Boek Review: The Colour of Magic/ De Kleur van Toverij (Terry Pratchett, 1983)

review book the colour of magic terry pratchettThe Colour of Magic is het eerste boek uit de Discworld serie, die uit 41 delen bestaat. Helaas is Terry Pratchett op 66 jarige leeftijd in 2015 overleden en alhoewel zijn dochter de beheerder is van de Discworld franchise heeft zij te kennen gegeven dat zij niet van plan is om de serie voort te zetten, ondanks dat er nog veel ongepubliceerd werk van Terry Pratchett is gevonden, met veel nieuwe verhalen en nieuwe personages. En dat is op zich tragisch nieuws voor de vele Discworld liefhebbers. Gelukkig heeft hij wel 41 boeken nagelaten, waarin vele leuke verhalen en personages te vinden zijn.

In het eerste deel maken we op een humoristische manier en in een wervelend avontuur kennis met de Discworld en een aantal van zijn bewoners. De Discworld is een wereld die ondersteund wordt door vier olifanten, die op hun beurt staan op een enorme ruimteschildpad genaamd, Great A’Tuin, die door het universum zwemt met de Discworld op zijn rug.  De Discworld is een magisch land met mensen, tovenaars, trollen, heksen, feeën, draken en vele andere wezens, in verschillende rijken in de verschillende delen en uithoeken van de Discworld. Het centrum van de Discworld is The Hub, maar het bruisende niet geografische centrum is de stad Ankh-Morpork en dat is waar het verhaal begint.

Het verhaal 

In de haven van Ankh-Morpork meert een schip aan. Aan boord van dat schip bevindt zich Twoflower, de eerste toerist van de Discworld. Samen met zijn Luggage, een magische kist gemaakt van magisch perenhout, op honderden pootjes die zijn eigenaar tot de verste uithoeken en zelfs een eventuele dood zal volgen. Geheel tegen zijn eigen bedoeling in wordt Rincewind, een mislukte tovenaar aangewezen als zijn gids. Hij ontdekt al snel dat Twoflower er geheel andere gewoonten en een geheel andere kijk op nahoudt, vooral met betrekking tot het hele reilen en zeilen van de stad. En alhoewel Rincewind het gewend is om te vluchten en de dood al vele malen in de ogen heeft gekeken, soms zelfs letterlijk, bemerkt hij al gauw dat het gezelschap van Twoflower daar geen verbetering in brengt. Integendeel. De twee bevinden zich geregeld in de vreemdste situaties, vaak door toedoen van Twoflower, maar waar ze door diezelfde naïviteit van hem weer aan weten te ontsnappen. Wat volgt is een hilarisch avontuur dwars door de Discworld. 

Rincewind en Twoflower

Het is een wervelende en hilarische kennismaking met de Discworld. Rincewind is een tovenaar die per ongeluk een van de acht spreuken van het gevaarlijkste spreukenboek de Octavo in zijn hoofd heeft, waardoor er geen enkele andere spreuk meer bij kan, totdat hij de spreuk hardop zegt, wat uiterst gevaarlijk is aangezien niemand weet wat die spreuk precies inhoudt. Hierdoor is hij uit de Unseen University, de universiteit van de tovenaars gezet en houdt hij zich nu voornamelijk bezig met het wegrennen van allerlei mensen en wezens die hem om verschillende redenen dood willen hebben, maar waar hij toch telkens weer aan weet te ontsnappen.

Twoflower is een goedzak, beetje naïef, maar uiterst nieuwsgierig wat er allemaal in de Discworld te ontdekken valt. Zo wil hij graag een kroeggevecht meemaken, barbaren en helden zien, draken tegenkomen en dat allemaal vastleggen met zijn camera. Helaas voor Rincewind, maar gelukkig voor Twoflower en voor ons, komt Twoflower geheel aan zijn trekken. Zo beleven ze achtereenvolgens de verschillende avonturen die in vier delen van het boek worden beschreven.

Welkom op de Discworld in vier verhalen

Het eerste verhaal gaat over hoe Rincewind en Twoflower elkaar ontmoeten en hoe Twoflower de toerist uithangt in Ankh-Morpork en zodoende per ongeluk de oorzaak is van het afbranden van de halve stad. Waarop beiden, achtervolgd door de Luggage de stad ontvluchten.

Het tweede verhaal gaat over hoe ze terecht komen in de tempel van Bel-Shamharoth, ze Hrun de Barbarian ontmoeten en weer uit de tempel en van de demon ontsnappen en hoe ze ondertussen de pionnen zijn van de goden van de Discworld, met name The Lady en Fate, van hun bordspelletje in hun domein Dunmanifestin.

