Film Review: 28 Days Later (2002)

review film 28 days later 2002 jim
Jim in a desolate London

28 Days Later vind ik één van de beste zombie films die ik tot nu toe heb gezien. Dat komt omdat de film niet zomaar een zombie film is met hordes zombies en actie en ranzigheid.

Deze film richt zich meer op de psychologische kant van zo’n virusuitbraak met post-apocalyptische wereld tot gevolg, zonder daar al te zwaarmoedig over te doen. De film is indringend en niet alleen door de keur aan emoties die voorbij komen, maar ook door de keuze van muziek en de bewuste stilte stukken die de emoties niet alleen ondersteunen, maar soms er ook de tegenhanger van zijn, waardoor het soms surrealistisch aandoet.

review film 28 days later 2002
leaving London

Het verhaal

Zonder het te beseffen laten dierenactivisten chimpansees vrij die een virus bij zich dragen dat razernij veroorzaakt en ze zo in een korte tijd heel Londen en vervolgens heel de UK infecteren en de mensen doet veranderen in razende zombies. 28 Dagen na deze gebeurtenis ontwaakt Jim in een ziekenhuis, te midden van de ravage in Londen dat compleet verlaten lijkt. Hij heeft geen enkel idee wat er zich heeft afgespeeld en loopt verdwaasd rond. Totdat hij op een horde zombies stuit en moet vluchten voor zijn leven. Hij wordt net op tijd gered door Selena en zij vertelt hem wat er in de tussentijd is gebeurd. Ze ontdekken nog twee andere overlevenden, Frank en zijn dochter Hannah die zich in hun appartement in een flatgebouw hebben schuilgehouden. Frank heeft een bericht gehoord op de radio, een oproep van militairen die zich vlakbij Manchester ophouden. Ze besluiten naar Manchester te rijden op zoek naar bescherming en misschien een oplossing. Maar of ze daar werkelijk veilig zijn is nog maar de vraag.

review film 28 days later 2002
attacked by zombies

Bijzondere film

Alhoewel het een horror is en over zombies gaat is het eigenlijk een verbluffend mooie film. Wat ik zo mooi vind aan de film is de intensiteit en dat de film eigenlijk, vreemd genoeg, te midden van alle verwoesting laat zien hoe mooi het leven eigenlijk is en dat die pracht zit in de kleine simpele dingen en vooral in het hebben van elkaar.

Danny Boyle is en fantastische regisseur die uitblinkt op visueel gebied en juist die intensiteit en indringendheid van allerlei verschillende emoties en gebeurtenissen heel goed en prachtig in beeld kan brengen. De shots geven precies dat indringende gevoel weer zonder dat het theatraal, dramatisch of sentimenteel wordt. Voeg daarbij de muziek van John Murphy toe, die op de juiste momenten prachtige muziek bij de beelden maakt en je hebt een hele mooie, zelfs ontroerende film…mét zombies.

review film 28 days later 2002
their cab

Twee delen

De film bestaat uit eigenlijk twee delen, die ieder een andere kant van het zombiegenre laten zien. De film heeft echter wel een algeheel thema en dat is hoop. De film gaat voornamelijk over wat deze situatie met de personages doet in plaats van dat ze de hele film tegen zombies vechten of een geneesmiddel zoeken. 

Het eerste deel van de film is het mooiste deel, want ondanks de verwoesting hebben Jim, Selena, Frank en Hannah elkaar en hebben ze de hoop dat de militairen de oplossing hebben. Het mooiste stuk uit de film vind ik dat ze met z’n vieren in de taxi van Frank Londen uitrijden. Het beeld van zo’n verwoest Londen is heel surrealistisch, met prachtige muziek op de achtergrond en je voelt de spanning en opwinding en hoop van de vier personages. Het is een heel hoopvolle scène en eigenlijk best ontroerend.

