Boek Review: The Antipope (Robert Rankin, 1981)

book review the antipope robert rankinThe Antipope is het eerste uitgebrachte boek van Robert Rankin. Nadat ik The Witches of Chiswick had gelezen, wat ik een erg leuk geschreven boek vond, met hilarische humor en complexe gebeurtenissen, wilde ik graag meer boeken van hem lezen. Ik besloot om vanaf het eerste boek dat Robert Rankin heeft geschreven, te gaan lezen aangezien sommige karakters soms opduiken in elkaars verhalen. Zo verweeft hij verschillende boekenseries en losse boeken op een verrassende manier met elkaar. Op deze manier gecreëert Rankin zijn eigen absurde universum waar personages zomaar op kunnen duiken, wat eigenlijk niet zou kunnen, of die in eerste instantie niets met het verhaal te maken lijken te hebben.  Die manier van verbinden levert zeer grappige situaties op. Vandaar dat ik begon aan The Antipope en belandde in Brentford, Londen. 

Eerlijk gezegd vond ik The Witches of Chiswick niet alleen leuker, maar ook beter. Maar dat neemt niet weg dat dit boek ook erg leuk is. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik het wat moeilijk vond om er in te komen. Je maakt kennis met allerlei verschillende personages die voornamelijk met elkaar gemeen hebben dat ze geregeld te vinden zijn in The Flying Swan, hun stamkroeg. En aangezien het echt typisch Engelse pubgangers zijn en aparte mannetjes is het moeilijker hoogte te krijgen van hen. Maar dat is slechts het begin. Want als schijnbaar niets met elkaar te maken hebbende losse gebeurtenissen en avonturen van de heren pubgangers, uiteindelijk juist van alles met elkaar te maken hebben, komt het verhaal op gang en de personages meer tot leven. En dan wordt het een komisch en spannend avontuur.

Het verhaal 

John Omally en Jim Pooley zijn niet alleen vrienden maar ook stamgasten in hun pub The Flying Swan waar de parttime barkeeper Neville eeuwig achter de bar staat. Alles gaat zijn gangetje in Brentford Londen. Archroy ligt altijd in de clinch met zijn vrouw en trekt zich altijd terug in zijn volkstuintje. Norman vindt altijd vanalles uit wat hem doorgaans meer in de problemen brengt en andere roem oplevert dan hij had gehoopt. Old Pete is er altijd te vinden met zijn hond Young Chip. En dan zijn er nog andere personages zoals The Captain die een Mission heeft aan de kade wat een verblijfplaats is voor oude zeelui en daar al 30 jaar in z’n eentje woont. En professor Slocombe die als een kluizenaar leeft maar de hoogste graad heeft in Dumac de dodelijke vechtsport en daarbij heel veel boeken en kennis heeft. En natuurlijk John Omally de Ier die ieders vrouw van wel heel dichtbij kent en die overal geld in ziet. En Jim Pooley die nog altijd hoopt de paardenraces te winnen en ondertussen zijn ogen goed openhoudt, soms tegen zijn eigen bestwil in.

Maar aan alles komt een einde als er plotsklap een kleine zwerver opdoemt met rode ogen. Die aan iedereen verschijnt, behalve aan Jim Pooley. En als er plotseling vijf vreemde bonen in handen vallen van Archroy en The Captian zijn Mission over genomen ziet worden door die zwerver, is Jim Pooley de enige die het niet vertrouwt. Hij klopt aan bij professor Slocombe en die vertelt hem dat de antipope is opgestaan en het einde nabij is, tenzij hij en John Omalley en zijn kornuiten als enige weerstand weten te bieden en kunnen voorkomen dat de macht van de zwever te groot wordt en zich uiteindelijk kan kronen tot Antipope.

Even wennen

Het verhaal komt wat langzaam op gang, alhoewel er wel allemaal grappige dingen gebeuren, maar omdat je die nog niet direct met elkaar in verband kan brengen lijkt het allemaal wat onsamenhangend en dat doet wel een beetje af aan de humor omdat het begrip er nog niet helemaal is. Datzelfde geldt voor de personages die grappiger worden naarmate het verhaal vordert.

De personages zijn typische Engelse figuren en zoals gezegd echte pubmannetjes. Wat wel opvalt is dat het lijkt alsof ze allen boven de 50, 60 zijn omdat ze wat oubollige taal gebruiken en zich soms ook ouwelijk gedragen, maar klaarblijkelijk zijn ze zo rond de dertig als ik dat goed uit de tekst heb opgemaakt. Hun omgang met elkaar is in eerste instantie soms nogal vreemd, maar dat is de manier van schrijven waar je uiteindelijk wel aan went. En wat ook niet helpt in het begin is dat ze allemaal los van elkaar dingen meemaken en elkaar steeds treffen in de pub. Het duurt naar mijn mening iets te lang voordat alles bij elkaar komt en het plot zich goed ontwikkelt en uiteindelijk ontvouwt. De personages blijven op die manier te lang niet tastbaar en te afstandelijk. Maar gelukkig komt dat allemaal goed.

Conclusie

De vertelwijze is echter wel grappig wanneer je er eenmaal aan gewend bent, maar wel voor een beperkt publiek. Niet iedereen zal de humor en de gebeurtenissen even leuk vinden. Het is een apart verhaal met aparte gebeurtenissen die wel typsich Engels zijn, maar dan met een absurdistische twist. Robert Rankin combineert het bovennatuurlijke met een donkere humoristische vorm van horror en heeft daarmee eigenlijk zijn eigen genre uitgevonden. En daar moet je wel van houden. De humor doet een klein beetje denken aan die van Terry Pratchett al zit de humor meer in wat ze zeggen en wat ze beleven dan in de taal en de schrijfstijl wat bij Pratchett het geval is. Ook speelt het zich in onze wereld af, al wordt er niet bij gezegd in welke tijd. En er zijn veel meer enge scènes en wezens aanwezig, die het meer een engere vibe geven dan in de boeken van Pratchett het geval is. Dit boek is trouwens het eerst boek van de Brentford Trilogy, die inmiddels uit 6 boeken bestaat. Dat soort humor dus. Ik hou er wel van.

Meer lezen over The Brentford Trilogy? Klik dan op onderstaande link:

Praktische info

The Antipope (1981). Auteur: Robert Rankin, 283 bladzijden. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: niet beschikbaar

Een gedachte over “Boek Review: The Antipope (Robert Rankin, 1981)

Reacties zijn gesloten.