Film Review: Mimic (1997)

review film mimic 1997
looking for the judas breed

In de jaren 90 was er een kleine trend van horrorfilms met beestige monsters in de hoofdrol, met een wetenschappelijk tintje. De formule is simpel: Mens manipuleert beest, waardoor het beest een soort monster wordt en om zich heen begint te moorden.

Voeg daar wat begeleidende muziek aan toe, wat schrikmomentjes, een “klein” ethisch dilemma momentje, brute kills en een paar aparte personages en een paar grappige personages, voor respectievelijk “gelaagdheid” en comic relief, en je hebt een lekker tussendoortje. Leuk en aardig om te kijken, maar het voegt echter niets toe en indruk maken zodat het blijft hangen doet het ook niet. En zolang alle elementen van bovenstaande formule goed zijn uitgevoerd is er natuurlijk niets mis met zo’n film en nog best leuk ook. En dat is met Mimic (1997) precies het geval.

review film mimic 1997
trapped in an old train

Het verhaal 

Om een virus, Stricklers disease, dat alleen kinderen velt, te bestrijden, creëert entomoloog Susan Tyler een nieuwe kakkerlak soort, de Judas Breed, om de huidige kakkerlakken die de ziekte verspreiden uit te roeien en daarmee ook de ziekte. Maar haar genetisch gemanipuleerde creatie gaat een eigen leven leiden (chaos theory) en in plaats van uit te sterven, evolueert het beest, wat een nog groter gevaar kan vormen voor de mens. Als Susan hier lucht van krijgt, gaat ze op onderzoek uit met haar verloofde en collega Peter en duiken ze de tunnels van de metro in waar de geëvolueerde beesten zijn gesignaleerd.

review film mimic 1997
the judas breed

Vaste formule

Door de vaste formule is de film vrij voorspelbaar en dat neemt natuurlijk wel een beetje van de spanning weg. Het begint met de kennismaking van Susan en Peter en Strickler’s disease. Maar de film neemt pas de spannende wending wanneer twee jongens in de metro een vreemd insect vinden en dat naar Susan brengen in ruil voor geld. Hierdoor komt Susan op het spoor van de Judas Breed, die eigenlijk al uitgestorven had moeten zijn. Zij is echter niet de enige die het vreemde insect op het spoor is want een (autistisch?) jongentje genaamd Chuy, (zoontje?) van schoenpoetser Manny bij het metrostation, ziet een groot insect een priester aanvallen en meesleuren. Chuy echter kan communiceren met het insect door zijn twee lepels tegen elkaar te laten klepperen, wat een zelfde soort geluid maakt als het insect. Wanneer Chuy kwijt raakt in het metrostelsel gaat Manny noodgedwongen naar hem op zoek. Zo komt hij Susan en Peter tegen, die de hulp hebben gekregen van Leonard, agent van de metro en Josh, de assistent van Peter. Zo ontstaat er een groepje dat in de gangen van de ongebruikte metrotunnels op zoek is naar de zogenaamde Mr Funny Shoes, zoals Chuy hem noemt. Dat groepje moet niet alleen het insect zien te vangen of te doden, maar ook moeten ze zien te overleven en dat levert wel een aantal spannende scènes op.

Cliché en onlogisch

Sommige elementen van de formule, zoals het “bijzondere” en (wederom) waarschijnlijk autistische jongetje dat met de Judas Breed kan communiceren zijn een beetje too much, alsof men per se een apart element wilde toevoegen, maar enkel tot die functie. Dat voelt een beetje ongemakkelijk en geforceerd aan. Ook de logica ontbreekt soms, of gaat wel erg kort door de bocht. Maar dat lijkt een beetje te horen bij dit soort films, en neem ik ook voor deze keer voor lief.

review film mimic 1997
its face looks human

Mr Funny Shoes

Het monsterlijke insect is wel mooi en apart vormgegeven, zodat het zich kan vermommen als een man. Hierdoor is hij in staat om zich redelijk onopvallend door de metrogangen te bewegen. Echt angstaanjagend is hij echter niet, wel vrij origineel.

Het is de tweede film geregisseerd en geschreven door Guillermo del Toro. Alhoewel deze film nog niet zo briljant is als bijvoorbeeld Pan’s Labyrinth (2006) of als zijn coole Hellboy (2004) met zijn unieke en typerende kenmerken waar del Toro beroemd om is geworden, zie je als je goed oplet toch al wat van die kenmerken doorschemeren. 

Conclusie

De film heeft wel echt zo’n jaren 90 vibe over zich, snelle grote passen vooruit, naar een snelle fix. Een niet bijzondere film, die niet onaardig is, maar wel snel weer is vergeten.

Praktische info

  • Mimic (1997) 105 min.
  • Directed by: Guillermo del Toro
  • Produced by: Ole Bornedal, Bob Weinstein, Harvey Weinstein, B.J. Rack
  • Screenplay by: Matthew Robbins, Guillermo del Toro
  • Story by: Matthew Robbins, Guillermo del Toro
  • Based on: Mimic by Donald A. Wollheim
  • Starring: Mira Sorvino, Jeremy Northam, Josh Brolin, Charles S. Dutton, Giancarlo Giannini, F. Murray Abraham
  • Music by: Marco Beltrami
  • Cinematography: Dan Laustsen
  • Edited by: Patrick Lussier
  • Production company: Dimension Films
  • Distributed by: Miramax Films