Film Review: The Boy (2016)

review film the boy 2016
Greta and The Boy/ STX Entertainment

The Boy (2016) is een horror mystery thriller met een twist die zich afspeelt rondom een enge pop genaamd Brahms.

Een (bovennatuurlijke) horror film met een creepy pop is meestal een garantie voor succes. Een pop, zeker wanneer deze op een echt mens lijkt, heeft zonder dat de pop al uberhaupt iets doet al een eng effect. Het is de levenloze uitstraling met menselijke trekken maar die een doodse aanblik heeft, en wanneer deze dan ook nog tot leven komt en gaat moorden, wordt de pop pas echt eng. Zoals Chucky in Child’s Play (1988) of bezeten lijkt door een demon zoals Annabelle in Annabelle (2014) of tot leven komen en slechte mensen vermoorden in Dolls (1987). 

In The Boy (2016) is het de pop Brahms die de film onveilig maakt. Deze horror thriller bevat een mysterie. Want gaat het om een bezeten pop, een jongetje van acht jaar dat is omgekomen, of een andere entiteit? En is deze geest kwaadaardig? Of is er iets geheel anders aan de hand? Het einde van de film is een twist, en dan barst de horror pas echt los. 

Het verhaal

Een nanny, Greta, wordt door een oud Engels echtpaar, Mr en Mrs Heelshire, gevraagd om in hun grote landhuis op hun zoontje Brahms te passen voor een paar maanden, terwijl zij op vakantie gaan. Eenmaal op het landhuis aangekomen, blijkt het zoontje een levensechte pop te zijn, gemaakt naar het evenbeeld van hun overleden hun overleden zoontje, en hebben hem ook dezelfde naam gegeven, Brahms. Nogal verbaasd, stemt Greta toch toe en moet ze voor Brahms zorgen volgens bepaalde strikte regels.

Maar zodra het echtpaar weg is, beschouwt Greta, Brahms toch als een pop en lapt de regels aan haar laars. Ze is van mening dat het echtpaar een beetje gek is geworden na de dood van Brahms twintig jaar geleden, toen hij op zijn verjaardag omkwam in een brand. Ze voelt zich dan ook een beetje schuldig dat ze een paar maanden lekker kan luieren en bij te komen van bepaalde nare gebeurtenissen die zich onlangs in haar leven hebben voorgedaan. Ze heeft enkel telefonisch contact met haar zus Sandy in Amrica die haar op de hoogte houdt van het bedriegende gedrag van Greta’s ex Cole. Verder heeft ze contact met Malcolm, die de boodschappen komt brengen. Ze is ze helemaal alleen in het huis, tenminste… totdat er allerlei vreemde dingen zich voordoen die verband houden met Brahms, waardoor Greta de overtuiging krijgt dat de pop echt leeft en ze besluit echt voor hem te gaan zorgen. Alles lijkt dan goed te gaan, totdat haar ex haar toch heeft weten te vinden…

Meer drama thriller dan horror

De premisse van het verhaal is goed en veelbelovend, maar er wordt echter veel te weinig mee gedaan. De regels die Greta moet opvolgen en zo prominent naar voren komen in het begin van de film, geven al kleine hints weg. Zo moet ze vrij hard poëzie voorlezen aan Brahms en de klassieke muziek hard draaien. Maar deze hints zijn onopvallend genoeg om nog niets prijs te geven van het plot en wat er eigenlijk aan de hand is. 

De film verloopt vrij traag en de enige contacten die Greta heeft en waardoor we haar en haar achtergrond een beetje leren kennen is door Sandy die ze telefonisch spreekt en Malcolm die wekelijks bij haar langskomt. De film heeft op de kleine subtiele vreemde gebeurtenissen na nauwelijks een unheimische beklemmende sfeer. Alles duidt erop dat Brahms leeft en ook Greta raakt daarvan overtuigd.

