Film Review: I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)

review film i am the pretty thing that lives in the house 2016
did Polly really exist or is she just a story?

Het is geen geheim dat ik van het Victoriaanse gothic horror genre hou. Ik hou van een langzaam verhaal, verteld op een mooie poëtische manier met een enge sfeer en die je aan het einde laat gissen naar wat er nu precies is gebeurd.

En deze film verbeeldt dit genre heel erg goed. Dus mensen die van een goed ontwikkeld plot houden, karakterontwikkeling, veel spanning en jump scares of allerlei enge wezens (hou ik ook allemaal van hoor) en die absoluut niet houden van een traag verhaal, dat eigenlijk nooit een echt verhaal met echte mensen en een echt plot wordt, die zijn bij deze film aan het verkeerde adres en zijn bij dezen gewaarschuwd; deze film ga je dan afschuwelijk, onbegrijpelijk en saai vinden.

Maar ik en waarschijnlijk diegenen die wel van dit specifieke genre houden, zullen deze film een klein pareltje vinden. Een rustpunt zelfs in al het geweld van horrors die gruwelijk zijn of enkel jumps scares bevatten.

Het verhaal

Het gaat over Lily, een verpleegster van 28 jaar die in het huis  aan Teacup Lane trekt om de oude Iris te verzorgen die op sterven ligt, tot haar dood. Iris is een schrijfster van horror verhalen, waaronder het boek The Lady in the Walls. In dat boek beschrijft ze het verhaal van Polly die als geest aan haar verschijnt en vertelt ze haar verhaal, maar niet hoe ze aan haar einde kwam. Als Lily bij Iris intrekt, blijft Iris haar als Polly aanspreken, wat Lily ondanks haar bangige aard er toe aanzet om het boek The Lady in the Walls te gaan lezen. 

Verteltoon verbindt de drie vrouwen

De film heeft maar één toon van vertellen, hoewel het meerdere perspectieven heeft. Het verhaal gaat over een huis, aan het einde van Teacup Lane waarin drie vrouwen zijn gestorven en niet allemaal op een vredige manier. In de korte tijd van de film wordt hun verhaal van sterven verteld en hoe uiteindelijk hun levens en hun dood door elkaar lopen, voorwaarts (Lily), achterwaarts (Polly) en stilstaand (Iris) in het huis.

Op deze manier alleen al worden de drie vrouwen met elkaar verbonden, maar ook op andere manieren, fysiek, de manier waardoor ze door het huis bewegen en ook door de manier van vertellen. Er zijn namelijk maar een paar korte echte dialogen in de film, namelijk die tussen Lily en Mr Waxcup, de beheerder van het huis. De andere dialoog tussen Iris en Lily zijn vreemd en surrealistisch en verzorgen stijl in plaats van inhoud. De rest van het verhaal wordt verteld door middel van een voice over die op een poëtische manier de ervaring van Lily beschrijft, haar overpeinzingen en gedachten. Of zijn het tevens de overpeinzingen van Iris en Polly, en zijn het drie verschillende stemmen die we horen? Of toch slechts maar één, die van Lily, die wel drie verschillende perspectieven beschrijft, die als een organische geheel in elkaar overvloeien en zich door het huis bewegen? Het beeld dat zo nu en dan verschijnt wanneer de voice over begint te spreken, is het vage, blurred beeld van een vrouw, geheel omringd in zwarte negative space. Is het Lily of Polly of misschien wel Iris?

review film i am the pretty thing that lives in the house 2016
Lily finds the ghost story written by Iris

Gevoel en stijl in de hoofdrol

Maar ook verschillende scènes waarbij we de jonge Iris aan het werk zien in haar werkkamer, en de jonge Polly die geblinddoekt door het huis loopt dat net gebouwd is voor haar, allebei springlevend, geven de verschillende perspectieven van het verhaal weer. Alhoewel de film niet echt een verhaal bevat. Zoals bij echte gothic horror gaat het niet om het verhaal, het plot, de personages, maar om sfeer, om een onheilspellend en beklemmend gevoel, de ervaring van angst die heel onderhuids ergens verstopt zit en door je huid heen naar de oppervlakte wil komen. Het enge gevoel dat onverklaarbaar is, maar wel degelijk aanwezig en langzaam vat op je krijgt en je in zijn greep houdt. Dat is waar deze film over gaat. Het speelt in op je gevoel, zowel visueel als auditief en doet tevens een beroep op je ratio door de poëtische teksten.