Het beeld dat wordt opgeroepen in de leegte is heel sterk. Oorverdovende leegte. Wanneer ze in een weiland overnachten en wilde paarden zien midden in de verlaten natuur is dat een heel indringend en hoopvol beeld. Het is zo knap gedaan hoe ze met enkel beeld, waarin eigenlijk niets gebeurt, en prachtige muziek een heel indringend idee kunnen verbeelden dat diepe indruk maakt.

review film 28 days later 2002
they have each other

Maar voordat ze Londen uit kunnen rijden, krijgen ze nog wat obstakels in de vorm van razendsnelle zombies. Want ook al is de film niet direct gericht op zombie actie, de zombies en de spannende momenten ontbreken niet. De zombies zijn supersnel, iets wat in latere films werd herhaald, maar ook kunnen ze niet tegen licht, wat al voorkwam in het verhaal van Richard Matheson, I Am Legend (1954), dat later door George A. Romero verfilmd werd als Night of the Living Dead (1968). De snelheid van de zombies maakt hen extra bedreigend, maar tegelijkertijd hebben zij een achillishiel, namelijk dat zij zich niet overdag kunnen vertonen. Dat geeft voor het viertal een extra contrast tussen dag, waarin ze veilig zijn en nacht, waarin ze uit moeten kijken voor zombies. Het feit dat ze vervolgens door een lange tunnel moeten om Londen uit te komen, zorgt voor een hele spannende scène.

review film 28 days later 2002
Hannah and Selelna

Het tweede deel (na een uur ongeveer) is een stuk grimmiger. Wanneer ze bij de militairen zijn aangekomen, blijkt dat die groep de hoop heeft verloren zowel op genezing als op redding. Ze zijn van mening dat ze voor de rest van de wereld in quarantaine worden gehouden en dat de rest van de wereld gewoon doorgaat zonder hen. Ze voelen zich in de steek gelaten. En dat doet vreemde dingen met mensen. Maar juist diezelfde gedachte dat de wereld doorgaat, geeft Jim juist hoop wanneer hij een vliegtuig over ziet vliegen. En dat vind ik mooi gedaan. En daardoor gaat de film eigenlijk niet zozeer over zombies, maar over hoe verschillende mensen verschillend reageren op dezelfde situatie. Het kan zowel het slechtste als het beste in mensen naar boven halen.

Alhoewel je verder weinig weet over de personages worden zij voornamelijk gedefinieerd door wat ze doen, hun acties en keuzes. Verrassend genoeg leer je de personages hierdoor juist beter kennen. Dat komt omdat hun acties geen handelingen zijn, maar echte ethische keuzes, doelgerichte acties die tot iets concreets moeten leiden. Ook dat wordt goed verbeeld, met het show don’t tell principe. Zo blijft de algehele sfeer van de film behouden, zonder dat er onnodige dingen worden gezegd of uitgelegd.

Ten opzichte van het eerste deel is het lawaaierig en schreeuwerig. De personages zijn hard en het vervallen gebouw staat eveneens in schril contrast met de mooie stille natuur waar ze eerst doorheen reden.

review film 28 days later 2002
danger comes from multple sides

Conclusie

Het is een prachtige film, mooie cinematografie, mooie muziek, goed acteerwerk, een mooi thema en alles is perfect in balans. Ik kan echt genieten van zo’n film. En door de zombies is er genoeg actie, ook dat is niet vergeten en origineel in beeld gebracht, zodat het meer om spanning gaat dan om horror en om intensiteit in plaats van gruwelijkheid.

Praktische info

  • 28 Days Later (2002) 113 min
  • Directed by: Danny Boyle
  • Produced by: Andrew Macdonald
  • Written by: Alex Garland
  • Starring: Cillian Murphy, Naomie Harris, Christopher Eccleston, Megan Burns, Brendan Gleeson
  • Music by: John Murphy
  • Cinematography: Anthony Dod Mantle
  • Edited by: Chirs Gill
  • Production company: DNA Films, British Film Council
  • Distributed by: Fox Searchlight Pictures

2 gedachtes over “Film Review: 28 Days Later (2002)

Reacties zijn gesloten.