Dat heeft mede te maken met Greta’s achtergrond, haar gewelddadige ex Cole en haar verlies van haar ongeboren kindje. Maar daar wordt te weinig mee gedaan, waardoor de dringendheid waarom Greta best snel zo opgaat in het verzorgen van wat ongeloofwaardig lijkt. Haar trauma aan wat ze heeft meegemaakt komt te weinig aan de oppervlakte en schemert qua indringendheid niet door.

Wel of geen ghost story?

Het feit dat Greta zichzelf langzaamaan verliest in de echtheid van de pop, met haar eigen persoonlijke redenen, is op zich een interessant gegeven, dat sterk doet denken aan de manier waarop gothic ghost stories in elkaar zitten. Dat gegeven had heel mooi uitgewerkt kunnen worden als een verval van haar eigen psyche, of het feit dat de pop echt is bezeten, of beiden. Maar daar is veel te weinig aandacht aan besteed en is ook niet waar de film uiteindelijk over gaat. Want dat idee, dat ze twijfelt of ze nu echt gek aan het worden is of dat het allemaal echt gebeurt, dat maakt het niet alleen interessant, maar ook eng, omdat de kijker ook niet weet waar hij aan toe is.

Op een gegeven moment lijkt de film ook die kant op te gaan, maar dan neemt de film een plotselinge wending, die begint bij de komst van haar ex Cole. Op dat moment verandert de film van een ghost story naar een echte horror. Die twist is een enger gegeven dan waar de film in eerste instantie op hintte, maar zowel van het ghost idee als aan de echte twist is te weinig gebruik van gemaakt. Het is een twist die de ene kijker leuker of enger zal vinden dan de ander. Het verrassingselement is er echter wel, waardoor sommigen juist blij verrast zullen zijn, maar anderen teleurgesteld. Dat komt mede omdat de film opbouwt naar iets wat niet komt, en een uitkomst heeft dat te plotseling komt. In de film Housebound (2014) zit die opbouw echter wel goed in elkaar, de nadruk blijft op het mysterie terwijl ook de personages voldoende worden uitgewerkt, waardoor de twist origineel en verrassend uitpakt. 

Vormgeving

De film is op een prima manier geschoten, waarbij het grote landhuis als setting de sfeer al goed op weg helpt. De sfeer die door de muziek of cinematografie gecreëerd wordt is niet opvallend eng of creepy, waardoor de intensiteit van een jonge vrouw helemaal alleen in een groot huis, zonder buren half in the middle of nowhere waarbij ze praktisch niemand kent, behalve Malcolm, komt daardoor niet goed uit de verf. Er wordt nog even gehint dat Malcolm misschien niet te vertrouwen is, maar dat idee wordt al veel te snel neergeslagen. Het acteerwerk van Lauren Cohen en Rupert Evans weten wel de film te dragen, aangezien zij vrijwel de enige twee personages zijn die in beeld komen. Hun spel is prettig om naar te kijken en geloofwaardig. De interactie van Greta met Brahms, ondanks dat het script haar net iets te weinig handvatten gaf, is creepy en goed neergezet. 

Conclusie

The Boy is een horror thriller die een redelijk enge sfeer neerzet, maar door de verrassende twist er een heel andere draai aan geeft, dat voor de een beter uitpakt dan voor de ander. De film is niet bijzonder qua manier van filmen, ook geeft het weinig diepte aan de personages. Als geheel als horror met een enge pop is het plot net iets te mager, waardoor de film op een gemiddelde blijft steken. 

Praktische info

  • The Boy (2016) 97 min
  • Directed by: William Brent Bell
  • Produced by: Matt Berenson, Jodyne Herron, Gary Lucchesi, Tom Rosenberg, Jim Wedaa
  • Written by: Stacey Menear
  • Starring: Lauren Cohen, Rupert Evans, Jim Norton, Diana Hardcastle
  • Music by: Bear MacCreary
  • Cinematography: Daniel Pearl
  • Edited by: Brian Berdan
  • Production company: Huayi Brothers Pictures, Lakeshore Entertainment, Vertigo Entertainment
  • Distributed by: STX Entertainment