Stylistisch bewegend schilderij

Eigenlijk is deze film niet echt een film in de moderne zin van het woord, maar meer een ervaring in een reeks beelden, net zoals een schilderij, bewegend dan wel, waarbij je vrij bent om er je eigen interpretatie aan te geven. Zoals kunst iedereen op een andere manier beroert en beïnvloedt, heeft ieder er een andere kijk op en een ander gevoel bij. En ben je vrij van een bepaald kader waarbij vooraf is bepaald wat je er van behoort te vinden. Deze film is dus eerder alsof je naar een bewegend schilderij kijkt, puur poëtisch en stilistisch dat je gevoel aanspreekt.

De film zit stilistisch erg mooi in elkaar. De camerastandpunten zijn mooi en geven een vervreemde kijk op wat je ziet. Veel middle in the frame shots. One point perspective shots, die soms ook half in beeld komen, waarbij de nadruk op voor- en achtergrond wordt gelegd. De film is vrij statisch, zowel qua beeld als qua tekst. Er zijn veel lange shots, stilstaand zich niet verplaatsend, soms enkel van links naar rechts als een hoofd dat zich langzaam omdraait. Er wordt veel gebruik gemaakt van licht en schaduw. En van negative space.

De dissonante muziek maakt het geheel af en is zeer ondersteund bij het beeld.

review film i am the pretty thing that lives in the house 2016
is Lily being haunted by young Iris, or is Iris haunted by Lily?

Gothic horror

De film heeft geen afgerond einde en zal daarom voor velen een onbevredigend gevoel geven, maar eigenlijk doet dat geen afbreuk aan de film. Integendeel, want net zoals in de traditie van de Victoriaanse gothic horrors, gaat het zoals gezegd niet om een verhaal, plot of mysterie, en hebben dan ook vaak een non-einde. Er zullen dan ook een paar vragen blijven hangen. Heeft Polly echt bestaan of was zij fictie? Heeft Lily zich teveel laten meeslepen door een eng verhaal terwijl zij al van nature vrij angstig is en dat ook nog eens versterkt werd door de eenzaamheid en afgelegen ligging van het huis, zonder ook maar bezoek te ontvangen? Kon de jonge Iris daadwerkelijk Polly zien? En Lily uiteindelijk ook? Hoe is Lily dood gegaan? Wanneer begonnen de doden door het rijk van de levende te lopen en andersom en wanneer was het huis enkel nog het domein van de doden?

De film doet me erg denken aan de stijl van Shirley Jackson, één van mijn favoriete gothic horror schrijvers. En ik had gelezen dat iemand had gezegd: dit is de verfilming van het boek van Shirley Jackson dat ze nooit heeft geschreven. En ik ben het daar wel mee eens. En dan zijn er ook andere overeenkomsten dan enkel de stijl en de manier van vertellen die me aan haar doen denken. Want het personage Lily doet me erg sterk denken aan het personage Eleanor Vance uit The Haunting of Hill House

Spoiler: Mijn uitleg van het verhaal

Alhoewel de film niet echt over een plot of over personage ontwikkeling gaat, of echt een verhaal heeft, is er wel degelijk een verhaal in te ontdekken. Dat verhaal is zeer symbolisch weergegeven en wordt door middel van subtiele hints aan de oplettende kijker kenbaar gemaakt. Op sommige punten is dit verhaal misschien zelfs wel een allegorie te noemen, dat gaat over het sterven en erachter komen dat je gestorven bent. En ook hier zijn verschillende hints van te ontdekken, zowel visueel als door wat er wordt gezegd.

“There. It was just there even then on my very first night in the house. A death. But I could not see it yet, but I can feel it shifting it’s weight from bare foot to bare foot. Stepping softly behind a curtain of dark. Pacing back and forth in the cage of my chest.”

Later zegt Lily: “It can’t be too much longer now because time spent in a house with a death in it passes more quickly you know. Eleven months passing like the night.”

Ook Iris Blum zegt over Polly (en waarschijnlijk hint dit ook naar Lily) dat ze is vergeten hoe ze is gestorven. En hoe kan men zoiets essentieels vergeten?

