Film Review: The Other Side of the Door (2016)

review film the other side of the door 2016 maria
talking to the other side of the door

Echt heel veel horrors nemen als uitgangspunt verlies. En dan het liefst het verlies van een kind. Niet zo heel vreemd want het verlies van een kind op zich is al een horrorervaring genoeg.

Maar wat ouders zullen doen om hun kind weer terug te krijgen kan ook behoorlijk wat voer voor horrorverhalen opleveren. Natuurlijk is dit gegeven niet origineel  en zulke zware thema’s in horrors worden niet altijd even goed uitgewerkt. Vaak worden de emoties niet altijd goed weergegeven, zodat het gegeven slechts een uitgangspunt blijft en niet een leidraad vormt in de horror zelf. Maar The Other Side of the Door is hier wel redelijk in geslaagd.

Het gegeven is niet slechts een uitgangspunt en een excuus om allemaal enge monsters op te laten draven. De emoties worden tijdens de film niet zomaar vergeten en vooral belangrijk voor een horror, de enge scènes en monsters staan niet enkel symbool voor het thema, waardoor het een flauwe horror en meer een drama zou worden. Ik ben dus best tevreden na het kijken van deze film.

review film the other side of the door 2016 maria
Maria arrives at the temple

Het verhaal 

Maria en Michael hebben hun leven opgebouwd in India en hebben twee kinderen Oliver en Lucy. Maar wanneer Maria met de twee kinderen een auto ongeluk krijgt en in een rivier belandt, ziet ze alleen kans om Lucy te redden en Oliver verdrinkt. Ze voelt zich hier zo schuldig over dat ze een zelfmoordpoging onderneemt, maar Michael vindt haar net op tijd. Piki hun nanny vertelt dan aan Maria dat er een tempel is bij haar oude dorp. Als je de as uitstrooit over de trappen van de tempel en jezelf opsluit in de tempel en wacht, dan kan je in de nacht door de deur van de tempel met de overledene praten om voor een laatste maal afscheid te nemen. Maar hierbij behoort een waarschuwing: maak nooit de deur open, hoe erg de overledene ook smeekt. Maria trekt alleen naar het dorp en sluit zich op in de tempel. ’s Nachts aan de andere kant van de deur hoort ze Oliver en praat met hem, maar al snel moet hij weer weg waarop zij van verdriet en wanhoop toch de deur opendoet en zo de deur naar het rijk der doden opent. En dat is niet zonder gevolgen.

review film the other side of the door 2016 michael lucy
after her visit to the temple stranges occurences start to happen

Indiaas sausje

De film klinkt een beetje als Pet Sematary (1989), maar in plaats van een indianenbegraafplaats, wordt er nu gebruik gemaakt van Indiase mythen. Alhoewel de godheid Myrthu, de poortwachter van het rijk der doden en levenden, volgens mij verzonnen is, want ik kan daar verder niks over vinden. Desalniettemin klinkt het origineel in de oren en is Myrthu prachtig en creepy vormgegeven. Vooral de vier armen, waarbij zij twee handen continu voor haar hoofd houdt zodat je haar gezicht niet kan zien, is lekker eng. De manier waarop Myrthu beweegt en verder vormgeven is doet denken aan de Japanse manier van vormgeven aan geesten, (zie Ringu en Ju-on) misschien niet heel eng meer sinds dat niet geheel meer nieuw is, maar toch verontrustend genoeg om enge scènes op te leveren.

review film the other side of the door 2016 maria oliver
now they are in danger

Gericht op sfeer

Die enge scènes staan in schril contrast met de verdere vormgeving van de film. De beelden van India zijn ondanks de chaos op straat erg rustig, sereen soms qua sfeer. De schrikmomenten daar tussen gezet maken op deze manier meer indruk. De film is verder vrij subtiel. De enge scènes vliegen je niet om de oren, maar die zijn er gelukkig wel, maar voornamelijk richt de film zich op sfeer. Dat de film zich in India afspeelt geeft ook een heel ander perspectief aan een horror, het is weer eens een andere plek, andere cultuur, andere ideeën waarvan gebruik kan worden gemaakt. De omgeving is anders en dat alles geeft de film een wat origineler tintje.

review film the other side of the door 2016 maria myrthu
and Myrthu is coming for them

Realistische weergave Maria

Niet alleen de enge sfeer wordt goed weergegeven, maar ook de sfeer die rondom Maria hangt. Het verdriet en schuldgevoel worden meer in beelden weergegeven dan in woorden en weten precies goed te raken zonder dat het een sentimentele boel wordt. Vooral het beginstuk waarin Maria haar kinderen probeert te redden is een vrij heftig stuk en best rauw in beeld gebracht. Dat heeft ook te maken met de keuze van begeleidende muziek die meer afwezig is dan aanwezig gedurende de hele film. Zo blijft de sfeer indringender, zowel op eng gebied als op emotioneel gebied. De muziek die er wel is, is net zo subtiel en sfeervol als de film zelf. Er wordt meer in beeld uitgedrukt dan in geluid, zowel woord als muziek. De film is dan ook mooi in beeld gebracht, mooi shots en de art decoration van de tempel is mooi gedaan, creepy, zonder dat het te cliché wordt.

review film the other side of the door 2016
she should have left the door closed

Conclusie

Een subtiele maar indringender horror dus die op verschillende manieren en gebieden goed in beeld is gebracht. De film is goed in balans qua horror en emotie en kijkt daardoor erg prettig. Een lekker eng monster, wat enge Aghori tussen door, wat schrikmomenten en een origineel einde. Een film die op IMDB iets te ondergewaardeerd is vind ik. Maar zeker de moeite waard om te kijken.

Praktische info

  • The Other Side of the Door (2016) 95 min
  • Directed by: Johannes Roberts
  • Produced by: Rory Aitken, Alexandre Aja, Ben Pugh
  • Written by: Ernest Riera, Johannes Roberts
  • Story by: Johannes Roberts
  • Starring: Sarah Wayne Callies, Jeremy Sisto, Sofia Rosinsky, Logan Creran, Suchitra Pillai
  • Music by: Joseph Bishara
  • Cinematography: Maxime Alexandre
  • Edited by: Baxter
  • Production company: 42, Kriti Productions, TSG Entertainment
  • Distributed by: 20th Century Fox