ontkennen dat hun vader een moordenaar is, toch komt hij naar Kaylie’s experiment. De vraag is dan ook: wie heeft er gelijk, Kaylie of Tim?

review film oculus 2013 kaylie tim
setting up the experiment

Fuzzy Trace Theory

Het eerste gedeelte van de film gaat over deze vraag. We zien twee verhaallijnen die naast elkaar worden verteld, het nu en elf jaar geleden tijdens de aanloop van die laatste catastrofale gebeurtenis. Het is treffend wat de psychiater tegen Tim zegt, vlak voordat hij terug keert in de maatschappij: ‘Het is belangrijk om de band met je zus te herstellen, maar belangijker is je eigen herstel. Vergeet niet dat jij hulp hebt gehad, maar dat Kaylie alles op eigen houtje heeft moeten verwerken.’ We komen er al snel achter dat Kaylie die verwerking heeft aangepakt door op een obsessieve manier onderzoek te doen naar de spiegel. Tim en Kaylie staan wat dat betreft lijnrecht tegenover elkaar. Zij weet nog precies wat er is gebeurd en hoe. Maar Tim wijt dat aan de Fuzzy Trace Theory. Dit wil zeggen dat het brein allemaal dingen in losse sporen/fragmenten opslaat, zodat er een algemeen beeld ontstaat als herinnering in plaats van een feitelijk exact verslag. Deze losse fragmenten worden vervolgens samen gecombineerd tot één valse herinnering. Maar Kaylie blijft volhouden dat het de spiegel was die hun vader ertoe aanzette. Op haar beurt zegt zij dat Tim gehersenspoeld is. Het eerste deel van de film gaat over deze strijd, terwijl ondertussen Kaylie hem zijn experiment laat zien.

review film oculus 2013 kaylie
kaylie showing evidence

Het experiment.

Het experiment lijkt heel erg op de korte film Oculus Chapter 3: The Man with the Plan waaruit uiteindelijk deze speelfilm is voortgekomen. De spiegel hangt in het midden van de muur op dezelfde plek waar hij hing toen de ruimte nog de studeerkamer was van hun vader. Er staan verschillende onafhankelijke camera’s op die ieder verbonden zijn met hun eigen laptop. Ieder kwartier gaat een wekker om hen eraan te herinneren dat ze moeten eten en drinken. Er staan planten in de kamer en door het huis en Kaylie plaatst een hond in een kooitje voor de spiegel. Ze heeft met haar verloofde Michael afgesproken dat hij haar elk uur belt. En tenslotte is er een killswitch; aan het plafond hangt een danforth anker dat met kracht losgelaten kan worden op de spiegel om hem kapot te slaan. Dit alles om te bewijzen en vast te leggen dat er kwaad huist in de spiegel en de onschuld van zowel Tim als haar vader te bewijzen.

review film oculus kaylie tim
Tim and Kaylie as kids

Lasser Glass

Tijdens het experiment vertelt Kaylie in de camera alles wat ze te weten is gekomen over de spiegel, die de Lasser Glass wordt genoemd. De spiegel duikt voor het eerst op in 1754 in Londen waar Philip Lasser de spiegel in zijn huis laat hangen. Vervolgens zwerft de spiegel in 4 eeuwen van Europa naar Amerika en heeft ondertussen 45 slachtoffers gemaakt die allemaal op een zeer bizarre en gruwelijke wijze om het leven zijn gekomen. Een overeenkomst is dat alle planten in de omgeving van de spiegel sterven en een tweede overeenkomst is dat alle honden van die eigenaren zijn verdwenen. Vandaar de hond in het kooitje, die overigens wordt vrijgelaten door Tim waardoor het hondje niks overkomt (ben ik altijd erg blij mee).

review oculus 2013 kaylie
the experiment goes wrong

Twee verhaallijnen

De eerste helft van de film verloopt vrij klinisch, vooral vanwege de uitleg en het experiment van Kaylie. Maar ondertussen worden er al een aantal flashbacks getoond van wat er elf jaar geleden is gebeurd. Het zijn echter meer dan flashbacks. Het zijn twee verschillende verhaallijnen waarvan tijdens de film eigenlijk duidelijk wordt dat ze synchroon lopen. De film begint met de kleine Kaylie en kleine Tim die op de vlucht zijn voor hun vader die met een pistool door het huis loopt en ze tevens een spookachtige gedaante van een vrouw zien. Dat licht al een tipje van de sluier op, maar de aanloop naar die slotfase in het verleden wordt bijna synchroon verteld met wat Kaylie en Tim nu meemaken in het huis. Die twee verhaallijnen worden prachtig met elkaar verweven, niet alleen qua vertelwijze, maar ook qua editing die erg goed is gedaan. Waar vroeger langzaamaan vader Allan en moeder Marie werden beïnvloed door de spiegel, gebeurt dat nu met Kaylie en Tim. Beide verhaallijnen worden gefilmd vanuit het perspectief van de twee kinderen, zowel jong als nu volwassen. Hierdoor wordt er eenzelfde verhaal verteld, op twee verschillende manieren, als buitenstaanders/slachtoffers en als slachtoffers die zelf beïnvloed worden. Hoe verder we komen in het verhaal, hoe meer de twee lijnen met elkaar worden verbonden, niet alleen sneller opeenvolgend qua editing, maar ook letterlijk vloeien heden en verleden in elkaar samen. Dat is echt erg goed gefilmd en geeft een heel surrealistisch effect aan de film.