Alles lijkt er op te wijzen dat Lily die eerste nacht al in dat huis is gestorven en Iris Blum niet lang daarna. Visuele aanwijzingen zijn onder andere; de rottende muur (this is how I rot), haar opgezwollen dode handen die ze zelf ziet, het omgekrulde tapijtje onder aan de trap (waarover ze waarschijnlijk is gestruikeld). De vreemde gesprekken met zowel de caretaker als met Iris Blum. Dit zijn geen echte gesprekken, maar staan meer symbool voor Lily’s dood. Zeker wanneer de caretaker en Lily het hebben over de rotte plek op de muur en de caretaker structureel versus cosmetisch vergelijkt met bones versus the flesh.

Ook het vreemde telefoongesprek met iemand over het weghalen van de schimmel is symbolisch. Lily zegt dat ze er niet naar kan kijken en bij die woorden is het shot van haar te zien en een gedeelte van de gang, precies nét niet de plek waar zij is gestorven.

review film i am the pretty thing that lives in the house 2016
what does Polly whisper to Iris

Ik denk dan ook dat die gesprekken nooit hebben plaatsgevonden. En dat het gesprek met Iris Blum wanneer Lily haar haren kamt al een gesprek is tussen twee doden.

Ook het moment wanneer zij zogenaamd is gestorven, het moment wanneer Lily, de geest van Polly ziet, is volgens mij het moment dat Lily erachter komt dat zij al lang dood is en zichzelf dood ziet liggen. En dus niet het moment waarop zij sterft. De reflectie van Polly in het oog van Lily, is de reflectie van de dood zelf. Lily ziet Polly in zichzelf, als zichzelf, een dode. En net zoals Polly kan zij zich haar echte einde niet herinneren en wordt daarom niet getoond.

Ook de referentie dat zij de herfst niet heeft gehaald, duidt er eerder op dat ze de herfst van datzelfde jaar niet heeft gehaald, aangezien de tijd voor een dode veel sneller gaat dan voor de levenden. Eén dag voor de levenden is, zo zegt Lily, als elf maanden voor een dode. Alhoewel zij maar heel kort dood is, lijkt het voor haar veel langer. Dat verklaart ook waarom ze al die tijd eigenlijk niets doet, behalve een stuk van het verhaal van Polly lezen.

De hele film is dus één grote symboliek van het sterven en het spoken van de doden. Het is daarom een fairytale allegorie, die niet letterlijk moet worden genomen. De film is meer een idee dan een verhaal en het kost moeite om dat idee te ontdekken, verpakt in visuele beelden, poëtische teksten en drie hele dunne verhaallijnen, drie onderdelen van de film die wel degelijk heel goed met elkaar zijn verbonden en verweven en gezamenlijk de conclusie geven van wat er nu is gebeurt en wat het wil zeggen.

Dit alles is geheel mijn eigen intrepretatie van de film en niet de weergave van de achterliggende bedoeling van de makers. Maar het blijft leuk om te speculeren en je gedachten erover te laten gaan. Zo kan iedereen zijn eigen ideeën erover vormen en kan de film voor iedereen een andere betekenis hebben.

review film i am the pretty thing that lives in the house 2016
looking death in the eye

Conclusie

I Am The Pretty Thing That Lives In The House is een film die me erg heeft verrast en waar ik erg blij van werd. Het is een interessante film die je, mij in ieder geval wel, scherp houdt. Waarbij aandacht vereist is en oplettendheid. Voor je training van het oog voor detail, voor sfeer en voor indirecte teksten die tot je spreken en je dus niet direct voorkauwen wat er wordt bedoeld of hoe je erover moet denken. Het is fijn dat er nu nog tijd en aandacht wordt besteed aan het maken van dit soort films in dit genre. Een genre dat niet bij iedereen is geliefd of door iedereen wordt begrepen. De film is een typisch geval van you either love it or you hate it, wat ook te zien is aan de boordelingen op IMDB. En I love it. En ik hoop dat er nog meer van dit soort films zullen volgen. Een andere film van Osgood Perkins, The Blackcoat’s Daughter/ February (2015) vond ik ook erg goed. Hopelijk heeft hij al weer een nieuwe film in de maak. 

Praktische info

  • I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016) 87 min
  • Directed by: Osgood Perkins
  • Produced by: Rob Paris, Robert Menzies
  • Written by: Osgood Perkins
  • Starring: Ruth Wilson, Paula Prentiss, Bob Balaban, Lucy Boynton
  • Music by: Elvis Perkins
  • Cinematography: Julie Kirkwood
  • Edited by: Brian Ufberg
  • Production company: Netflix, Paris Film, Zed Filmworks, Go Insane Films
  • Distributed by: Netflix

Een gedachte over “Film Review: I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)

Reacties zijn gesloten.