Film Review: Annabelle (2014)

review film annabelle 2014
Annabelle

De film The Conjuring (2013) van James Wan begint met de scène dat Ed en Lorraine Warren, paranormale wetenschappers, een zaak onderzoeken waarin twee jonge vrouwen beweren dat een pop bezeten is.

Dit ter illustratie waar Ed en Lorraine doorgaans mee te maken hebben. De film Annabelle opent met deze zelfde scène zonder Ed en Lorraine in beeld te brengen. Deze film is dus eigenlijk zowel een soort spinn-off als een prequel van de film The Conjuring en vertelt het verhaal van de pop Annabelle en de oorsprong van haar zogenaamde bezetenheid.

review film annabelle 2014
is she possessed?

Het verhaal 

John en Mia Form wonen in Santa Monica en verwachten hun eerste kindje. Ze lijken in een fijne buurt te wonen, totdat hun buren worden vermoord door hun weggelopen dochter, Annabelle en haar vriendje. Echter nadat Annabelle en haar vriend samen haar ouders hebben vermoord, hebben ze het voorzien op John en Mia en dringen hun huis binnen. Na een hevig gevecht lukt het John en Mia hen te doden en lijkt het gevaar te zijn geweken. Echter nu begint de ellende pas echt. Wanneer er zich zeer vreemde dingen in hun huis voordoen, lijkt dit alles te maken te hebben met een speciale pop, die bij een poppencollectie hoort die Mia spaart en cadeau gekregen heeft van John. Een pop waarin Annabelle speciale interesse in toonde tijdens hun aanval in het huis van John en Mia en die ze in haar armen had toen ze in dat huis stierf. Er blijkt dat Annabelle bij een sekte hoorde die door middel van de moorden op haar ouders een ritueel uitvoerde om een demon op te roepen. En nu heeft die demon het voorzien op Leah het pas geboren dochtertje van John en Mia. Mia zal alles op alles moeten zetten om haar kind te beschermen. En dit levert een aantal enge en spannende scènes op die geheel in de lijn liggen van de sfeer van The Conjuring en een beetje gecombineerd met Insidious (2010).

review film annabelle 2014
a priest investigates Annabelle

Hippies en sektes

Het verhaal speelt zich af in 1969, 3 jaar voor de gebeurtenissen in The Conjuring. Het was een tijd waarin de hippiecultuur hoogtij vierde, er in communes werd geleefd, maar wat ook tot extremen leidde, zoals sektes, o.a. van Charles Manson. Naar die laatste sekte wordt ook verwezen als Mia het journaal op tv heeft aanstaan. Charles Manson en zijn sekte The Family was toentertijd verantwoordelijk voor een aantal moorden en hield de gemoederen van Amerika flink bezig.

Mia

Het verhaal is vrij klein gehouden en voornamelijk vanuit het perspectief van Mia verteld. De scène waarin zij door Annabelle en haar vriend wordt aangevallen is hier een goed voorbeeld van. De scène wordt door haar ogen beleefd en is vervreemdend en als in een roes, waardoor de nadruk niet gelegd wordt op het geweld, maar op de spanning en vooral haar angst. Dat maakt het qua horror veel enger en effectiever. Een ander voorbeeld is de scène vlak ervoor waarin de buren worden aangevallen. Die scène is gefilmd vanuit de slaapkamer van John en Mia, alsof wij kijkers door het raam kijken naar de slaapkamer van de buren en is dus een vrij indirecte scène.

review film annabelle 2014
moved to another house

Nieuw stijl surrealisme

De film is niet door James Wan geregisseerd, maar door John R. Leonetti. Toch zie je de stijl van James Wan er duidelijk in terug, door bepaald gebruik van camerastandpunten en door de schrikmomenten die toch nog onverwacht komen. Dus of James Wan heeft zich als producent er flink tegenaan bemoeid, of Leonetti heeft de stijl van James Wan goed afgekeken. James Wan heeft voor een nieuw soort horror stroming gezorgd, zoals Ringu (1998) hiervoor de invloedrijke horror was.  Ringu zorgde voor een geheel nieuwe horror stijl door vreemde en versnelde bewegingen van de wezens/geesten te filmen. De nieuwe stijl van James Wan daarentegen is juist gefocust op surrealistische beelden, vaak eerder stilstaand, er wordt minder gebruik gemaakt van special effects en meer van cinematografie. Deze nieuwe stijl bevalt me wel en net zoals ik Ringu doodeng vond toen ik hem voor het eerst zag, vond ik Insidious ook weer heel vernieuwend eng. Ik ben daarom ook blij dat deze nieuwe horrorstijl wordt doorgezet met Annabelle