Het derde verhaal gaat over hoe ze vervolgens worden ontvoerd door Liessa de drakenrijdster van de Wyrmberg, alwaar Twoflower hoogstpersoonlijk een draak fantaseert waarop hij kan ontsnappen en zo net op het nippertje Rincewind van een zekere dood kan redden. Maar hoe ze toch uiteindelijk in de zee belanden.

Het vierde verhaal gaat over hoe ze nadat ze in de zee terecht waren gekomen, ze aanspoelen aan de rand van de wereld bij Krull, waar ze geofferd zullen worden omdat er twee Chelonauts met een bronzen constructie over de rand van de wereld zullen gaan om te ontdekken welk geslacht Great A’Tuin heeft, aangezien dat nogal gevolgen kan hebben wanneer hij of zij een schildpad van het andere geslacht ontmoet en daarmee besluit te paren… Denk je maar eens in. En dit laatste avontuur van Rincewind en Twoflower eindigt in een Cliffhanger. Letterlijk welteverstaan. Hoe dat afloopt kan je lezen in het volgende boek, The Light Fantastic.

De stijl van Terry Pratchett

De verhalen zijn eigenlijk aparte avonturen die wel enigszins in elkaar overlopen, maar geen grote rode draad hebben in het algehele boek. Er is geen queeste, behalve in leven zien te blijven, aangezien het maar niet lukt om uit de problemen te blijven.

De indirecte manier van vertellen van Pratchett maken de gebeurtenissen vrij grappig, maar daarvoor moet je wel je koppie erbij houden. Juist door een indirecte stijl, worden sommige stukken informatie overgeslagen, die uit de rest van de tekst moeten worden opgemaakt. Wie oppervlakkig leest zal daarom vaak het gevoel hebben iets te hebben gemist of iets niet snappen. Pratchett dwingt de lezer als het ware om ieder woord en iedere zin gefocust en aandachtig te lezen. En wanneer je dat doet, loont het zeker de moeite.

Ook maakt Pratchett gebruik van humoristische woordspelingen, soms in maatschappelijke contexten en soms als zinsconstructie. En alhoewel het een komisch fantasy boek is, is het wel geschreven voor volwassenen. Pratchett laat thema’s en maatschappelijke kwesties doorschemeren, al ligt daar niet de nadruk op, maar maakt hij daar wel gebruik van en is de humor van een bepaald niveau dat niet door kinderen zal worden opgepikt.

Conclusie

The Colour of Magic is een boek dat slechts een tipje van de sluier oplicht aangaande wat er allemaal te beleven valt in de Discworld. Er worden een aantal voorzetten gegeven die in volgende boeken een hoofdrol gaan spelen. Maar met dit boek als een introductie belooft dat veel goeds.

Dit boek is echter niet heel gemakkelijk om te lezen, wil je echt alles ervan meekrijgen tenminste. Er gebeurt heel veel, niet alleen qua gebeurtenissen, maar ook allemaal andere informatie die te pas en te onpas wordt gegeven over van alles en nog wat, in alinea’s, passages, scènes, maar ook zelfs in zinnen. Het is een boek om even lekker voor te gaan zitten en wanneer je er eenmaal inzit en het verhaal en de humor en de specifieke schrijfstijl van Pratchett bevallen je, dan zal je het ene na het andere avontuur in de Discworld willen verslinden. Ik raad echter wel aan om dit boek in het Engels te lezen omdat Engelse woordgrappen of grappen in een zinsconstructie in hun eigen taal nu eenmaal beter overkomen en er in de vertaling altijd wat verloren gaat.

De Discworld is een serie van Terry Pratchett die uit 41 boeken bestaat. De Discworld is een wereld die ondersteund wordt door vier olifanten, die op hun beurt staan op een enorme ruimteschildpad genaamd, Great A’Tuin, die door het universum zwemt met de Discworld op zijn rug.  De Discworld is een magisch land met mensen, tovenaars, trollen, heksen, feeën, draken en vele andere wezens, in verschillende rijken in de verschillende delen en uithoeken van de Discworld. Het centrum van de Discworld is The Hub, maar het bruisende niet geografische centrum is de stad Ankh-Morpork.

Praktische info

The Colour of Magic (1983). Auteur: Terry Pratchett, 285 bladzijden. Oorspronkelijke taal: Engels. Nederlandse vertaling: De Kleur van Toverij.