review film oculus 2013 kaylie
and deadly

Suspense en horror

Dat de film twee verhaallijnen  heeft zorgt er tevens voor dat de films twee verschillende vibes heeft. De vibe dat het verleden uitstraalt is veel gruwelijker. Dat komt omdat de hallucinaties en bezetenheid niet in beeld zijn gebracht, maar we slechts zien wat Kaylie en Tim meemaken vanuit hun beleving. We zien een vader veranderen in een wrede maniak en hun moeder in een paranoïde onzekere vrouw. In de tweede verhaallijn wanneer ze volwassen zijn, maken we de hallucinaties via Kaylie en Tim mee. Ze raken tijd kwijt, zien dingen die er niet zijn, hebben gaten in hun geheugen en doen dingen waar ze zich niet bewust van zijn.

De scène met haar verloofde die haar komt opzoeken springt er uit en is zeer goed maar erg creepy geschoten, waarbij je als kijker zelf ook even gaat twijfelen wat nu waar is en wat niet. Deze scène echter zal misschien bekend voor kunnen komen voor degenen die de short film van David F Sandberg hebben gezien, getiteld Cam Closer (2013) uit hetzelfde jaartal dus, waarin de hoofdrolspeelster eenzelfde truc toepast met haar telefoon. Deze hallucinaties en desoriëntatie van Kaylie en Tim geeft een surrealistisch en vervreemdende vibe, wat nog meer wordt versterkt doordat de twee verhaallijnen letterlijk met elkaar in aanraking komen.

review oculus 2013 tim kaylie
till there is no escape

De tweede verhaallijn is daarom enger dan de eerste. Het idee wat de spiegel kan en doet is erg origineel bedacht en goed uitgevoerd. Zeker wanneer je vrijwel niets engs ziet. Juist het feit dat wanneer je tegen de spiegel aanslaat en bemerkt dat je tegen de muur aan het slaan bent, is erg eng. Het gaat dan om controleverlies van je eigen acties en geest. Jammer is dan ook dat aan het einde de vele spiegel ghosts worden ingezet. Alhoewel het functioneel is voor het verhaal, ze zijn opgenomen in de spiegel en zo komt de laatste confrontatie met hun vader en moeder goed aan bod, doet het toch wat afbreuk aan het hele concept van de spiegel. Juist dat je je niet bewust bent wat de spiegel doet of je laat doen, is creepy, enge spoken niet zozeer.

Toch zitten er een aantal echt goede spanningscènes, maar ook goede echte horrorscènes in. De manier waarop ze in beeld worden gebracht is met originele cinematografie gedaan, die soms voor een visueel effect en soms voor een verwarrend effect voor zowel de kijker als het personage zorgen.

Conclusie

Het is een slimme horror, die goed gebruik weet te maken van de hallucinerende effecten en tricks die de spiegel heeft om een creepy horror te maken. De muziek die vrij subtiel, maar sterk is en op de juiste momenten wordt ingezet is erg goed gekozen. De twee verhaallijnen maken het interessanter en geeft een extra dimensie aan de film, waardoor er twee verschillende vibes ontstaan die toch uiteindelijk heel goed met elkaar worden geïntegreerd. Het einde is een ironisch einde waarbij de spiegel door het experiment wetenschappelijk bewijs heeft van zijn eigen onschuld. Dat maakt dit een horror waarbij je een niet zo fijn gevoel aan overhoudt, maar zo besef je wel dat je een effectieve horror hebt gekeken.

Praktische info

  • Oculus (2013) 105 min
  • Directed by: Mike Flanagan
  • Produced by: Marc D. Evans, Trevor Macy, Jason Blum
  • Written by: Mike Flanagan, Jeff Howard
  • Based on: Oculus: Chapter 3- The man with the plan by Mike Flanagan
  • Starring: Karen Gillan, Brenton Thwaites, Rory Cochrane, Katee Sackhoff
  • Music by: The Newton Brothers
  • Cinematography: Michael Fimognari
  • Edited by: Mike Flanagan
  • Production company: Blumhouse Productions, WWE Studios, Intrepid Pictures
  • Distributed by: Relativity Media

2 gedachtes over “Film Review: Oculus (2013)

Reacties zijn gesloten.