In de jaren 70 werd er ook al flink gebruik gemaakt van een surrealistische stijl, vooral door Italiaanse regisseurs zoals Dario Argento (Suspiria, 1977), maar is ook terug te vinden in Britse films zoals Don’t Look Now (1973). James wan gebruikt het surrealisme meer in de stijl die bij dit tijdperk past en vergrijpt zich niet aan vreemde kleuren, vermengende beelden, wat erg kunstzinnig aandoet, maar past het op geheel eigen wijze toe, door gebruik te maken van scherpe contrasten en vervreemdende beelden en interessante camerastandpunten. Een modern soort surrealisme.

review film annabelle 2014
but they are still haunted

Enge pop

In Annabelle zitten tenminste 2 goede schrikmomenten en 1 vrij enge scène in de kelder, die vooral inspeelt op dat nare gevoel in je onderbuik, dat er iets mis is, maar je weet niet wat en je ziet ook niks, maar toch… Annabelle is echter wel minder eng dan The Conjuring of Insidious. Misschien omdat je bij voorbaat al weet dat de pop bezeten is, of dat je nu gewend raakt aan deze horror stijl. Sowieso wordt er wel erg weinig gedaan met de pop zelf, die zit er maar gewoon eng en lelijk te wezen, terwijl de pop steeds verder aftakelt en lelijker wordt. Er is veel minder suggestie en er zijn ook veel minder surrealistische beelden. Maar overeenkomsten zijn er ook, zoals eenzelfde type demon en het gebruik van een platenspeler. Ook de muziek was weer heel sterk, hoe kan dat ook anders want ook nu werd de muziek door Joseph Bishara verzorgd.

review film annabelle 2014
what had the attack in their old house to do with the hauntings?

Spoiler: verrassend

Wat ik wel heel erg leuk en origineel bedacht vond, was de scène waarin ze ontdekken dat ze niet de bovenburen op hun vloer horen lopen, maar de demon op hun eigen plafond die er ondersteboven op loopt. Dat had ik niet verwacht.

Conclusie

Annabelle is wel echt een goede horror, zeker in vergelijking met andere horrors. Wel is hij minder eng dan zijn voorganger of Insidious 1 en 2. Het verhaal zelf is qua horror wat matig en de rol van de pop Annabelle vond ik zelf wat magertjes. Hier hebben de schrijvers wel wat laten liggen, vind ik. Aan de verwachting van de Evil pop wordt niet voldaan, maar misschien waren ze bang een soort Chucky te worden (Child’s Play, 1988) of dat het onbedoeld grappig zou worden. Ook vond ik de rol en verhouding tussen pop, demon en de geest van Annabelle wat onduidelijk. Het had allemaal verklaard kunnen worden, maar daar hebben ze niet voor gekozen. Er blijven dus wat onduidelijkheden over, alsof de rol van de pop voor de schrijvers zelf ook wat onduidelijk was. Dat was een tikkeltje storend tijdens het kijken, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door de typische eng Wan-sfeer. En dit jaar is de tweede film van Annabelle verschenen: Annabelle 2: Creation (2017). Natuurlijk ga ik die ook kijken. 

Meer lezen over de films uit het Conjuring Universum? Klik dan op onderstaande links:

Praktische info

  • Annabelle (2014) 100 min
  • Directed by: John R. Leonetti
  • Produced by: Peter Sfran, James Wan
  • Written by: Gary Dauberman
  • Starring: Annabelle Wallis, Ward Horton, Alfre Woodard
  • Music by: Josehp Bishara
  • Cinematography: James Kniest
  • Edited by: Tom Elkins
  • Production company: New Line Cinema, RatPac Entertainment, Atomic Monster, The Safran Company
  • Distributer: Warner Bros. Pictures

Een gedachte over “Film Review: Annabelle (2014)

Reacties zijn gesloten.